Sprawa Żaka - Fragment XXVI

     Światło księżyca przebiło się przez chmury, by ukłuć me sklejone snami powieki. Wraz z nim chłodny powiew powietrza wdarł się przez uchylone okno, by musnąć nieprzykrytą skórę. Bodźce te, mimo iż niezwykle delikatne, wyciągnęły skuty marazmem umysł z jego więzienia i przywiodły do rzeczywistości. Wziąłem gwałtowny i głęboki wdech, wierzgnąwszy ciałem. Przetarłem dłonią oblicze, by nieco je pobudzić. W końcu przejrzałem na oczy. Skąpany w srebrnym blasku obraz powiedział mi, iż znajdowałem się w szpitalu. Rozejrzawszy się dokładniej, doszedłem do wniosku, iż jestem sam w sali. Przez chwilę zapatrzyłem się w kapiące, w podłączonej do mnie kroplówce, krople. Zostało to jednak przerwane przez niespodziewany atak kaszlu, który oprócz drażnienia mego gardła, uświadomił mnie, iż z chęcią zwilżyłbym czymś usta. Zacząłem więc poszukiwania przycisku, którym mógłbym wezwać pielęgniarkę. Byłem jednak zbyt senny i nim udało mi się to zrobić, usnąłem.
     Obudziły mnie czyjeś głosy. Rozwarłszy powieki, oślepiony zostałem promieniami porannego słońca. Gdy moje oczy przyzwyczaiły się do jasności, dostrzegłem tłum ludzi w fartuchach. Ktoś z nich przedstawił mi się i zaczął zadawać pytania. Potem wyjaśnił, iż zaraziłem się jakąś bakterią, której nazwy nie trudziłem się zapamiętać i iż podają mi jakiś antybiotyk, aby mnie wyleczyć. Będąc dobrym pacjentem przytaknąłem na te informacje i z prognozą spędzenia kilku dni w szpitalnym łóżku, poszedłem za radą lekarza, by odpoczywać.


*****

Fragment XXV                                               Spis treści                                              Fragment XXVII

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Zjawa - Fragment XI

  Szum liści targany delikatnym wiatrem rozbrzmiał w przestrzeni, wyciągając detektywa z objęć snu. Ten zdezorientowany podniósł telefon i ujrzawszy godzinę szóstą, wyłączył budzik. W pokoju nastała cisza. Nie mogąc sobie przypomnieć jak trafił do łóżka, usiadł na jego skraju. Powalczywszy chwilę z pragnieniem wypicia kawy, wstał i skierował kroki do kuchni. Po drodze rzucił okiem na zaległy na podłodze koło wieszaka płaszcz, przypominając sobie, iż wykonał wczoraj kopię klucza Remigiusza. Znalazłszy się na miejscu, zabrał się za przygotowywanie gorzkiego naparu. Czekając zaś, aż woda skończy się gotować, zbliżył się do okna. Promienie poranka rozgrzewały zarzucone rosą podwórko, po którym kręcili się wybywający do pracy sąsiedzi. Westchnął na to ciężko, zdając sobie sprawę, iż jego też dziś czeka praca. Kolejno zalał zagotowaną wodą ciemny proszek. Wygrzebał z szafki wielkiego sztangla i udał się do salonu, gdzie zasiadł na kanapie i zjadł śniadanie. Skończywszy, zbliżył się do dz...
Czytaj więcej

Zapalniczka Króla Zła

Ukradłem zapalniczkę Diabłu Niewielki przedmiot zdolny zniszczyć świat Płonącą ogniem potępieńców, Ich grzechów, cierpienia i wad  Grałem o nią w karty na rozdrożu  Tam gdzie posążek Boga stał Przegrywałem w grę o duszę Każdy śmiertelnik by się bał  Choć mogłem jeszcze się wycofać W życiu nie zbawienia było mi brak  Wtem gniew anielski, Jak meteor z nieba spadł  Uciekłem z nią, by w gwieździstą noc Poprzez wydreptany kroczyć szlak  Nieść potęgę  Możliwość, by narody padły, Na dłoni delikatny znak  Choć wahałem się co chwila Czy by nie spopielić swej osoby?  Może zabrać Cię ze sobą Może… Zgładzić cały świat  Kto w końcu jest bez grzechu? Kto z nas jest bez wad?  Spotkałem wtem człowieka Siedział w trawie Patrzył w Niebo Widział wszystko to co ja, Acz inną interpretacje w głowie miał  Na me zapytanie  Człeku. Jak ci mija czas? Rzekł „Powoli” I zachęcił, abym zaraz z nim też siadł  W wymowności milczenia, Spędziliśmy wsp...
Czytaj więcej

Zjawa - Fragment VI

– Gdzie teraz? – zapytał detektyw, wychodząc z komisariatu.             – Zawieź mnie do domu. – Wypowiedziany przez lekko bladą Annę rozkaz, zagrał mu na nerwach.             Dlaczego bowiem miał robić za jej szofera. Już miał je więc coś odpowiedzieć, gdy nagle dotarło do niego, iż ją tu przywiózł i w zasadzie powinien ją odwieźć.  Westchnął więc i ruszył do auta.             Przez całą drogę Anna ani razu się nie odezwała. Wcześniej nie podała również żadnego adresu. Gapiła się tylko przez okno na mijany krajobraz. Przyjechał więc pod swój blok z myślą, iż jeśli przyszła do niego rano, to powinna mieć gdzieś tutaj samochód. Po zaparkowaniu i opuszczeniu pojazdu, udał się do swojej klatki, całkowicie zapominając o pożegnaniu się. Powodem tego, było zadowolenie, iż będzie mógł odpocząć od tej kobiety.   ...
Czytaj więcej