Sprawa Żaka - Fragment LI

 Otwierając z wolna oczy, czułem się jak najbardziej pobudzony. Nie dręczyła mnie choć najmniejsza senność z minionej nocy. W głowie nie krążyły też żadne myśli związane z marami sennymi. Czułem się taki… nowy. Pierwszy raz od dłuższego czasu znajdowałem się tu i teraz. Wszystkie zmysły działały jak powinny. Ta normalność wydawała mi się aż dziwna, obca. Napawając się nią, usiadłem na skraju łóżka. Zimne powietrze natychmiast obtuliło me ciało i złożyło delikatny pocałunek na mych suchych wargach. Zalegałem w takiej pozycji do momentu, w którym dotarło do mnie, iż nigdzie nie ma rudego kota. Zasmucony tym faktem, podniosłem się na równe nogi i ubrałem w brązową, szorstką szatę, w której poruszałem się na co dzień po klasztorze. Uczyniwszy to, wyszedłem na korytarz, rozpoczynając tam swe poszukiwania.
            Mimo, iż przeczesałem każdy kąt nie znalazłem mego nieznośnego przyjaciela. Niepocieszony tym faktem udałem się do kaplicy, gdzie zasiadłem w jednej z ławek. Nie potrzeba było wiele, aby mój umysł częściowo odpłynął w eter. Z tego stanu wyrwał mnie dopiero troskliwy męski głos.
            – Jak się czujesz bracie?
            – Dobrze – odparłem przecierając dłońmi zastygłą twarz.
            – Nigdy nie widziałem cię tak wcześnie rano w kaplicy. Coś się stało?
            – Szukałem kota… – westchnąłem uświadamiając sobie jak głupio to brzmi.
            – Kota? – zdziwił się rozmówca.
            – Takiego rudego. Łasił się do mnie od kiedy tu przyszedłem.
            – Hmm.. Nie kojarzę takiego kota – zamyślił się – aczkolwiek nigdy nie zwracałem na żadnego uwagi. Możesz popytać innych braci jeśli tak bardzo ci zależy.
            – Nie… Wróci, gdy uzna za stosowne – odparłem, po czym podniosłem się z siedzenia. – Myślę, iż niedługo opuszczę klasztor, ale jeszcze powiem kiedy się namyślę.
            Po tych słowach opuściłem kaplicę, aby skorzystać z porannej toalety i znaleźć sobie jakieś zajęcie.

*****


Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Zjawa - Fragment XI

  Szum liści targany delikatnym wiatrem rozbrzmiał w przestrzeni, wyciągając detektywa z objęć snu. Ten zdezorientowany podniósł telefon i ujrzawszy godzinę szóstą, wyłączył budzik. W pokoju nastała cisza. Nie mogąc sobie przypomnieć jak trafił do łóżka, usiadł na jego skraju. Powalczywszy chwilę z pragnieniem wypicia kawy, wstał i skierował kroki do kuchni. Po drodze rzucił okiem na zaległy na podłodze koło wieszaka płaszcz, przypominając sobie, iż wykonał wczoraj kopię klucza Remigiusza. Znalazłszy się na miejscu, zabrał się za przygotowywanie gorzkiego naparu. Czekając zaś, aż woda skończy się gotować, zbliżył się do okna. Promienie poranka rozgrzewały zarzucone rosą podwórko, po którym kręcili się wybywający do pracy sąsiedzi. Westchnął na to ciężko, zdając sobie sprawę, iż jego też dziś czeka praca. Kolejno zalał zagotowaną wodą ciemny proszek. Wygrzebał z szafki wielkiego sztangla i udał się do salonu, gdzie zasiadł na kanapie i zjadł śniadanie. Skończywszy, zbliżył się do dz...
Czytaj więcej

Zapalniczka Króla Zła

Ukradłem zapalniczkę Diabłu Niewielki przedmiot zdolny zniszczyć świat Płonącą ogniem potępieńców, Ich grzechów, cierpienia i wad  Grałem o nią w karty na rozdrożu  Tam gdzie posążek Boga stał Przegrywałem w grę o duszę Każdy śmiertelnik by się bał  Choć mogłem jeszcze się wycofać W życiu nie zbawienia było mi brak  Wtem gniew anielski, Jak meteor z nieba spadł  Uciekłem z nią, by w gwieździstą noc Poprzez wydreptany kroczyć szlak  Nieść potęgę  Możliwość, by narody padły, Na dłoni delikatny znak  Choć wahałem się co chwila Czy by nie spopielić swej osoby?  Może zabrać Cię ze sobą Może… Zgładzić cały świat  Kto w końcu jest bez grzechu? Kto z nas jest bez wad?  Spotkałem wtem człowieka Siedział w trawie Patrzył w Niebo Widział wszystko to co ja, Acz inną interpretacje w głowie miał  Na me zapytanie  Człeku. Jak ci mija czas? Rzekł „Powoli” I zachęcił, abym zaraz z nim też siadł  W wymowności milczenia, Spędziliśmy wsp...
Czytaj więcej

Zjawa - Fragment VI

– Gdzie teraz? – zapytał detektyw, wychodząc z komisariatu.             – Zawieź mnie do domu. – Wypowiedziany przez lekko bladą Annę rozkaz, zagrał mu na nerwach.             Dlaczego bowiem miał robić za jej szofera. Już miał je więc coś odpowiedzieć, gdy nagle dotarło do niego, iż ją tu przywiózł i w zasadzie powinien ją odwieźć.  Westchnął więc i ruszył do auta.             Przez całą drogę Anna ani razu się nie odezwała. Wcześniej nie podała również żadnego adresu. Gapiła się tylko przez okno na mijany krajobraz. Przyjechał więc pod swój blok z myślą, iż jeśli przyszła do niego rano, to powinna mieć gdzieś tutaj samochód. Po zaparkowaniu i opuszczeniu pojazdu, udał się do swojej klatki, całkowicie zapominając o pożegnaniu się. Powodem tego, było zadowolenie, iż będzie mógł odpocząć od tej kobiety.   ...
Czytaj więcej