Wąpierzyca - Fragment II

Otrzeźwienie umysłu było jedynym czego potrzebowała, aby domyślić się cóż się z nią stało. Została sprzedana jakiemuś bogaczowi jako niewolnica. Świadczyło o tym jej otoczenie i magiczna obroża na szyi. Pierwsze myśli, które przeleciały przez jej umysł były pozytywne. W końcu co gorszego mogło ją spotkać od podrzędnego burdelu na odludziu? Tu nawet jako niewolnica skazana była na wysoki standard życia. Nawet dobrze oceniła swą sytuację, choć była nieco w błędzie. Nie była bowiem niewolnicą jakiegoś bogacza. Została własnością samego króla i miała opływać w najwyższe luksusy, jakie można było sobie wyobrazić. Szkopuł był w tym jaką cenę miała płacić za takie życie.
     Jej właściciel należał do osobników porywczych. Potrafił jednak do pewnego stopnia trzymać swe emocje na wodzy. Czyniło go to niezwykle nieprzewidywalnym. Odznaczał się też światłym umysłem. Potrafił docenić sztukę i fascynował się naukowymi nowinkami. Od wiary stronił, aczkolwiek był względem niej dostatecznie tolerancyjny. Był genialnym strategiem, utalentowanym wojownikiem i co najważniejsze charyzmatycznym przywódcą. Mając w zanadrzu takie atuty, nie dziwne iż stworzył imperium rozciągające się na ponad połowę znanego świata. Jedyną jego wadą był głęboki sadyzm, który był jedyną rzeczą sprawiającą mu prawdziwą przyjemność. Na polu walki była to przydatna i akceptowalna cecha. W sypialni jednak…
     Zaczęło się od mocniejszego kąsania, ciągnięcia za włosy i uderzeń w wrażliwe miejsca. Potem przeszło to w podduszanie i lekkie biczowanie. Poziom cierpienia wzrastał z każdym odbywanym stosunkiem, aż przerodził się w istny horror. Łamanie kończyn, odgryzanie fragmentów ciała, chłostanie, wydłubywanie oczu, brutalne bicie, wydzieranie włosów, zębów, czy paznokci, podpalanie, podtapianie, zmuszanie do połykania przeróżnych przedmiotów, a także wkładanie kto wie czego w każdy możliwy otwór. Król niemal konał z przyjemności czyniąc jej te okropności. Najbardziej zaś lubował się w wycinaniu dziur w ciele swej ofiary i wciskaniu w nie swej męskości.
     Wpierw dziewczyna akceptowała to co się działo, ale wraz z pojawianiem się kolejnych tortur, zaczynała się łamać. Codziennie przeklinała fakt, iż jej gatunek cechował się tak wysoką wytrzymałością i zdolnością regeneracyjną. Za każdym razem, gdy szła do królewskich komnat modliła się o śmierć. Nikt jednak nie odpowiadał na te błagania. W końcu, gdy próg bólu osiągnął odpowiednio wysoki poziom, jej umysł się poddał i zdysocjował. Stała się pozbawioną życia lalką. Fakt ten nie przypadł królowi do gustu, co sprawiło iż zaczął wzywać ją coraz rzadziej. Nigdy jednak nie przestał robić tego całkowicie.
     Jedyną osobą, która o nią dbała i przy której czuła się bezpiecznie był królewski medyk. Mężczyzna ten jako jedyny nie budził w niej strachu. Jego delikatny dotyk działał na nią kojąco. Choć nigdy nie potrafiła powiedzieć jakie emocje w nim wzbudzała, gdyż był na to zbyt obojętny, czuła iż mocno się nią przejmuje. Być może dlatego wykonywał swoją pracę z taką dokładnością. Raz za razem leczył jej ciało doprowadzone na skraj życia i śmierci, nie pozwalając nikomu zakłócić tego procesu. Nawet samemu królowi. Ten nie był zadowolony, gdy to się działo, jednak nie śmiał sprzeciwić się słowom lekarza.
     Czasami, gdy budziła się ze swego otępienia zaczynała płakać i przeklinać cały świat. Najwięcej zaś nienawiści chowała względem mężczyzny, przez którego się tu znalazła. Obraz jego osoby budził w niej gniew i chęć mordu, których przez nałożone na nią zaklęcie nie mogła wykorzystać. Uspokajała się więc w końcu i na powrót dysocjowała.
                                                                             *****

