Burza

Uciekając przed przeznaczeniem,
Mogę biec lub przestać być
Dni z rąk wymykają się bladych
Nie zaczekam na nikogo,
Gdyż los odebrał wszystkie pióra mi

Poszukując pamięci kim byłem
Jak upadłem
Jak zacząłem
Jak skończyłem
W tym pojedynku,
Nie powinienem zwyciężyć

Modlę się o ulgę
By odszedł ból
By znikło wszystko, czego nie chcę czuć

Oczekując na uderzenie,
Grabię wszystko niczym swoje
Tańczę do własnych nut
Przez ocean wędruję głów

Spoglądając na swe odbicie,
Nie widzę tego, kogo szukam
W ciemności nocy,
Światła nadziei nie dostrzegam

Łamiąc sobie zęby,
Niewiele czynię
Wzywając mych dłużników
Wszystkie mosty popielę

Wychodzę więc,
By nigdy nie powrócić

Jestem gotów na odpuszczenie
Gotów z bólu się śmiać

Idzie burza
Blask błyskawic oślepi wzrok
Deszcz obmyje świat,
By nie został po mnie ślad
*****

Szary Wolumin

Komentarze

  1. Lizzy8 kwietnia 2019 08:49

    Fragment "przez ocean wędruję głów" szczególnie interesujący. Tylko jak interpretować ostatnią zwrotkę?

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Człowiek Piszący9 kwietnia 2019 12:02

      Szczerze powiedziawszy nie mam bladego pojęcia. Powodem tego jest fakt, iż nie myślę o tym co piszę, tylko to robię. Także w moim przypadku "autor zamysłu żadnego nie posiadał". Interpretacja więc dowolna. Aczkolwiek jeśli miałbym to zinterpretować, bo groziłaby mi śmierć, to dla przykładu spojrzałbym na wiersz jako na opis przeżyć wewnętrznych podmiotu lirycznego i przez ten pryzmat uznał ostatnią zwrotkę za usunięcie przez niego zbędnych emocji, czy innych elementów psychiki pod przykrywką zachowania, które nie pozwoli otoczeniu zorientować się w tym co się z nim dzieje. Oczywiście mógłbym wszystko wziąć również dosłownie i uznać, iż po prostu podmiot opuszcza fizycznie jakieś miejsce podczas burzy.
      Podsumowując ostatnią zwrotkę należy interpretować na swój sposób.
      Mam nadzieję, iż w jakikolwiek sposób pomogłem. Miłego życia życzę ;)

      Usuń
  2. Lizzy9 kwietnia 2019 12:52

    Rozumiem. Wiersze pomagają unieść emocje, gdy są zbyt ciężkie. Życzę tego samego.

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Zjawa - Fragment XI

  Szum liści targany delikatnym wiatrem rozbrzmiał w przestrzeni, wyciągając detektywa z objęć snu. Ten zdezorientowany podniósł telefon i ujrzawszy godzinę szóstą, wyłączył budzik. W pokoju nastała cisza. Nie mogąc sobie przypomnieć jak trafił do łóżka, usiadł na jego skraju. Powalczywszy chwilę z pragnieniem wypicia kawy, wstał i skierował kroki do kuchni. Po drodze rzucił okiem na zaległy na podłodze koło wieszaka płaszcz, przypominając sobie, iż wykonał wczoraj kopię klucza Remigiusza. Znalazłszy się na miejscu, zabrał się za przygotowywanie gorzkiego naparu. Czekając zaś, aż woda skończy się gotować, zbliżył się do okna. Promienie poranka rozgrzewały zarzucone rosą podwórko, po którym kręcili się wybywający do pracy sąsiedzi. Westchnął na to ciężko, zdając sobie sprawę, iż jego też dziś czeka praca. Kolejno zalał zagotowaną wodą ciemny proszek. Wygrzebał z szafki wielkiego sztangla i udał się do salonu, gdzie zasiadł na kanapie i zjadł śniadanie. Skończywszy, zbliżył się do dz...
Czytaj więcej

Zapalniczka Króla Zła

Ukradłem zapalniczkę Diabłu Niewielki przedmiot zdolny zniszczyć świat Płonącą ogniem potępieńców, Ich grzechów, cierpienia i wad  Grałem o nią w karty na rozdrożu  Tam gdzie posążek Boga stał Przegrywałem w grę o duszę Każdy śmiertelnik by się bał  Choć mogłem jeszcze się wycofać W życiu nie zbawienia było mi brak  Wtem gniew anielski, Jak meteor z nieba spadł  Uciekłem z nią, by w gwieździstą noc Poprzez wydreptany kroczyć szlak  Nieść potęgę  Możliwość, by narody padły, Na dłoni delikatny znak  Choć wahałem się co chwila Czy by nie spopielić swej osoby?  Może zabrać Cię ze sobą Może… Zgładzić cały świat  Kto w końcu jest bez grzechu? Kto z nas jest bez wad?  Spotkałem wtem człowieka Siedział w trawie Patrzył w Niebo Widział wszystko to co ja, Acz inną interpretacje w głowie miał  Na me zapytanie  Człeku. Jak ci mija czas? Rzekł „Powoli” I zachęcił, abym zaraz z nim też siadł  W wymowności milczenia, Spędziliśmy wsp...
Czytaj więcej

Zjawa - Fragment VI

– Gdzie teraz? – zapytał detektyw, wychodząc z komisariatu.             – Zawieź mnie do domu. – Wypowiedziany przez lekko bladą Annę rozkaz, zagrał mu na nerwach.             Dlaczego bowiem miał robić za jej szofera. Już miał je więc coś odpowiedzieć, gdy nagle dotarło do niego, iż ją tu przywiózł i w zasadzie powinien ją odwieźć.  Westchnął więc i ruszył do auta.             Przez całą drogę Anna ani razu się nie odezwała. Wcześniej nie podała również żadnego adresu. Gapiła się tylko przez okno na mijany krajobraz. Przyjechał więc pod swój blok z myślą, iż jeśli przyszła do niego rano, to powinna mieć gdzieś tutaj samochód. Po zaparkowaniu i opuszczeniu pojazdu, udał się do swojej klatki, całkowicie zapominając o pożegnaniu się. Powodem tego, było zadowolenie, iż będzie mógł odpocząć od tej kobiety.   ...
Czytaj więcej