Sprawa Żaka - Fragment XLV

– Widzę, iż byłeś w domu bracie. – Spokojny głos o niskim tonie momentalnie wyciągnął mój umysł na powierzchnię.
 – Po czym poznałeś braciszku? – rzuciłem może zbyt kąśliwie, rozwierając powieki i spoglądając na mężczyznę w brązowej szacie, który usadowił się koło mnie.
 – Szybko do nas wróciłeś – rozmówca zignorował mą wypowiedź. – Co się stało?
 – Potrzebuję mocniejszych papierosów – odparłem, wyciągając z kieszeni srebrną papierośnicę i zapalniczkę.
 Następnie dobyłem jednego papierosa i wsadziłem go sobie w usta. Nie zdążyłem go jednak odpalić, gdyż jegomość w habicie odebrał mi przedmiot, którego w tym celu potrzebowałem.
 – Wiesz, iż nie musisz tak żyć… – pełne żałości westchnięcie wzbudziło we mnie irytację.
 – Zabawne, iż kiedyś ludzie uważali, iż srebro jest zabójcze dla kogoś takiego jak ja – rzekłem, odbierając swą własność.
 Po tym odpaliłem w końcu papierosa i schowawszy zapalniczkę z powrotem do kieszeni kontynuowałem:
 – Wiem. Mógłbym zostać żniwiarzem dusz. Aczkolwiek ludzie chyba już w to nie wierzą. Czyli bardziej upiorem? Te są w modzie chyba. Tylko musiałbym zabijać. Prędzej więc okrzyknęli by mnie mordercą. Seryjnym, jeśli byłbym odpowiednio sprytny. To byłoby męczące… Zawsze jednak są oddziały paliatywne. Tylko do tego potrzebne byłyby mi studia…
 – Wiesz, iż nie o to mi chodzi! – podburzył się rozmówca.
 – Wiem… – westchnąłem zrezygnowany – Jednak mam wrażenie, iż to nie jest wyjście. Potrafię żyć tylko tak, jak czynie to teraz.
 – To cię wykańcza! – Przejęcie, które docierało do mnie wraz z tymi słowami podbudowywało mnie na duchu.
 – Cóż… I tak żyję na kredyt – zaśmiałem się, jakbym opowiedział naprawdę udany żart. – Poza tym… Lubię palić.
 – Chyba bardziej robić jej na złość – mężczyzna zaśmiał się razem ze mną.
 – Czy ja wiem? Niby chciała, abym rzucił, ale  równocześnie dała mi to na urodziny – powiedziałem, wyciągając na moment papierośnicę i zapalniczkę z kieszeni.
 – Któż pojmie kobiecą logikę? – biadoląc, jegomość wzniósł ręce ku niebu, jakby kierował pytanie do samego Boga.
  – Kto wie? – zapytałem retorycznie, chowając przedmioty.
  Po tym nastała chwila ciszy. Podczas niej rozkoszowaliśmy się ciepłem słońca i śpiewem ptaków, które postanowiły zawitać w klasztorze. W końcu mój towarzysz podniósł się i przeciągnął ze stęknięciem. Skończywszy obrócił się ku mnie i rzekł przyjaźnie:
  – Witaj z powrotem bracie.
 – Dziękuję – odparłem i również się podniosłem, by ruszyć razem z moim rozmówcą w głąb klasztoru.
 

*****


Fragment XLVI

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Zjawa - Fragment XI

  Szum liści targany delikatnym wiatrem rozbrzmiał w przestrzeni, wyciągając detektywa z objęć snu. Ten zdezorientowany podniósł telefon i ujrzawszy godzinę szóstą, wyłączył budzik. W pokoju nastała cisza. Nie mogąc sobie przypomnieć jak trafił do łóżka, usiadł na jego skraju. Powalczywszy chwilę z pragnieniem wypicia kawy, wstał i skierował kroki do kuchni. Po drodze rzucił okiem na zaległy na podłodze koło wieszaka płaszcz, przypominając sobie, iż wykonał wczoraj kopię klucza Remigiusza. Znalazłszy się na miejscu, zabrał się za przygotowywanie gorzkiego naparu. Czekając zaś, aż woda skończy się gotować, zbliżył się do okna. Promienie poranka rozgrzewały zarzucone rosą podwórko, po którym kręcili się wybywający do pracy sąsiedzi. Westchnął na to ciężko, zdając sobie sprawę, iż jego też dziś czeka praca. Kolejno zalał zagotowaną wodą ciemny proszek. Wygrzebał z szafki wielkiego sztangla i udał się do salonu, gdzie zasiadł na kanapie i zjadł śniadanie. Skończywszy, zbliżył się do dz...
Czytaj więcej

Zapalniczka Króla Zła

Ukradłem zapalniczkę Diabłu Niewielki przedmiot zdolny zniszczyć świat Płonącą ogniem potępieńców, Ich grzechów, cierpienia i wad  Grałem o nią w karty na rozdrożu  Tam gdzie posążek Boga stał Przegrywałem w grę o duszę Każdy śmiertelnik by się bał  Choć mogłem jeszcze się wycofać W życiu nie zbawienia było mi brak  Wtem gniew anielski, Jak meteor z nieba spadł  Uciekłem z nią, by w gwieździstą noc Poprzez wydreptany kroczyć szlak  Nieść potęgę  Możliwość, by narody padły, Na dłoni delikatny znak  Choć wahałem się co chwila Czy by nie spopielić swej osoby?  Może zabrać Cię ze sobą Może… Zgładzić cały świat  Kto w końcu jest bez grzechu? Kto z nas jest bez wad?  Spotkałem wtem człowieka Siedział w trawie Patrzył w Niebo Widział wszystko to co ja, Acz inną interpretacje w głowie miał  Na me zapytanie  Człeku. Jak ci mija czas? Rzekł „Powoli” I zachęcił, abym zaraz z nim też siadł  W wymowności milczenia, Spędziliśmy wsp...
Czytaj więcej

Zjawa - Fragment VI

– Gdzie teraz? – zapytał detektyw, wychodząc z komisariatu.             – Zawieź mnie do domu. – Wypowiedziany przez lekko bladą Annę rozkaz, zagrał mu na nerwach.             Dlaczego bowiem miał robić za jej szofera. Już miał je więc coś odpowiedzieć, gdy nagle dotarło do niego, iż ją tu przywiózł i w zasadzie powinien ją odwieźć.  Westchnął więc i ruszył do auta.             Przez całą drogę Anna ani razu się nie odezwała. Wcześniej nie podała również żadnego adresu. Gapiła się tylko przez okno na mijany krajobraz. Przyjechał więc pod swój blok z myślą, iż jeśli przyszła do niego rano, to powinna mieć gdzieś tutaj samochód. Po zaparkowaniu i opuszczeniu pojazdu, udał się do swojej klatki, całkowicie zapominając o pożegnaniu się. Powodem tego, było zadowolenie, iż będzie mógł odpocząć od tej kobiety.   ...
Czytaj więcej