Wąpierzyca - Fragment I                              Wyrwane Strony                       Wąpierzyca - Fragment III

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Zjawa - Fragment XI

  Szum liści targany delikatnym wiatrem rozbrzmiał w przestrzeni, wyciągając detektywa z objęć snu. Ten zdezorientowany podniósł telefon i ujrzawszy godzinę szóstą, wyłączył budzik. W pokoju nastała cisza. Nie mogąc sobie przypomnieć jak trafił do łóżka, usiadł na jego skraju. Powalczywszy chwilę z pragnieniem wypicia kawy, wstał i skierował kroki do kuchni. Po drodze rzucił okiem na zaległy na podłodze koło wieszaka płaszcz, przypominając sobie, iż wykonał wczoraj kopię klucza Remigiusza. Znalazłszy się na miejscu, zabrał się za przygotowywanie gorzkiego naparu. Czekając zaś, aż woda skończy się gotować, zbliżył się do okna. Promienie poranka rozgrzewały zarzucone rosą podwórko, po którym kręcili się wybywający do pracy sąsiedzi. Westchnął na to ciężko, zdając sobie sprawę, iż jego też dziś czeka praca. Kolejno zalał zagotowaną wodą ciemny proszek. Wygrzebał z szafki wielkiego sztangla i udał się do salonu, gdzie zasiadł na kanapie i zjadł śniadanie. Skończywszy, zbliżył się do dz...
Czytaj więcej

Zapalniczka Króla Zła

Ukradłem zapalniczkę Diabłu Niewielki przedmiot zdolny zniszczyć świat Płonącą ogniem potępieńców, Ich grzechów, cierpienia i wad  Grałem o nią w karty na rozdrożu  Tam gdzie posążek Boga stał Przegrywałem w grę o duszę Każdy śmiertelnik by się bał  Choć mogłem jeszcze się wycofać W życiu nie zbawienia było mi brak  Wtem gniew anielski, Jak meteor z nieba spadł  Uciekłem z nią, by w gwieździstą noc Poprzez wydreptany kroczyć szlak  Nieść potęgę  Możliwość, by narody padły, Na dłoni delikatny znak  Choć wahałem się co chwila Czy by nie spopielić swej osoby?  Może zabrać Cię ze sobą Może… Zgładzić cały świat  Kto w końcu jest bez grzechu? Kto z nas jest bez wad?  Spotkałem wtem człowieka Siedział w trawie Patrzył w Niebo Widział wszystko to co ja, Acz inną interpretacje w głowie miał  Na me zapytanie  Człeku. Jak ci mija czas? Rzekł „Powoli” I zachęcił, abym zaraz z nim też siadł  W wymowności milczenia, Spędziliśmy wsp...
Czytaj więcej

Zjawa - Fragment VI

– Gdzie teraz? – zapytał detektyw, wychodząc z komisariatu.             – Zawieź mnie do domu. – Wypowiedziany przez lekko bladą Annę rozkaz, zagrał mu na nerwach.             Dlaczego bowiem miał robić za jej szofera. Już miał je więc coś odpowiedzieć, gdy nagle dotarło do niego, iż ją tu przywiózł i w zasadzie powinien ją odwieźć.  Westchnął więc i ruszył do auta.             Przez całą drogę Anna ani razu się nie odezwała. Wcześniej nie podała również żadnego adresu. Gapiła się tylko przez okno na mijany krajobraz. Przyjechał więc pod swój blok z myślą, iż jeśli przyszła do niego rano, to powinna mieć gdzieś tutaj samochód. Po zaparkowaniu i opuszczeniu pojazdu, udał się do swojej klatki, całkowicie zapominając o pożegnaniu się. Powodem tego, było zadowolenie, iż będzie mógł odpocząć od tej kobiety.   ...
Czytaj więcej