Amulet


Czasami, gdy człowiek pracuje nad czymś dla niego ważnym, zapada w pewnego rodzaju trans. Siedzi wtedy jak zaczarowany, nie licząc się z rzeczywistością. Nie ma znaczenia rosnący głód, czy mijający czas. Jest tak ponieważ robi się coś, co z pozoru ma niebywałą istotność. Coś co przez krótki moment nadaje ludzkiemu istnieniu jakiegoś znaczenia.
     – Najlepiej z kości ludzkiej, wielorybiej lub białego drewna. Wyszlifowany. Wypolerowany. Wygładzony na krawędziach. Wtedy wystarczy, iż machniesz ręką i znikną… – nucisz słowa pod nosem jak jakąś demoniczną kołysankę.
     Skupiony na swej pracy, ignorujesz otaczającą cię rzeczywistość. W tle kilka chwil temu płynęła muzyka, lecz umilkła ku twej nieświadomości. Byłoby inaczej, gdyby cała twa uwaga nie była skierowana na nieduży, biały przedmiot trzymany przez ciebie w dłoniach.
     – Teraz otwór na rzemyk, by można było nosić na szyi. W górnej części grawerunek z najgłębszych snów. Dolną niech zajmuje pustka – nucisz w dalszym ciągu, nie przerywając pracy.
     Niespodziewanie  twe ciało oplatają chłodne ręce, a na twoim nieogolonym policzku ląduje krótki, delikatny pocałunek.
     – Witaj kochanie. Co porabiasz, iż mnie tak ignorujesz? – zapytuje przepiękna istota, szepcząca ci do ucha.
     – Miałem sen. – odpowiadasz bezwiednie, koncentrując się, aby nie zrobić błędu w ledwo zapamiętanym wzorze.
     – Ach tak… I co w nim było? – dziewczyna pyta ponownie zainteresowana.
     – Nie wiem. Ale był tam ten amulet. Były też wskazówki. Najlepiej z kości ludzkiej, wielorybiej lub białego drewna. Wyszlifowany. Wypolerowany. Wygładzony na krawędziach. Wtedy wystarczy, iż machniesz ręką i znikną. – wyjaśniasz, odkładając ukończony twór i przecierając przekrwione oczy.
     – Kto zniknie? – Kolejne pytanie pada z ust ukochanej.
     – Nie wiem, ale zniknie – mówisz ziewając przeciągle.
     – Skąd wiedziałeś jak wygląda?– wypytuje dalej.
     – Widziałem go – rzucasz nieco poirytowany.
     Rozmowa, która nagle zmieniła się w przesłuchanie zaczyna cię męczyć.
     – Co znaczy ten grawerunek? W jaki sposób się to tworzy? Kim jest ten, który to zaprojektował? Skąd to pochodzi? Jak to działa? Co jest wewnątrz? – potok zdań nie przestaje wypływać z ust kobiety.
     Wzdychając głęboko podnosisz się z krzesła, aby w akompaniamencie zapytań, wymawianych przez najprzyjemniejszy głos na świecie, położyć się na łóżku.
     – Śmierć – śmiejesz się sarkastycznie, a uspokoiwszy się dodajesz – Nie mam pojęcia. To po prostu mi się śni…
     Zamykając oczy, oddajesz się zmęczeniu i zasypiasz błyskawicznie ze świadomością, iż trud, który sobie zadałeś, opłacił się.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Zjawa - Fragment XI

  Szum liści targany delikatnym wiatrem rozbrzmiał w przestrzeni, wyciągając detektywa z objęć snu. Ten zdezorientowany podniósł telefon i ujrzawszy godzinę szóstą, wyłączył budzik. W pokoju nastała cisza. Nie mogąc sobie przypomnieć jak trafił do łóżka, usiadł na jego skraju. Powalczywszy chwilę z pragnieniem wypicia kawy, wstał i skierował kroki do kuchni. Po drodze rzucił okiem na zaległy na podłodze koło wieszaka płaszcz, przypominając sobie, iż wykonał wczoraj kopię klucza Remigiusza. Znalazłszy się na miejscu, zabrał się za przygotowywanie gorzkiego naparu. Czekając zaś, aż woda skończy się gotować, zbliżył się do okna. Promienie poranka rozgrzewały zarzucone rosą podwórko, po którym kręcili się wybywający do pracy sąsiedzi. Westchnął na to ciężko, zdając sobie sprawę, iż jego też dziś czeka praca. Kolejno zalał zagotowaną wodą ciemny proszek. Wygrzebał z szafki wielkiego sztangla i udał się do salonu, gdzie zasiadł na kanapie i zjadł śniadanie. Skończywszy, zbliżył się do dz...
Czytaj więcej

Zapalniczka Króla Zła

Ukradłem zapalniczkę Diabłu Niewielki przedmiot zdolny zniszczyć świat Płonącą ogniem potępieńców, Ich grzechów, cierpienia i wad  Grałem o nią w karty na rozdrożu  Tam gdzie posążek Boga stał Przegrywałem w grę o duszę Każdy śmiertelnik by się bał  Choć mogłem jeszcze się wycofać W życiu nie zbawienia było mi brak  Wtem gniew anielski, Jak meteor z nieba spadł  Uciekłem z nią, by w gwieździstą noc Poprzez wydreptany kroczyć szlak  Nieść potęgę  Możliwość, by narody padły, Na dłoni delikatny znak  Choć wahałem się co chwila Czy by nie spopielić swej osoby?  Może zabrać Cię ze sobą Może… Zgładzić cały świat  Kto w końcu jest bez grzechu? Kto z nas jest bez wad?  Spotkałem wtem człowieka Siedział w trawie Patrzył w Niebo Widział wszystko to co ja, Acz inną interpretacje w głowie miał  Na me zapytanie  Człeku. Jak ci mija czas? Rzekł „Powoli” I zachęcił, abym zaraz z nim też siadł  W wymowności milczenia, Spędziliśmy wsp...
Czytaj więcej

Zjawa - Fragment VI

– Gdzie teraz? – zapytał detektyw, wychodząc z komisariatu.             – Zawieź mnie do domu. – Wypowiedziany przez lekko bladą Annę rozkaz, zagrał mu na nerwach.             Dlaczego bowiem miał robić za jej szofera. Już miał je więc coś odpowiedzieć, gdy nagle dotarło do niego, iż ją tu przywiózł i w zasadzie powinien ją odwieźć.  Westchnął więc i ruszył do auta.             Przez całą drogę Anna ani razu się nie odezwała. Wcześniej nie podała również żadnego adresu. Gapiła się tylko przez okno na mijany krajobraz. Przyjechał więc pod swój blok z myślą, iż jeśli przyszła do niego rano, to powinna mieć gdzieś tutaj samochód. Po zaparkowaniu i opuszczeniu pojazdu, udał się do swojej klatki, całkowicie zapominając o pożegnaniu się. Powodem tego, było zadowolenie, iż będzie mógł odpocząć od tej kobiety.   ...
Czytaj więcej