Sprawa Żaka - Fragment LXI

 Wzniósłszy powieki, ujrzałem oświetlaną światłem słabej lampy sypialnię. Zbyt zmęczony i senny, by wstać, zakasłałem i przechyliłem głowę w bok. Wpatrując się w ciemny kąt, zaczynałem odnosić wrażenie, iż coś tam widzę. Nie potrafiłem tego wyjaśnić, ale czułem, iż to coś zbliża się do mnie małymi kroczkami. Z jednej strony się tego bałem, a z drugiej przynosiło mi to spokój. Nie myślałem jednak nad tym zbyt długo, gdyż w pokoju pojawiła się nagle rudowłosa, która bełkocząc niezrozumiałe słowa, podeszła i założyła mi coś na szyję. Następnie pocałowała mnie i kazała odpoczywać. Zbyt zmęczony na myślenie, chętnie jej posłuchałem i znów zanurzyłem się w sen.

 

Obudziwszy się, czułem się pełen sił, jak nigdy dotąd. Od wielu dni mój stan się poprawiał, ale dziś czułem się jak nowo narodzony. Wyrwałem się więc z łóżka, załatwiłem poranne potrzeby, ubrałem i udałem do wyjścia. Nim jednak zdążyłem pociągnąć za klamkę, zreflektowałem się nagle. Od jakiegoś czasu nie widziałem mojego kota. Byłem tak przejęty sobą, iż wcześniej tego nie spostrzegłem. Już miałem go zacząć szukać, gdy drzwi się otworzyły i stanęła w nich rudowłosa.
            – Wcześnie dziś wstałeś. Jak się czujesz? – zapytała, wkraczając do wnętrza.
            – Dobrze. Widziałaś może Kicię? – zapytałem lekko zmartwiony.
            – Nie. Może gdzieś wyszła?
            – Jest kotem domowym… – mruknąłem, wymijając rozmówczynię.
            – Gdzie idziesz?
            – Poszukać jej.
            To powiedziawszy opuściłem budynek.

 

­Poirytowany wparowałem do domu i udałem się do kuchni. Zaraz za mną weszła rudowłosa, proklamująca litanię pretensji.
            – Czego ty ode mnie chcesz?! – wydarłem się, tracąc cierpliwość. – Mam się przestać z nią spotykać, bo ci się nie podoba?!
            Po tym dziewczyna zamilkła, a ja odwróciłem się w stronę zlewu, by nalać wody do czajnika.
            – Myślałem, iż jesteś moją przyjaciółką… – westchnąłem, nastawiając czajnik.
            W końcu odwróciłem się w stronę rozmówczyni, która dziwnie zamilkła. Stanąwszy z nią twarzą w twarz, zobaczyłem szybki ruch, po którym objęła mnie ciemność i okrutny ból lewego oka. Nie wiedząc co się dzieje, postawiłem chwiejny krok w tył, po którym padłem na podłogę. Wtem ból zaczął słabnąć na rzecz niebywałej błogości i senności. Dzięki temu uniosłem powieki i mglistym spojrzeniem, spojrzałem w sufit. Było w nim coś pięknego, czego nie potrafiłem opisać. Tak przynajmniej mi się wydawało, gdyż spoglądając ku niemu, budziła się w mej klatce mieszanka nostalgii, radości i smutku. Z tymi uczuciami począłem oddawać się w objęcia słodkiego snu. Czyniąc to, odczułem zaś sunięcie w przestrzeni, po którym nastąpił powolny upadek.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Zjawa - Fragment XI

  Szum liści targany delikatnym wiatrem rozbrzmiał w przestrzeni, wyciągając detektywa z objęć snu. Ten zdezorientowany podniósł telefon i ujrzawszy godzinę szóstą, wyłączył budzik. W pokoju nastała cisza. Nie mogąc sobie przypomnieć jak trafił do łóżka, usiadł na jego skraju. Powalczywszy chwilę z pragnieniem wypicia kawy, wstał i skierował kroki do kuchni. Po drodze rzucił okiem na zaległy na podłodze koło wieszaka płaszcz, przypominając sobie, iż wykonał wczoraj kopię klucza Remigiusza. Znalazłszy się na miejscu, zabrał się za przygotowywanie gorzkiego naparu. Czekając zaś, aż woda skończy się gotować, zbliżył się do okna. Promienie poranka rozgrzewały zarzucone rosą podwórko, po którym kręcili się wybywający do pracy sąsiedzi. Westchnął na to ciężko, zdając sobie sprawę, iż jego też dziś czeka praca. Kolejno zalał zagotowaną wodą ciemny proszek. Wygrzebał z szafki wielkiego sztangla i udał się do salonu, gdzie zasiadł na kanapie i zjadł śniadanie. Skończywszy, zbliżył się do dz...
Czytaj więcej

Zapalniczka Króla Zła

Ukradłem zapalniczkę Diabłu Niewielki przedmiot zdolny zniszczyć świat Płonącą ogniem potępieńców, Ich grzechów, cierpienia i wad  Grałem o nią w karty na rozdrożu  Tam gdzie posążek Boga stał Przegrywałem w grę o duszę Każdy śmiertelnik by się bał  Choć mogłem jeszcze się wycofać W życiu nie zbawienia było mi brak  Wtem gniew anielski, Jak meteor z nieba spadł  Uciekłem z nią, by w gwieździstą noc Poprzez wydreptany kroczyć szlak  Nieść potęgę  Możliwość, by narody padły, Na dłoni delikatny znak  Choć wahałem się co chwila Czy by nie spopielić swej osoby?  Może zabrać Cię ze sobą Może… Zgładzić cały świat  Kto w końcu jest bez grzechu? Kto z nas jest bez wad?  Spotkałem wtem człowieka Siedział w trawie Patrzył w Niebo Widział wszystko to co ja, Acz inną interpretacje w głowie miał  Na me zapytanie  Człeku. Jak ci mija czas? Rzekł „Powoli” I zachęcił, abym zaraz z nim też siadł  W wymowności milczenia, Spędziliśmy wsp...
Czytaj więcej

Zjawa - Fragment VI

– Gdzie teraz? – zapytał detektyw, wychodząc z komisariatu.             – Zawieź mnie do domu. – Wypowiedziany przez lekko bladą Annę rozkaz, zagrał mu na nerwach.             Dlaczego bowiem miał robić za jej szofera. Już miał je więc coś odpowiedzieć, gdy nagle dotarło do niego, iż ją tu przywiózł i w zasadzie powinien ją odwieźć.  Westchnął więc i ruszył do auta.             Przez całą drogę Anna ani razu się nie odezwała. Wcześniej nie podała również żadnego adresu. Gapiła się tylko przez okno na mijany krajobraz. Przyjechał więc pod swój blok z myślą, iż jeśli przyszła do niego rano, to powinna mieć gdzieś tutaj samochód. Po zaparkowaniu i opuszczeniu pojazdu, udał się do swojej klatki, całkowicie zapominając o pożegnaniu się. Powodem tego, było zadowolenie, iż będzie mógł odpocząć od tej kobiety.   ...
Czytaj więcej