Upadek - Fragment XI

Masywny, dębowy stół oświetlony światłem świec zatkniętych na złotych świecznikach zastawiony był przepięknymi naczyniami i niebywałą ilością przepysznie wyglądających potraw. Spoglądając na niego odczuła głód, który zamanifestował się w postaci burczenia w żołądku. Mimo, iż miała swój cel, który liczył się ponad wszystko, doszła do wniosku, iż mogłaby coś przekąsić. Podeszła więc do jednego z krzeseł i zasiadła na nim, zastanawiając się po co sięgnąć najpierw. Nim zdążyła tego dociec jej oczom ukazały się inne osoby, siedzące przy stole. Przyglądając się im dostrzegła, iż większość była całkiem szczupła. Niektórzy jednak byli grubi, a wręcz śmiertelnie otyli. Niezależnie od tuszy, wszyscy pożerali jedzenie z tak samo ogromnym zapałem. Widok ten nie napawał jej obrzydzeniem, ani w sumie niczym. Sięgnęła więc po leżący przed nią piernik i wzięła kęs, który rozpłynął się przyjemnością po jej ciele. Uczucie to nie trwało niestety długo, gdyż nagle ogromna, tłusta dłoń sięgnęła z ciemności rozciągającej się dookoła stołu i porwała jednego z śmiertelnie otyłych osobników. Przerażona podniosła się, przewracając krzesło. Nagle postacie zniknęły, a wszystko co zalegało na stole ukazało się jako nigdy nienaruszone. W przestrzeni roznosiło się tylko odległe mlaskanie docierające gdzieś z góry.
            Otrząsnąwszy się z szoku, zaczęła odbiegać od stołu. Bardzo szybko trafiła jednak na ogromną, miękką strukturę, pokrytą skórą. Bez zastanowienia zaczęła ciąć ją mieczem. Niestety jedyne co tym osiągnęła, było zmęczenie. Spróbowała się więc uspokoić i pomyśleć. Zamknęła oczy, zrobiła kilka głębokich wdechów i już wiedziała co uczynić. Wróciła spokojnie do stołu i zasiadła przy nim. Ujrzawszy na powrót ucztujące postacie, wyszukała wzrokiem najgrubszej i przyglądając się jej uważnie, zaczęła czekać.


Minęła znacząca ilość czasu, lecz w końcu ogromna dłoń sięgnęła po osobnika, który roztył się tak bardzo, iż ledwo sięgał po jedzenie. To był moment, na który oczekiwała. Poderwała się więc i wielkimi susami pokonała dzielącą ją od grubasa odległość. W ostatniej chwili udało jej się złapać olbrzymich palców, które go chwyciły. Wznosząc się ku górze, dostrzegała skryte w mroku, potężne cielsko, które wydawało się rozlewać w nieskończoność. W końcu znalazła się nad głową, którą zdobiły dwie żółte gałki oczne. Czując po okropnym odorze, iż gigant sięgnął już nad usta, zeskoczyła na policzek. Bojąc się, iż potwór zaraz opuści głowę, aby wyszukać nowej ofiary, zebrała się błyskawicznie i podbiegła do jego prawego oka, które rozcięła jednym zamachem miecza. To wywołało okrzyk bólu i wierzgnięcie, które zrzuciło ją z oblicza olbrzyma. Nie spadała jednak długo, gdyż zareagowała momentalnie i wbiła ostrze w jego cielsko. Wisiała tak równie krótko, gdyż niespodziewanie tłusta dłoń złapała ją w garść i wrzuciła do jamy ustnej. Ponieważ potwór postanowił połknąć ją w całości, przesuwała się teraz wzdłuż gardła. Zaczęła panikować. Nie wiedziała co robić dalej. Doszła nawet do wniosku, iż głupszego planu nie mogła wymyślić. W rozpaczy wbiła miecz w ścianę przełyku. Niewielka rana błyskawicznie się otworzyła i buchnął z niej strumień czarnej krwi, która w mgnieniu oka wszystko zalała. Wydawałoby się, iż to czyniło sytuację jeszcze gorszą. Prawda była jednak zgoła inna. Dziewczyna została bowiem zwymiotowana na ogromny brzuch. Nim zdążyła odkasłać płyn, która wpłynęła jej do ust i dojść do siebie, uczuła, iż olbrzym upada. Na moment wzleciała w powietrze, by uderzyć w tłuste cielsko, które uderzyło w podłogę w niebywałym łoskotem.
            Udało jej się. Jeszcze to do niej nie docierało, ale pokonała potwora. Gdy ta świadomość już się pojawiła, jedyne co mogła zrobić to się zaśmiać. Była tak blisko śmierci. Jednak się udało. Szczęściu nie byłoby końca, gdyby nie przypomniała sobie dlaczego to zrobiła.
            Muszę go znaleźć.
            Z tą myślą podniosła się i zeszła z olbrzyma. Oczywiście zajęło jej to chwilę, aczkolwiek gdy stanęła na czarnej, lustrzanej posadzce, błyskawicznie dostrzegła srebrne wrota błyszczące w oddali. Mimo zmęczenia i senności, które na nią w końcu spadły, ruszyła ku nim. Dotarłszy, pchnęła je delikatnie i gdy tylko otwarły się na oścież, przekroczyła ich próg.


