Sprawa Żaka - Fragment XLVI

 Wyrwawszy się gwałtownie ze snu, targnąłem łóżkiem, powodując jego skrzypnięcie. Mimo, iż panująca nad światem noc była nieskazitelnie cicha, wariowałem od męczącego mnie hałasu. W uszach szumiało mi od rozmytych słów, które dodatkowo były zagłuszane poprzez mocne uderzenia serca. Nawet mój szybki oddech wydawał się nader głośny. Nie czując się na siłach, by utrzymać półleżącą pozycję, usiadłem na skraju łóżka i przetarłem czoło. Dopiero w tym momencie doszło do mnie, iż cały byłem zlany potem. Chcąc się nieco uspokoić zamknąłem oczy. W chwili, w której to zrobiłem, zawirowało mi w głowie i uderzyła we mnie potworna senność. Najchętniej położyłbym się z powrotem, aczkolwiek niezbyt widziało mi się spać w mokrej pościeli. Otworzyłem więc oczy, postanowiwszy poczekać chwilę, aż pot zdąży wyparować. Wpatrując się w kompletną ciemność, począłem czuć zimno. Nie doskwierało mi ono jednak tak bardzo jak powieki, na których ciążył mi nieodparty sen i potworne pragnienie, które postanowiło zawitać w mym gardle. Nie czując się na siłach, aby wstać i udać się po coś do picia, zebrałem trochę śliny, by przełknąć ją w nadziei na ulgę. Nie przyniosło to jednak żadnego efektu. Czując zrezygnowanie i mając coraz mniej sił na walkę ze snem, postanowiłem się położyć. W tym jednak momencie odezwało się skrzypienie drzwi. Razem z jakąś osobą do mej celi wparowały promienie ostrego, białego światła, które zmusiły mnie do zamknięcia oczu i ich przesłonięcia.
            – Dobrze się czujesz? – zapytał znajomy, kobiecy głos.
            – Tak… – wyszeptałem nie chcąc martwić nieznajomej.
            – Proszę. Napij się – rzekła, wciskając mi do dłoni szklankę wody.
            Odebrawszy przedmiot, spróbowałem dojrzeć z kim mam przyjemność. Niestety mój wzrok nie zdążył się przyzwyczaić do jasności i jedyne co miałem wrażenie, iż dostrzegłem był nikły zarys człowieka.
            – Dziękuję. – Kolejny szept wyłonił się z moich ust, gdy postanowiłem skorzystać z oferty i zaspokoić swe pragnienie.
            Nagle jednak coś sobie uświadomiłem. W tym klasztorze nie było żadnych kobiet. Serce zabiło mi mocniej, gdy znów spróbowałem spojrzeć na nieznajomą. Promienie światła znów oślepiły me oczy, lecz tym razem udało mi się dostrzec końcówki krótkich blond loków. Momentalnie ucisk mych palców na szklankę się zwolnił i ta poczęła spadać ku podłodze. Odgłos rozbijającego się szkła, gdy w końcu jej dosięgnęła był tak nieadekwatnie głośny, iż zacisnąłem mocno powieki i zasłoniłem oblicze przedramionami, spodziewając się uderzenia. Nic takiego się jednak nie stało. Po prostu pochłonęła mnie ciemność, w którą sam na siebie zesłałem.

*****


Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Zjawa - Fragment XI

  Szum liści targany delikatnym wiatrem rozbrzmiał w przestrzeni, wyciągając detektywa z objęć snu. Ten zdezorientowany podniósł telefon i ujrzawszy godzinę szóstą, wyłączył budzik. W pokoju nastała cisza. Nie mogąc sobie przypomnieć jak trafił do łóżka, usiadł na jego skraju. Powalczywszy chwilę z pragnieniem wypicia kawy, wstał i skierował kroki do kuchni. Po drodze rzucił okiem na zaległy na podłodze koło wieszaka płaszcz, przypominając sobie, iż wykonał wczoraj kopię klucza Remigiusza. Znalazłszy się na miejscu, zabrał się za przygotowywanie gorzkiego naparu. Czekając zaś, aż woda skończy się gotować, zbliżył się do okna. Promienie poranka rozgrzewały zarzucone rosą podwórko, po którym kręcili się wybywający do pracy sąsiedzi. Westchnął na to ciężko, zdając sobie sprawę, iż jego też dziś czeka praca. Kolejno zalał zagotowaną wodą ciemny proszek. Wygrzebał z szafki wielkiego sztangla i udał się do salonu, gdzie zasiadł na kanapie i zjadł śniadanie. Skończywszy, zbliżył się do dz...
Czytaj więcej

Zapalniczka Króla Zła

Ukradłem zapalniczkę Diabłu Niewielki przedmiot zdolny zniszczyć świat Płonącą ogniem potępieńców, Ich grzechów, cierpienia i wad  Grałem o nią w karty na rozdrożu  Tam gdzie posążek Boga stał Przegrywałem w grę o duszę Każdy śmiertelnik by się bał  Choć mogłem jeszcze się wycofać W życiu nie zbawienia było mi brak  Wtem gniew anielski, Jak meteor z nieba spadł  Uciekłem z nią, by w gwieździstą noc Poprzez wydreptany kroczyć szlak  Nieść potęgę  Możliwość, by narody padły, Na dłoni delikatny znak  Choć wahałem się co chwila Czy by nie spopielić swej osoby?  Może zabrać Cię ze sobą Może… Zgładzić cały świat  Kto w końcu jest bez grzechu? Kto z nas jest bez wad?  Spotkałem wtem człowieka Siedział w trawie Patrzył w Niebo Widział wszystko to co ja, Acz inną interpretacje w głowie miał  Na me zapytanie  Człeku. Jak ci mija czas? Rzekł „Powoli” I zachęcił, abym zaraz z nim też siadł  W wymowności milczenia, Spędziliśmy wsp...
Czytaj więcej

Zjawa - Fragment VI

– Gdzie teraz? – zapytał detektyw, wychodząc z komisariatu.             – Zawieź mnie do domu. – Wypowiedziany przez lekko bladą Annę rozkaz, zagrał mu na nerwach.             Dlaczego bowiem miał robić za jej szofera. Już miał je więc coś odpowiedzieć, gdy nagle dotarło do niego, iż ją tu przywiózł i w zasadzie powinien ją odwieźć.  Westchnął więc i ruszył do auta.             Przez całą drogę Anna ani razu się nie odezwała. Wcześniej nie podała również żadnego adresu. Gapiła się tylko przez okno na mijany krajobraz. Przyjechał więc pod swój blok z myślą, iż jeśli przyszła do niego rano, to powinna mieć gdzieś tutaj samochód. Po zaparkowaniu i opuszczeniu pojazdu, udał się do swojej klatki, całkowicie zapominając o pożegnaniu się. Powodem tego, było zadowolenie, iż będzie mógł odpocząć od tej kobiety.   ...
Czytaj więcej