Upadek - Fragment VII

Nie mogła. Nie miała już siły. Przeszła całe to cholerne miasto i jedyne co znalazła to park z dziwnym ołtarzem, a także ogromne, srebrne wrota, których nie mogła otworzyć. Szukała go wszędzie. Bez skutku. Próbowała nawet opuścić miasto, lecz za każdym razem, gdy próbowała, okazywało się, iż kieruje się ku jego centrum. To było za dużo. Niewiedza i bezsilność ją przerastały. Mogła tylko paść na kolana i łkać.
            Niespodziewanie przez łzy dojrzała żółte światło, które gdy tylko jej dotknęło, obdarzyło ją pocieszającym ciepłem. Wnet wszystkie smutki ją opuściły. Była tylko przyjemność i chęć znalezienia jej źródła.


Przerażający okrzyk bólu i nagłe zimno, które zalało jej ciało, wyrwały ją z transu. Oszołomiona nie wiedziała co się dzieje. Wdziała tylko półprzeźroczystą postać z srebrnym mieczem, ociekającą posoką, upadającego potwora. Ciepło żółtego światła z leżącej w popiele lampy, próbowało na powrót ją otępić. Musiała uciekać. Przynajmniej tak uważało ciało, gdyż nim umysł ogarnął co się dzieje, biegła już przez skąpane w odcieniach szarości miasto. Bała się obejrzeć za siebie. Pędziła więc ile sił, aż nie obruszyło się niebo. Coś w spadającym z nieba popiele, martwiło ją na tyle, iż wbiegła do najbliższego budynku. Znalazłszy się w nim usiadła wycieńczona i już miała wybuchnąć płaczem, gdy zacisnęła powieki i schowała twarz w dłoniach. Oddychając ciężko zwalczyła smutek, zrezygnowanie i przerażenie. 
            Nie mogę płakać. Muszę być silna. Dla niego.


Srebrne wrota ani drgnęły, gdy kobieta pchała je z uporem głupca. Otwarcie ich zdawało się być niemożliwe. Brak tu bowiem było klamki, jakiegoś przycisku, czy dźwigni.
            To na nic. Powtórzyła niezliczony raz, siadając na usypanej popiołem ziemi.
            Gdy odzyskała trochę sił, podniosła się i ruszyła w miasto, by przetrząsnąć je tyle razy, ile będzie trzeba, aż znajdzie coś, co pozwoli jej stąd odejść.


*****

Spis treści

Fragment VIII

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Zjawa - Fragment XI

  Szum liści targany delikatnym wiatrem rozbrzmiał w przestrzeni, wyciągając detektywa z objęć snu. Ten zdezorientowany podniósł telefon i ujrzawszy godzinę szóstą, wyłączył budzik. W pokoju nastała cisza. Nie mogąc sobie przypomnieć jak trafił do łóżka, usiadł na jego skraju. Powalczywszy chwilę z pragnieniem wypicia kawy, wstał i skierował kroki do kuchni. Po drodze rzucił okiem na zaległy na podłodze koło wieszaka płaszcz, przypominając sobie, iż wykonał wczoraj kopię klucza Remigiusza. Znalazłszy się na miejscu, zabrał się za przygotowywanie gorzkiego naparu. Czekając zaś, aż woda skończy się gotować, zbliżył się do okna. Promienie poranka rozgrzewały zarzucone rosą podwórko, po którym kręcili się wybywający do pracy sąsiedzi. Westchnął na to ciężko, zdając sobie sprawę, iż jego też dziś czeka praca. Kolejno zalał zagotowaną wodą ciemny proszek. Wygrzebał z szafki wielkiego sztangla i udał się do salonu, gdzie zasiadł na kanapie i zjadł śniadanie. Skończywszy, zbliżył się do dz...
Czytaj więcej

Zapalniczka Króla Zła

Ukradłem zapalniczkę Diabłu Niewielki przedmiot zdolny zniszczyć świat Płonącą ogniem potępieńców, Ich grzechów, cierpienia i wad  Grałem o nią w karty na rozdrożu  Tam gdzie posążek Boga stał Przegrywałem w grę o duszę Każdy śmiertelnik by się bał  Choć mogłem jeszcze się wycofać W życiu nie zbawienia było mi brak  Wtem gniew anielski, Jak meteor z nieba spadł  Uciekłem z nią, by w gwieździstą noc Poprzez wydreptany kroczyć szlak  Nieść potęgę  Możliwość, by narody padły, Na dłoni delikatny znak  Choć wahałem się co chwila Czy by nie spopielić swej osoby?  Może zabrać Cię ze sobą Może… Zgładzić cały świat  Kto w końcu jest bez grzechu? Kto z nas jest bez wad?  Spotkałem wtem człowieka Siedział w trawie Patrzył w Niebo Widział wszystko to co ja, Acz inną interpretacje w głowie miał  Na me zapytanie  Człeku. Jak ci mija czas? Rzekł „Powoli” I zachęcił, abym zaraz z nim też siadł  W wymowności milczenia, Spędziliśmy wsp...
Czytaj więcej

Zjawa - Fragment VI

– Gdzie teraz? – zapytał detektyw, wychodząc z komisariatu.             – Zawieź mnie do domu. – Wypowiedziany przez lekko bladą Annę rozkaz, zagrał mu na nerwach.             Dlaczego bowiem miał robić za jej szofera. Już miał je więc coś odpowiedzieć, gdy nagle dotarło do niego, iż ją tu przywiózł i w zasadzie powinien ją odwieźć.  Westchnął więc i ruszył do auta.             Przez całą drogę Anna ani razu się nie odezwała. Wcześniej nie podała również żadnego adresu. Gapiła się tylko przez okno na mijany krajobraz. Przyjechał więc pod swój blok z myślą, iż jeśli przyszła do niego rano, to powinna mieć gdzieś tutaj samochód. Po zaparkowaniu i opuszczeniu pojazdu, udał się do swojej klatki, całkowicie zapominając o pożegnaniu się. Powodem tego, było zadowolenie, iż będzie mógł odpocząć od tej kobiety.   ...
Czytaj więcej