*****

Fragment X

Spis treści

Fragment XII

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Zjawa - Fragment XI

  Szum liści targany delikatnym wiatrem rozbrzmiał w przestrzeni, wyciągając detektywa z objęć snu. Ten zdezorientowany podniósł telefon i ujrzawszy godzinę szóstą, wyłączył budzik. W pokoju nastała cisza. Nie mogąc sobie przypomnieć jak trafił do łóżka, usiadł na jego skraju. Powalczywszy chwilę z pragnieniem wypicia kawy, wstał i skierował kroki do kuchni. Po drodze rzucił okiem na zaległy na podłodze koło wieszaka płaszcz, przypominając sobie, iż wykonał wczoraj kopię klucza Remigiusza. Znalazłszy się na miejscu, zabrał się za przygotowywanie gorzkiego naparu. Czekając zaś, aż woda skończy się gotować, zbliżył się do okna. Promienie poranka rozgrzewały zarzucone rosą podwórko, po którym kręcili się wybywający do pracy sąsiedzi. Westchnął na to ciężko, zdając sobie sprawę, iż jego też dziś czeka praca. Kolejno zalał zagotowaną wodą ciemny proszek. Wygrzebał z szafki wielkiego sztangla i udał się do salonu, gdzie zasiadł na kanapie i zjadł śniadanie. Skończywszy, zbliżył się do dz...
Czytaj więcej

Zapalniczka Króla Zła

Ukradłem zapalniczkę Diabłu Niewielki przedmiot zdolny zniszczyć świat Płonącą ogniem potępieńców, Ich grzechów, cierpienia i wad  Grałem o nią w karty na rozdrożu  Tam gdzie posążek Boga stał Przegrywałem w grę o duszę Każdy śmiertelnik by się bał  Choć mogłem jeszcze się wycofać W życiu nie zbawienia było mi brak  Wtem gniew anielski, Jak meteor z nieba spadł  Uciekłem z nią, by w gwieździstą noc Poprzez wydreptany kroczyć szlak  Nieść potęgę  Możliwość, by narody padły, Na dłoni delikatny znak  Choć wahałem się co chwila Czy by nie spopielić swej osoby?  Może zabrać Cię ze sobą Może… Zgładzić cały świat  Kto w końcu jest bez grzechu? Kto z nas jest bez wad?  Spotkałem wtem człowieka Siedział w trawie Patrzył w Niebo Widział wszystko to co ja, Acz inną interpretacje w głowie miał  Na me zapytanie  Człeku. Jak ci mija czas? Rzekł „Powoli” I zachęcił, abym zaraz z nim też siadł  W wymowności milczenia, Spędziliśmy wsp...
Czytaj więcej

Zjawa - Fragment VI

– Gdzie teraz? – zapytał detektyw, wychodząc z komisariatu.             – Zawieź mnie do domu. – Wypowiedziany przez lekko bladą Annę rozkaz, zagrał mu na nerwach.             Dlaczego bowiem miał robić za jej szofera. Już miał je więc coś odpowiedzieć, gdy nagle dotarło do niego, iż ją tu przywiózł i w zasadzie powinien ją odwieźć.  Westchnął więc i ruszył do auta.             Przez całą drogę Anna ani razu się nie odezwała. Wcześniej nie podała również żadnego adresu. Gapiła się tylko przez okno na mijany krajobraz. Przyjechał więc pod swój blok z myślą, iż jeśli przyszła do niego rano, to powinna mieć gdzieś tutaj samochód. Po zaparkowaniu i opuszczeniu pojazdu, udał się do swojej klatki, całkowicie zapominając o pożegnaniu się. Powodem tego, było zadowolenie, iż będzie mógł odpocząć od tej kobiety.   ...
Czytaj więcej