Sprawa Żaka - Fragment L

 Promienie słońca spadały z nieba ogrzewając me zgięte wpół ciało. Czując narastający ból w lędźwiowym odcinku grzbietu, postanowiłem się wyprostować. Stęknąwszy przy czynieniu tego, zwróciłem w myślach uwagę na to, jak męcząca może być  praca w ogrodzie. Przed oczami miałem mroczki, które w połączeniu z ostrym światłem tworzyły otępiający kalejdoskop. Niestety nie miały mnie one ochoty opuścić i z każdą chwilą się nasilały. Ruszyłem więc chwiejnym krokiem ku ławce znajdującej się niedaleko. Nie dotarłbym do niej, gdyby nie czyjaś pomoc.
            – Dziękuję – rzekłem, ciężko siadając.
            – Powinieneś uważać – zwrócił mi uwagę znajomy damski głos – Robi się zimniej, ale słońce nadal praży.
            – Tak… – mruknąłem, zamykając oczy i opierając głowę na rękach.
            Siedziałem tak przez chwilę, aż nie doszedłem do siebie. Wtedy rozwarłem powieki i podniosłem wzrok. Chciałem jeszcze raz podziękować osobie, która mi pomogła, lecz ku memu zdziwieniu nikogo nie dostrzegłem. Rozejrzałem się więc wkoło, by utwierdzić się w świadomości, iż jestem sam. Być może czas spędzony na ławce był dłuższy niż zakładałem? Możliwe, iż na chwilę zemdlałem, ale… Głowa niezwykle bolała mnie od tych rozmyślań. Porzuciłem je więc, postanawiając udać się do kuchni po szklankę wody.

*****


Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Zjawa - Fragment XI

  Szum liści targany delikatnym wiatrem rozbrzmiał w przestrzeni, wyciągając detektywa z objęć snu. Ten zdezorientowany podniósł telefon i ujrzawszy godzinę szóstą, wyłączył budzik. W pokoju nastała cisza. Nie mogąc sobie przypomnieć jak trafił do łóżka, usiadł na jego skraju. Powalczywszy chwilę z pragnieniem wypicia kawy, wstał i skierował kroki do kuchni. Po drodze rzucił okiem na zaległy na podłodze koło wieszaka płaszcz, przypominając sobie, iż wykonał wczoraj kopię klucza Remigiusza. Znalazłszy się na miejscu, zabrał się za przygotowywanie gorzkiego naparu. Czekając zaś, aż woda skończy się gotować, zbliżył się do okna. Promienie poranka rozgrzewały zarzucone rosą podwórko, po którym kręcili się wybywający do pracy sąsiedzi. Westchnął na to ciężko, zdając sobie sprawę, iż jego też dziś czeka praca. Kolejno zalał zagotowaną wodą ciemny proszek. Wygrzebał z szafki wielkiego sztangla i udał się do salonu, gdzie zasiadł na kanapie i zjadł śniadanie. Skończywszy, zbliżył się do dz...
Czytaj więcej

Zapalniczka Króla Zła

Ukradłem zapalniczkę Diabłu Niewielki przedmiot zdolny zniszczyć świat Płonącą ogniem potępieńców, Ich grzechów, cierpienia i wad  Grałem o nią w karty na rozdrożu  Tam gdzie posążek Boga stał Przegrywałem w grę o duszę Każdy śmiertelnik by się bał  Choć mogłem jeszcze się wycofać W życiu nie zbawienia było mi brak  Wtem gniew anielski, Jak meteor z nieba spadł  Uciekłem z nią, by w gwieździstą noc Poprzez wydreptany kroczyć szlak  Nieść potęgę  Możliwość, by narody padły, Na dłoni delikatny znak  Choć wahałem się co chwila Czy by nie spopielić swej osoby?  Może zabrać Cię ze sobą Może… Zgładzić cały świat  Kto w końcu jest bez grzechu? Kto z nas jest bez wad?  Spotkałem wtem człowieka Siedział w trawie Patrzył w Niebo Widział wszystko to co ja, Acz inną interpretacje w głowie miał  Na me zapytanie  Człeku. Jak ci mija czas? Rzekł „Powoli” I zachęcił, abym zaraz z nim też siadł  W wymowności milczenia, Spędziliśmy wsp...
Czytaj więcej

Zjawa - Fragment VI

– Gdzie teraz? – zapytał detektyw, wychodząc z komisariatu.             – Zawieź mnie do domu. – Wypowiedziany przez lekko bladą Annę rozkaz, zagrał mu na nerwach.             Dlaczego bowiem miał robić za jej szofera. Już miał je więc coś odpowiedzieć, gdy nagle dotarło do niego, iż ją tu przywiózł i w zasadzie powinien ją odwieźć.  Westchnął więc i ruszył do auta.             Przez całą drogę Anna ani razu się nie odezwała. Wcześniej nie podała również żadnego adresu. Gapiła się tylko przez okno na mijany krajobraz. Przyjechał więc pod swój blok z myślą, iż jeśli przyszła do niego rano, to powinna mieć gdzieś tutaj samochód. Po zaparkowaniu i opuszczeniu pojazdu, udał się do swojej klatki, całkowicie zapominając o pożegnaniu się. Powodem tego, było zadowolenie, iż będzie mógł odpocząć od tej kobiety.   ...
Czytaj więcej