Sprawa Żaka - Fragment LX

 Złowroga aura, drapiący słodko-gorzki posmak, stary, ośnieżony dom i szylkretowy kot siedzący przed jego drzwiami, nie wzbudzały mojego entuzjazmu. Budziły wręcz wstręt i pragnienie odejścia. Tego nie mogłem jednak uczynić. Nie mogłem też sobie zapalić, co szczerze było dla mnie najboleśniejszą rzeczą.
            – Jeszcze trochę…
            Wypowiedziawszy te słowa ruszyłem z miejsca i po kilku krokach pchnąłem skrzypiące drzwi.
            – Kicia! – radosny okrzyk nastąpiony kaszlem wyrwał się z mych ust, gdy tylko przekroczyłem próg i dostrzegłem szylkretowego kota siedzącego na kanapie.
            Zwierzak w ogóle nie wzruszył się moimi poczynaniami i wrócił do drzemki, w której najprawdopodobniej do niedawna tkwił. Mimo, iż zabiło to mój entuzjazm, zbliżyłem się do kota i zacząłem go głaskać.
            – Przytulnie tu masz – zwróciła uwagę rudowłosa dziewczyną, która wkroczyła tuż za mną.
            – Dziękuję – odparłem, ciesząc się cichym mruczeniem.
            – To zaproponujesz mi herbatę, czy mam tu tak stać, kiedy ty będziesz się bawił z kotem? – rzuciła z udawanym wyrzutem.
            – Czajnik jest na kuchence. – Wyszczerzyłem zęby w uśmiechu.
            Dziewczyna westchnęła tylko i ściągnąwszy z siebie kurtkę, udała się do kuchni. Szybko jednak wróciła do salonu, by zapytać:
            – To jest kuchnia?
            – I warsztat.
            – Aha. – Skwitowała, po czym zajęła się poszukiwaniami czajnika i przygotowywaniem herbaty.
            Ja zaś skończyłem głaskać kota i wstałem, by ściągnąć z siebie kurtkę. Uczyniwszy to, udałem się do kuchni, gdzie bez słowa oparłem się o blat i zacząłem przyglądać rudowłosej. Szybko jednak cudowna atmosfera została zrujnowana przez okrutny kaszel, który nagle mnie opanował.
            – Nic ci nie jest? – zapytała zmartwiona dziewczyna, gdy tylko się uspokoiłem.
            – Nic.. – mruknąłem, aczkolwiek krew, którą pokryłem me przedramię, zaprzeczyła mej wypowiedzi.
            – Może trzeba z tym iść do lekarza?
            – Pójdę jutro,
            – To może połóż się teraz? Odpocznij. Ja zaraz przyniosę ci herbatę.
            – Dobrze… – mruknąłem, odczuwszy lekkie zmęczenie.
            Następnie udałem się do salonu, gdzie położyłem się na kanapie, uważając, by nie naruszyć kota. Po tym zamknąłem oczy i oddałem się błogości snu.

*****


Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Zjawa - Fragment XI

  Szum liści targany delikatnym wiatrem rozbrzmiał w przestrzeni, wyciągając detektywa z objęć snu. Ten zdezorientowany podniósł telefon i ujrzawszy godzinę szóstą, wyłączył budzik. W pokoju nastała cisza. Nie mogąc sobie przypomnieć jak trafił do łóżka, usiadł na jego skraju. Powalczywszy chwilę z pragnieniem wypicia kawy, wstał i skierował kroki do kuchni. Po drodze rzucił okiem na zaległy na podłodze koło wieszaka płaszcz, przypominając sobie, iż wykonał wczoraj kopię klucza Remigiusza. Znalazłszy się na miejscu, zabrał się za przygotowywanie gorzkiego naparu. Czekając zaś, aż woda skończy się gotować, zbliżył się do okna. Promienie poranka rozgrzewały zarzucone rosą podwórko, po którym kręcili się wybywający do pracy sąsiedzi. Westchnął na to ciężko, zdając sobie sprawę, iż jego też dziś czeka praca. Kolejno zalał zagotowaną wodą ciemny proszek. Wygrzebał z szafki wielkiego sztangla i udał się do salonu, gdzie zasiadł na kanapie i zjadł śniadanie. Skończywszy, zbliżył się do dz...
Czytaj więcej

Zapalniczka Króla Zła

Ukradłem zapalniczkę Diabłu Niewielki przedmiot zdolny zniszczyć świat Płonącą ogniem potępieńców, Ich grzechów, cierpienia i wad  Grałem o nią w karty na rozdrożu  Tam gdzie posążek Boga stał Przegrywałem w grę o duszę Każdy śmiertelnik by się bał  Choć mogłem jeszcze się wycofać W życiu nie zbawienia było mi brak  Wtem gniew anielski, Jak meteor z nieba spadł  Uciekłem z nią, by w gwieździstą noc Poprzez wydreptany kroczyć szlak  Nieść potęgę  Możliwość, by narody padły, Na dłoni delikatny znak  Choć wahałem się co chwila Czy by nie spopielić swej osoby?  Może zabrać Cię ze sobą Może… Zgładzić cały świat  Kto w końcu jest bez grzechu? Kto z nas jest bez wad?  Spotkałem wtem człowieka Siedział w trawie Patrzył w Niebo Widział wszystko to co ja, Acz inną interpretacje w głowie miał  Na me zapytanie  Człeku. Jak ci mija czas? Rzekł „Powoli” I zachęcił, abym zaraz z nim też siadł  W wymowności milczenia, Spędziliśmy wsp...
Czytaj więcej

Zjawa - Fragment VI

– Gdzie teraz? – zapytał detektyw, wychodząc z komisariatu.             – Zawieź mnie do domu. – Wypowiedziany przez lekko bladą Annę rozkaz, zagrał mu na nerwach.             Dlaczego bowiem miał robić za jej szofera. Już miał je więc coś odpowiedzieć, gdy nagle dotarło do niego, iż ją tu przywiózł i w zasadzie powinien ją odwieźć.  Westchnął więc i ruszył do auta.             Przez całą drogę Anna ani razu się nie odezwała. Wcześniej nie podała również żadnego adresu. Gapiła się tylko przez okno na mijany krajobraz. Przyjechał więc pod swój blok z myślą, iż jeśli przyszła do niego rano, to powinna mieć gdzieś tutaj samochód. Po zaparkowaniu i opuszczeniu pojazdu, udał się do swojej klatki, całkowicie zapominając o pożegnaniu się. Powodem tego, było zadowolenie, iż będzie mógł odpocząć od tej kobiety.   ...
Czytaj więcej