Sprawa Żaka - Fragment XXV

     Miganie świateł i głośny płacz, wyrwały mnie z głębin sennego oceanu. Chcąc zobaczyć co się dzieje, spróbowałem otworzyć oczy. Niestety nie były one w stanie dostrzec czegokolwiek przez włączające się i wyłączające oświetlenie. Jakby więc na ich życzenie wszystkie lampy przestały pracować. Wszystkie, prócz jednej, która znajdowała się nad stołem prosektoryjnym. Blask tej był tak ostry, iż mógłby poparzyć. Być może dlatego, wrzeszczące dziecko nim oświetlane, nie chciało się uspokoić. To byłoby jednak zbyt proste.

– Cśś… – wydałem z siebie, podnosząc się i powoli kierując się w stronę malucha. 

     Nie było to zbyt łatwe przez stojące wszędzie krzesła, które trudno było dostrzec, aczkolwiek w końcu dotarłem do celu. Stojąc na granicy światła i ciemności, wpatrywałem się w bladego noworodka, który ewidentnie cierpiał. Widok ten był dla mnie niebywale okrutny. W głowie krążyła nawet myśl, aby odwrócić się na pięcie i odejść. Tylko jakoś nie mogłem tego zrobić. Tkwiłem więc w miejscu bojąc się postąpić w przód, jak również wycofać. Trwało to dłuższą chwilę, aż w końcu się przemogłem. Wyciągnąłem dłonie, by podnieść dzieciaka i przytulić go do piersi. Ciężar jaki z nim na siebie przyjąłem, niemal nie zwalił mnie z nóg, przy okazji odbierając świadomość. Zawalczyłem jednak z nim jakoś i przełknąwszy przesiąkniętą słodką goryczą ślinę, słabym głosem zacząłem nucić kołysankę. Nie miałem pojęcia jak mogłem ją pamiętać, gdyż ostatni raz słyszałem ją z ust mojej babci, gdy byłem jeszcze bezmyślną namiastką człowieka. Mimo to wybrzmiewała ona za pomocą mych strun głosowych i razem z delikatnym kołysaniem przynosiła efekt. Malec zaczynał się uspokajać. Wzbudziło to we mnie radość, która miała mi dać siły, aby pomóc temu niespokojnemu duszkowi, opuścić ten podły padół.


*****

Fragment XXIV                                                Spis treści                                              Fragment XXVI

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Zjawa - Fragment XI

  Szum liści targany delikatnym wiatrem rozbrzmiał w przestrzeni, wyciągając detektywa z objęć snu. Ten zdezorientowany podniósł telefon i ujrzawszy godzinę szóstą, wyłączył budzik. W pokoju nastała cisza. Nie mogąc sobie przypomnieć jak trafił do łóżka, usiadł na jego skraju. Powalczywszy chwilę z pragnieniem wypicia kawy, wstał i skierował kroki do kuchni. Po drodze rzucił okiem na zaległy na podłodze koło wieszaka płaszcz, przypominając sobie, iż wykonał wczoraj kopię klucza Remigiusza. Znalazłszy się na miejscu, zabrał się za przygotowywanie gorzkiego naparu. Czekając zaś, aż woda skończy się gotować, zbliżył się do okna. Promienie poranka rozgrzewały zarzucone rosą podwórko, po którym kręcili się wybywający do pracy sąsiedzi. Westchnął na to ciężko, zdając sobie sprawę, iż jego też dziś czeka praca. Kolejno zalał zagotowaną wodą ciemny proszek. Wygrzebał z szafki wielkiego sztangla i udał się do salonu, gdzie zasiadł na kanapie i zjadł śniadanie. Skończywszy, zbliżył się do dz...
Czytaj więcej

Zapalniczka Króla Zła

Ukradłem zapalniczkę Diabłu Niewielki przedmiot zdolny zniszczyć świat Płonącą ogniem potępieńców, Ich grzechów, cierpienia i wad  Grałem o nią w karty na rozdrożu  Tam gdzie posążek Boga stał Przegrywałem w grę o duszę Każdy śmiertelnik by się bał  Choć mogłem jeszcze się wycofać W życiu nie zbawienia było mi brak  Wtem gniew anielski, Jak meteor z nieba spadł  Uciekłem z nią, by w gwieździstą noc Poprzez wydreptany kroczyć szlak  Nieść potęgę  Możliwość, by narody padły, Na dłoni delikatny znak  Choć wahałem się co chwila Czy by nie spopielić swej osoby?  Może zabrać Cię ze sobą Może… Zgładzić cały świat  Kto w końcu jest bez grzechu? Kto z nas jest bez wad?  Spotkałem wtem człowieka Siedział w trawie Patrzył w Niebo Widział wszystko to co ja, Acz inną interpretacje w głowie miał  Na me zapytanie  Człeku. Jak ci mija czas? Rzekł „Powoli” I zachęcił, abym zaraz z nim też siadł  W wymowności milczenia, Spędziliśmy wsp...
Czytaj więcej

Zjawa - Fragment VI

– Gdzie teraz? – zapytał detektyw, wychodząc z komisariatu.             – Zawieź mnie do domu. – Wypowiedziany przez lekko bladą Annę rozkaz, zagrał mu na nerwach.             Dlaczego bowiem miał robić za jej szofera. Już miał je więc coś odpowiedzieć, gdy nagle dotarło do niego, iż ją tu przywiózł i w zasadzie powinien ją odwieźć.  Westchnął więc i ruszył do auta.             Przez całą drogę Anna ani razu się nie odezwała. Wcześniej nie podała również żadnego adresu. Gapiła się tylko przez okno na mijany krajobraz. Przyjechał więc pod swój blok z myślą, iż jeśli przyszła do niego rano, to powinna mieć gdzieś tutaj samochód. Po zaparkowaniu i opuszczeniu pojazdu, udał się do swojej klatki, całkowicie zapominając o pożegnaniu się. Powodem tego, było zadowolenie, iż będzie mógł odpocząć od tej kobiety.   ...
Czytaj więcej