Upadek: Łoskot

 W blasku białego światła wszystko nabierało wyraźnych kolorów, przez co do tej pory szara i przygnębiająca rzeczywistość rysowała się na przyjemne miejsce. Wbrew pozorom niestety nic się nie zmieniło i świat po którym kroczyłem, pozostawał równie nieprzyjazny co wcześniej. Bez zbędnej fascynacji kroczyłem więc w kierunku parku, w którym ogarnął mnie niebieski płomień.
            Znalazłszy się na miejscu odnalazłem ołtarz z kości i skóry, niedaleko którego leżała rozdarta brązowa szata, złoty sznur, żywoczerwony owoc i fragment witrażu. Nigdzie jednak nie było truchła istoty, której serce pożarłem. Mimo, iż zwróciło to moją uwagę, nie przejąłem się tym. Ze względu na niewielką ilość okrycia, którą oszczędził niebieski płomień, postanowiłem ubrać się w brązową szatę. Niestety ta, ze względu na rozdarcie w górnej części, spadała z mych ramion, pozostawiając tors nagim. Związałem więc rękawy w pasie, czyniąc przy okazji miejsce, w którym mógłbym coś przenieść i przewiązałem się złotym sznurem, do którego przyczepiłem również latarnię. Tak przyodziany podniosłem, a następnie schowałem w poły dzwoniący owoc i fragment witrażu.
            Niespodziewanie przestrzeń przyszył bolesny odgłos skomlenia, który mimo, iż szybko zniknął, pobudził me ciało do walki. Rozglądając się wkoło i nasłuchując kolejnych dźwięków szukałem zagrożenia. Mimo, iż to wydawało się nie istnieć, nie traciłem czujności. Wyraźnie czułem, iż coś było nie tak. Po chwili pozornego spokoju rzeczywistość przeszył łoskot i potworne skrzypienie, jakby ktoś otwierał bardzo ciężkie, a także stare wrota.
            W końcu wszystko umilkło i uspokoiło się. Mimo to świat się zmienił. Czuć było bowiem jakby jakąś siłę pociągającą delikatnie w konkretnym kierunku. Zaintrygowany tym, jak i poprzednimi wydarzeniami, podążyłem za nią.

*****

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Zjawa - Fragment XI

  Szum liści targany delikatnym wiatrem rozbrzmiał w przestrzeni, wyciągając detektywa z objęć snu. Ten zdezorientowany podniósł telefon i ujrzawszy godzinę szóstą, wyłączył budzik. W pokoju nastała cisza. Nie mogąc sobie przypomnieć jak trafił do łóżka, usiadł na jego skraju. Powalczywszy chwilę z pragnieniem wypicia kawy, wstał i skierował kroki do kuchni. Po drodze rzucił okiem na zaległy na podłodze koło wieszaka płaszcz, przypominając sobie, iż wykonał wczoraj kopię klucza Remigiusza. Znalazłszy się na miejscu, zabrał się za przygotowywanie gorzkiego naparu. Czekając zaś, aż woda skończy się gotować, zbliżył się do okna. Promienie poranka rozgrzewały zarzucone rosą podwórko, po którym kręcili się wybywający do pracy sąsiedzi. Westchnął na to ciężko, zdając sobie sprawę, iż jego też dziś czeka praca. Kolejno zalał zagotowaną wodą ciemny proszek. Wygrzebał z szafki wielkiego sztangla i udał się do salonu, gdzie zasiadł na kanapie i zjadł śniadanie. Skończywszy, zbliżył się do dz...
Czytaj więcej

Zapalniczka Króla Zła

Ukradłem zapalniczkę Diabłu Niewielki przedmiot zdolny zniszczyć świat Płonącą ogniem potępieńców, Ich grzechów, cierpienia i wad  Grałem o nią w karty na rozdrożu  Tam gdzie posążek Boga stał Przegrywałem w grę o duszę Każdy śmiertelnik by się bał  Choć mogłem jeszcze się wycofać W życiu nie zbawienia było mi brak  Wtem gniew anielski, Jak meteor z nieba spadł  Uciekłem z nią, by w gwieździstą noc Poprzez wydreptany kroczyć szlak  Nieść potęgę  Możliwość, by narody padły, Na dłoni delikatny znak  Choć wahałem się co chwila Czy by nie spopielić swej osoby?  Może zabrać Cię ze sobą Może… Zgładzić cały świat  Kto w końcu jest bez grzechu? Kto z nas jest bez wad?  Spotkałem wtem człowieka Siedział w trawie Patrzył w Niebo Widział wszystko to co ja, Acz inną interpretacje w głowie miał  Na me zapytanie  Człeku. Jak ci mija czas? Rzekł „Powoli” I zachęcił, abym zaraz z nim też siadł  W wymowności milczenia, Spędziliśmy wsp...
Czytaj więcej

Zjawa - Fragment VI

– Gdzie teraz? – zapytał detektyw, wychodząc z komisariatu.             – Zawieź mnie do domu. – Wypowiedziany przez lekko bladą Annę rozkaz, zagrał mu na nerwach.             Dlaczego bowiem miał robić za jej szofera. Już miał je więc coś odpowiedzieć, gdy nagle dotarło do niego, iż ją tu przywiózł i w zasadzie powinien ją odwieźć.  Westchnął więc i ruszył do auta.             Przez całą drogę Anna ani razu się nie odezwała. Wcześniej nie podała również żadnego adresu. Gapiła się tylko przez okno na mijany krajobraz. Przyjechał więc pod swój blok z myślą, iż jeśli przyszła do niego rano, to powinna mieć gdzieś tutaj samochód. Po zaparkowaniu i opuszczeniu pojazdu, udał się do swojej klatki, całkowicie zapominając o pożegnaniu się. Powodem tego, było zadowolenie, iż będzie mógł odpocząć od tej kobiety.   ...
Czytaj więcej