Upadek: Blask Białych Świec

 Ogarniający me jestestwo, nieprzejrzysty błękit począł blaknąć, pozwalając tym samym na rozbudzenie się mej świadomości. Wpierw powracałem do siebie bardzo powoli, aczkolwiek gdy błękit zniknął ostatecznie, pozostawiając po sobie czerń, odzyskałem nagle trzeźwość. Z pełnią władzy nad ciałem, przejrzałem na oczy, by zostać zaskoczony obrazem połyskującego czerwienią ostrza, przebijającego mą pierś i kobiety o białym sercu. Nie wiedziałem, jak na to zareagować i prawdę powiedziawszy, nie byłem w stanie tego uczynić. Było to wynikiem tego, iż nieznajoma wycofała swą broń, a ja nie miałem siły, aby utrzymać się na nogach. Upadłem więc bezwładnie na posadzkę z czarnego szkła i spoglądając w odbijające się w niej białe światło świec, utraciłem, dopiero co odzyskaną, świadomość.
            Z poczuciem, jakbym obudził się z niezwykle długiego, męczącego snu, rozwarłem powieki. Oczom mym ukazała się szklana, ubrudzona zaschniętą, czarną mazią posadzka. Z poczuciem ogromnego wyczerpania zacząłem się podnosić. Znalazłszy się na klęczkach zrobiłem sobie przerwę i rozejrzałem się wkoło. Znajdowałem się we wnętrzu jakiejś katedry, zbudowanej w całości z czarnego szkła i oświetlonej białym światłem zalegających wszędzie świec. Niedaleko mnie leżała roztrzaskana czaszka wielkiego kruka, złamany miecz i pordzewiała latarnia, pozbawiona swego niebieskiego płomienia. W mym umyśle od razu pojawiły się rozmyte obrazy, których nie potrafiłem złożyć w całość. Zignorowawszy je na razie, sięgnąłem ku latarni, dzięki czemu zwróciłem uwagę na noszącą ślady oparzeń, sczezłą kończynę górną. Odruchowo spojrzałem na drugą, która wyglądała tak samo. Następnie złapałem latarnię i zbliżywszy się na czworaka do kilku, leżących przy sobie świec, spojrzałem ku obliczu, odbijającemu się w szklanej posadce. Widok spopielonych tkanek pokrywających cienką warstwą kości twarzoczaszki i ziejących pustką oczodołów, momentalnie przywołał wspomnienie niebieskiego ognia, obejmującego me ciało.
            To był błąd…
            Napatrzywszy się, spróbowałem odpalić latarnię od jednej ze świec i niemal nie wypuściłem jej z rąk, kiedy biały płomień przeskoczył do jej wnętrza, sprawiając, iż cała rdza odpadła, ujawniając wyglądający jak nowy, srebrny metal. Posiadając już źródło światła, dźwignąłem się do pionu i powolnym krokiem opuściłem katedrę.

*****

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Zjawa - Fragment XI

  Szum liści targany delikatnym wiatrem rozbrzmiał w przestrzeni, wyciągając detektywa z objęć snu. Ten zdezorientowany podniósł telefon i ujrzawszy godzinę szóstą, wyłączył budzik. W pokoju nastała cisza. Nie mogąc sobie przypomnieć jak trafił do łóżka, usiadł na jego skraju. Powalczywszy chwilę z pragnieniem wypicia kawy, wstał i skierował kroki do kuchni. Po drodze rzucił okiem na zaległy na podłodze koło wieszaka płaszcz, przypominając sobie, iż wykonał wczoraj kopię klucza Remigiusza. Znalazłszy się na miejscu, zabrał się za przygotowywanie gorzkiego naparu. Czekając zaś, aż woda skończy się gotować, zbliżył się do okna. Promienie poranka rozgrzewały zarzucone rosą podwórko, po którym kręcili się wybywający do pracy sąsiedzi. Westchnął na to ciężko, zdając sobie sprawę, iż jego też dziś czeka praca. Kolejno zalał zagotowaną wodą ciemny proszek. Wygrzebał z szafki wielkiego sztangla i udał się do salonu, gdzie zasiadł na kanapie i zjadł śniadanie. Skończywszy, zbliżył się do dz...
Czytaj więcej

Zapalniczka Króla Zła

Ukradłem zapalniczkę Diabłu Niewielki przedmiot zdolny zniszczyć świat Płonącą ogniem potępieńców, Ich grzechów, cierpienia i wad  Grałem o nią w karty na rozdrożu  Tam gdzie posążek Boga stał Przegrywałem w grę o duszę Każdy śmiertelnik by się bał  Choć mogłem jeszcze się wycofać W życiu nie zbawienia było mi brak  Wtem gniew anielski, Jak meteor z nieba spadł  Uciekłem z nią, by w gwieździstą noc Poprzez wydreptany kroczyć szlak  Nieść potęgę  Możliwość, by narody padły, Na dłoni delikatny znak  Choć wahałem się co chwila Czy by nie spopielić swej osoby?  Może zabrać Cię ze sobą Może… Zgładzić cały świat  Kto w końcu jest bez grzechu? Kto z nas jest bez wad?  Spotkałem wtem człowieka Siedział w trawie Patrzył w Niebo Widział wszystko to co ja, Acz inną interpretacje w głowie miał  Na me zapytanie  Człeku. Jak ci mija czas? Rzekł „Powoli” I zachęcił, abym zaraz z nim też siadł  W wymowności milczenia, Spędziliśmy wsp...
Czytaj więcej

Zjawa - Fragment VI

– Gdzie teraz? – zapytał detektyw, wychodząc z komisariatu.             – Zawieź mnie do domu. – Wypowiedziany przez lekko bladą Annę rozkaz, zagrał mu na nerwach.             Dlaczego bowiem miał robić za jej szofera. Już miał je więc coś odpowiedzieć, gdy nagle dotarło do niego, iż ją tu przywiózł i w zasadzie powinien ją odwieźć.  Westchnął więc i ruszył do auta.             Przez całą drogę Anna ani razu się nie odezwała. Wcześniej nie podała również żadnego adresu. Gapiła się tylko przez okno na mijany krajobraz. Przyjechał więc pod swój blok z myślą, iż jeśli przyszła do niego rano, to powinna mieć gdzieś tutaj samochód. Po zaparkowaniu i opuszczeniu pojazdu, udał się do swojej klatki, całkowicie zapominając o pożegnaniu się. Powodem tego, było zadowolenie, iż będzie mógł odpocząć od tej kobiety.   ...
Czytaj więcej