Upadek - Fragment VI

ONA

Płakała. Jakby straciła coś ważnego. Jakby mimo wszystko co uczyniła, jej świat się posypał. Zalewała się łzami choć nie wiedziała dlaczego. Musiała jednak ucieleśnić dręczące ją emocje. Dzięki temu zaczynała się uspokajać. Gdy zaś wszystko z siebie wyrzuciła i jej umysł otrzeźwiał, rozejrzała się po szarym świecie, który ją otaczał. Nie miała pojęcia gdzie jest, co tu robi i w ogóle kim jest. Jedna tylko myśl obijała się echem w jej głowie.
            On.
            Była tu dla niego i musiała go znaleźć.


Dziwne było to miasto. Puste. Obce. Smutne. Samotne. Chłodne. Surowe. Niegościnne. Najdziwniejsze było w nim to, iż nie wydawało się opuszczone. Ktoś je takim zbudował i w nim żył. Przemierzając jego ulice, czuła się jakby zaglądała w głąb czyjejś duszy. Było jej przykro. Jakieś przeczucie kazało się zlitować nad architektem tego miejsca. Pewnie by to zrobiła, aczkolwiek najpierw musiała by spotkać tego kogoś. Nawet zaś jeśli to naglące pragnienie znalezienia nieznanego jej osobnika, skutecznie ją od tego odwodziło.


Znalazła się na jakimś osiedlu, gdy z nieba poczęły szybować szaro-czarne płatki popiołu. Nie wiedząc dlaczego postanowiła znaleźć schronienie. Weszła więc do jednego z domów, który stał otworem i pozwoliła sobie poobserwować dziwne zjawisko pogodowe. Ciekawe co zmuszało ją do jego unikania i co by się stało, gdyby jej się nie udało. Rozmyślała nad tym przez chwilę, aż w końcu postanowiła przeszukać wnętrze budynku. Nie znalazła w nim nic wyjątkowego, prócz bordowego pudełka stojącego na biurku w pokoju, pełnym książek. Czując, iż znalazła coś niezwykle istotnego, otworzyła je delikatnie, aby się zawieść. Mimo bowiem wrażenia, iż powinno wypełniać je coś specjalnego, nie było w nim nic. Pustka. Zamknęła je więc i odłożywszy na miejsce, udała się do okna, by poobserwować lecący z nieba popiół.


*****

Fragment V

Spis treści

Fragment VII

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Zjawa - Fragment XI

  Szum liści targany delikatnym wiatrem rozbrzmiał w przestrzeni, wyciągając detektywa z objęć snu. Ten zdezorientowany podniósł telefon i ujrzawszy godzinę szóstą, wyłączył budzik. W pokoju nastała cisza. Nie mogąc sobie przypomnieć jak trafił do łóżka, usiadł na jego skraju. Powalczywszy chwilę z pragnieniem wypicia kawy, wstał i skierował kroki do kuchni. Po drodze rzucił okiem na zaległy na podłodze koło wieszaka płaszcz, przypominając sobie, iż wykonał wczoraj kopię klucza Remigiusza. Znalazłszy się na miejscu, zabrał się za przygotowywanie gorzkiego naparu. Czekając zaś, aż woda skończy się gotować, zbliżył się do okna. Promienie poranka rozgrzewały zarzucone rosą podwórko, po którym kręcili się wybywający do pracy sąsiedzi. Westchnął na to ciężko, zdając sobie sprawę, iż jego też dziś czeka praca. Kolejno zalał zagotowaną wodą ciemny proszek. Wygrzebał z szafki wielkiego sztangla i udał się do salonu, gdzie zasiadł na kanapie i zjadł śniadanie. Skończywszy, zbliżył się do dz...
Czytaj więcej

Zapalniczka Króla Zła

Ukradłem zapalniczkę Diabłu Niewielki przedmiot zdolny zniszczyć świat Płonącą ogniem potępieńców, Ich grzechów, cierpienia i wad  Grałem o nią w karty na rozdrożu  Tam gdzie posążek Boga stał Przegrywałem w grę o duszę Każdy śmiertelnik by się bał  Choć mogłem jeszcze się wycofać W życiu nie zbawienia było mi brak  Wtem gniew anielski, Jak meteor z nieba spadł  Uciekłem z nią, by w gwieździstą noc Poprzez wydreptany kroczyć szlak  Nieść potęgę  Możliwość, by narody padły, Na dłoni delikatny znak  Choć wahałem się co chwila Czy by nie spopielić swej osoby?  Może zabrać Cię ze sobą Może… Zgładzić cały świat  Kto w końcu jest bez grzechu? Kto z nas jest bez wad?  Spotkałem wtem człowieka Siedział w trawie Patrzył w Niebo Widział wszystko to co ja, Acz inną interpretacje w głowie miał  Na me zapytanie  Człeku. Jak ci mija czas? Rzekł „Powoli” I zachęcił, abym zaraz z nim też siadł  W wymowności milczenia, Spędziliśmy wsp...
Czytaj więcej

Zjawa - Fragment VI

– Gdzie teraz? – zapytał detektyw, wychodząc z komisariatu.             – Zawieź mnie do domu. – Wypowiedziany przez lekko bladą Annę rozkaz, zagrał mu na nerwach.             Dlaczego bowiem miał robić za jej szofera. Już miał je więc coś odpowiedzieć, gdy nagle dotarło do niego, iż ją tu przywiózł i w zasadzie powinien ją odwieźć.  Westchnął więc i ruszył do auta.             Przez całą drogę Anna ani razu się nie odezwała. Wcześniej nie podała również żadnego adresu. Gapiła się tylko przez okno na mijany krajobraz. Przyjechał więc pod swój blok z myślą, iż jeśli przyszła do niego rano, to powinna mieć gdzieś tutaj samochód. Po zaparkowaniu i opuszczeniu pojazdu, udał się do swojej klatki, całkowicie zapominając o pożegnaniu się. Powodem tego, było zadowolenie, iż będzie mógł odpocząć od tej kobiety.   ...
Czytaj więcej