Sprawa Żaka - Fragment LIX

 Przestrzeń była jakaś gęstsza, a świat zdawał się inny. Z nieba prószył śnieg, który budził niemiłe wspomnienia. Do tego dochodziło drapanie w gardle, które próbowało się przebić przez posmak dymu papierosowego, nadal prześladującego me drogi oddechowe.
           – Cholera – przekląłem, nie mogąc otworzyć głównych drzwi do kościoła.
            Lekko poirytowany udałem się na tyły świątyni, aby spróbować szczęścia, przy znajdującym się tam wejściu. Dotarłszy na miejsce, stanąłem jak wryty. Oczom mym ukazał się bowiem obraz młodego księdza, leżącego w kałuży krwi przy otwartym aucie. W pierwszym odruchu ruszyłem ku niemu i w międzyczasie sięgnąłem po telefon. Przypomniawszy sobie jednak, iż urządzenie nie działa, schowałem je do kieszeni i zabrałem się za oględziny mężczyzny. Był nieprzytomny, wciąż tracił krew, ale oddychał. Momentalnie zacząłem szukać jego telefonu, którego niestety nigdzie nie mogłem znaleźć. Trafiłem za to na leżące w śniegu kluczyki i fragmenty zakrwawionego wiertła, które niegdyś u księdza zostawiłem.
            Muszę wezwać pomoc. Pomyślałem rozglądając się wkoło.
            Niestety nigdzie nie widziałem żywej duszy, a mimo później pory w budynkach wkoło, nie świeciło się żadne światło. Byłem gotowy zacząć biegać po całym osiedlu, by kogokolwiek znaleźć, aczkolwiek świadomość, iż nie mam na to czasu skutecznie wybijała mi ten pomysł z głowy. Pozostała mi tylko jedna opcja, którą mimo, iż miałem tuż przed sobą, podświadomie odrzucałem. W końcu jednak musiałem zwrócić na nią uwagę i nie podziałało to na mnie zbyt dobrze. Gdy bowiem spojrzałem ku siedzeniu kierowcy, zakręciło mi się w głowie. Nie mogłem siąść za kierownicą. Nie ważne jak bardzo nie próbowałem, od wypadku nigdy mi się to nie udało. Spoglądając jednak na umierającego mężczyznę, zebrałem w sobie jakieś siły i się przemogłem. Podniosłem księdza i położyłem go na tylnych siedzeniach. Następnie usiadłem na miejscu kierowcy, zamknąłem drzwi i włożyłem kluczyki do stacyjki. W pierwszych chwilach moja dłoń nie chciała wykonać najmniejszego ruchu. Wziąwszy jednak głęboki wdech i powtarzając sobie w myślach o wykrwawiającym się osobniku, uruchomiłem silnik. Nie byłem pewien co się stało dalej, gdyż momentalnie mnie odcięło i poczułem się jakbym śnił na jawie. Widziałem tylko światła i niewyraźne obrazy, wymieszane z dźwiękami, których nie mogłem wyróżnić, czy opisać. Chaos ten przerywany był momentami ciszy, ciemności i uczucia, iż zbliża się coś przerażającego, czego nie mogłem uniknąć. Trwałem w tym stanie, póki nie nacisnąłem hamulca i nie wypadłem z pojazdu. W głowie mi szumiało i nie mogłem się w pełni skupić na otoczeniu. Mimo to byłem świadomi, iż dojechałem na podjazd dla karetek przy szpitalnym oddziale ratunkowym. Ignorując zbliżające się do mnie osoby, otworzyłem tylne drzwi i zacząłem wyciągać rannego księdza. Ludzie, którzy się do mnie zbliżyli szybko zorientowali się co się dzieje i zajęli się poszkodowanym. Ja zaś przekonany, iż nie muszę już walczyć o przytomność, poddałem się otępieniu ogarniającemu mój umysł i wpadłem w spiralę ciemności, która zawiodła mnie w miejsce, gdzie było tak okropnie zimno.

*****


Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Zjawa - Fragment XI

  Szum liści targany delikatnym wiatrem rozbrzmiał w przestrzeni, wyciągając detektywa z objęć snu. Ten zdezorientowany podniósł telefon i ujrzawszy godzinę szóstą, wyłączył budzik. W pokoju nastała cisza. Nie mogąc sobie przypomnieć jak trafił do łóżka, usiadł na jego skraju. Powalczywszy chwilę z pragnieniem wypicia kawy, wstał i skierował kroki do kuchni. Po drodze rzucił okiem na zaległy na podłodze koło wieszaka płaszcz, przypominając sobie, iż wykonał wczoraj kopię klucza Remigiusza. Znalazłszy się na miejscu, zabrał się za przygotowywanie gorzkiego naparu. Czekając zaś, aż woda skończy się gotować, zbliżył się do okna. Promienie poranka rozgrzewały zarzucone rosą podwórko, po którym kręcili się wybywający do pracy sąsiedzi. Westchnął na to ciężko, zdając sobie sprawę, iż jego też dziś czeka praca. Kolejno zalał zagotowaną wodą ciemny proszek. Wygrzebał z szafki wielkiego sztangla i udał się do salonu, gdzie zasiadł na kanapie i zjadł śniadanie. Skończywszy, zbliżył się do dz...
Czytaj więcej

Zapalniczka Króla Zła

Ukradłem zapalniczkę Diabłu Niewielki przedmiot zdolny zniszczyć świat Płonącą ogniem potępieńców, Ich grzechów, cierpienia i wad  Grałem o nią w karty na rozdrożu  Tam gdzie posążek Boga stał Przegrywałem w grę o duszę Każdy śmiertelnik by się bał  Choć mogłem jeszcze się wycofać W życiu nie zbawienia było mi brak  Wtem gniew anielski, Jak meteor z nieba spadł  Uciekłem z nią, by w gwieździstą noc Poprzez wydreptany kroczyć szlak  Nieść potęgę  Możliwość, by narody padły, Na dłoni delikatny znak  Choć wahałem się co chwila Czy by nie spopielić swej osoby?  Może zabrać Cię ze sobą Może… Zgładzić cały świat  Kto w końcu jest bez grzechu? Kto z nas jest bez wad?  Spotkałem wtem człowieka Siedział w trawie Patrzył w Niebo Widział wszystko to co ja, Acz inną interpretacje w głowie miał  Na me zapytanie  Człeku. Jak ci mija czas? Rzekł „Powoli” I zachęcił, abym zaraz z nim też siadł  W wymowności milczenia, Spędziliśmy wsp...
Czytaj więcej

Zjawa - Fragment VI

– Gdzie teraz? – zapytał detektyw, wychodząc z komisariatu.             – Zawieź mnie do domu. – Wypowiedziany przez lekko bladą Annę rozkaz, zagrał mu na nerwach.             Dlaczego bowiem miał robić za jej szofera. Już miał je więc coś odpowiedzieć, gdy nagle dotarło do niego, iż ją tu przywiózł i w zasadzie powinien ją odwieźć.  Westchnął więc i ruszył do auta.             Przez całą drogę Anna ani razu się nie odezwała. Wcześniej nie podała również żadnego adresu. Gapiła się tylko przez okno na mijany krajobraz. Przyjechał więc pod swój blok z myślą, iż jeśli przyszła do niego rano, to powinna mieć gdzieś tutaj samochód. Po zaparkowaniu i opuszczeniu pojazdu, udał się do swojej klatki, całkowicie zapominając o pożegnaniu się. Powodem tego, było zadowolenie, iż będzie mógł odpocząć od tej kobiety.   ...
Czytaj więcej