Upadek - Fragment VIII

Znów padało. Nie wiedziała który to raz. Pamiętała, iż zaczęła liczyć, rozpoczynając poszukiwania. Gdzieś chyba po dwudziestym się jednak zgubiła. Była tak sfrustrowana i zrezygnowana. Kręciła się po tym przeklętym mieście i nie widziała cienia szansy, iż cokolwiek tym osiągnie. Mimo to się nie poddawała.
            Muszę go znaleźć. Nie mogę zrezygnować. Muszę. Dla niego. Powtarzała sobie niczym mantrę.


Sunąc od niechcenia nogami, kobieta zahaczyła o coś niespodziewanie i runęła na ziemię. Zdarzenie to pobudziło jej ciało. Jej umysł pozostałby jednak otępiony, gdyby nie połysk srebra, który dostrzegła w miejscu potknięcia. Zaciekawiona sięgnęła w głąb popiołu i wyciągnęła z niego miecz. Trzymając za oplecioną białą skórą rękojeść, przyglądała się srebrnemu ostrzu, jakby gdzieś je już widziała. Wtedy do niej dotarło. Ktoś zabił nim tamtego potwora.
            Ciekawe co się stało z jego właścicielem?
            Nie miała czasu nawet zastanowić się nad tym pytaniem, gdyż nagle  poczuła odlegle ciepło, poczynające smagać jej skórę. Dobrze znała to uczucie i skąd ono pochodzi. Chciała więc czym prędzej stąd odejść i co dziwne miała przeczucie gdzie się udać. Ruszyła więc przed siebie, umykając pokusom, zbliżającego się ku niej, żółtego światła.
            Mimo, iż poruszała się szybko, miała wrażenie, iż zdradliwe ciepło, kąsało granice jej umysłu. Nie przejmowała się tym jednak, gdyż właśnie dotarła pod srebrne wrota, które wydawały się jej być stworzone z tego samego metalu, co miecz, który niosła. Z nadzieją, iż tak jest i w czymś jej do pomoże, zbliżyła się do nich. Następnie pchnęła je delikatnie, jakby chcąc sprawdzić, czy na pewno są zamknięte i zdziwiona, zaobserwowała jak ciężkie wrota rozwarły się na oścież jakby, były zaledwie wagi piórka. Jej oczom ukazywała się teraz ziejąca czernią pustka. Gdyby nie fakt, iż coraz mocniej odczuwała ciepło żółtego światła, pewnie wahałaby się, czy postąpić na przód. Ponieważ nie miała jednak wyboru, bezzwłocznie przekroczyła próg wrót.


*****

Fragment VII

Spis treści

Fragment IX

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Zjawa - Fragment XI

  Szum liści targany delikatnym wiatrem rozbrzmiał w przestrzeni, wyciągając detektywa z objęć snu. Ten zdezorientowany podniósł telefon i ujrzawszy godzinę szóstą, wyłączył budzik. W pokoju nastała cisza. Nie mogąc sobie przypomnieć jak trafił do łóżka, usiadł na jego skraju. Powalczywszy chwilę z pragnieniem wypicia kawy, wstał i skierował kroki do kuchni. Po drodze rzucił okiem na zaległy na podłodze koło wieszaka płaszcz, przypominając sobie, iż wykonał wczoraj kopię klucza Remigiusza. Znalazłszy się na miejscu, zabrał się za przygotowywanie gorzkiego naparu. Czekając zaś, aż woda skończy się gotować, zbliżył się do okna. Promienie poranka rozgrzewały zarzucone rosą podwórko, po którym kręcili się wybywający do pracy sąsiedzi. Westchnął na to ciężko, zdając sobie sprawę, iż jego też dziś czeka praca. Kolejno zalał zagotowaną wodą ciemny proszek. Wygrzebał z szafki wielkiego sztangla i udał się do salonu, gdzie zasiadł na kanapie i zjadł śniadanie. Skończywszy, zbliżył się do dz...
Czytaj więcej

Zapalniczka Króla Zła

Ukradłem zapalniczkę Diabłu Niewielki przedmiot zdolny zniszczyć świat Płonącą ogniem potępieńców, Ich grzechów, cierpienia i wad  Grałem o nią w karty na rozdrożu  Tam gdzie posążek Boga stał Przegrywałem w grę o duszę Każdy śmiertelnik by się bał  Choć mogłem jeszcze się wycofać W życiu nie zbawienia było mi brak  Wtem gniew anielski, Jak meteor z nieba spadł  Uciekłem z nią, by w gwieździstą noc Poprzez wydreptany kroczyć szlak  Nieść potęgę  Możliwość, by narody padły, Na dłoni delikatny znak  Choć wahałem się co chwila Czy by nie spopielić swej osoby?  Może zabrać Cię ze sobą Może… Zgładzić cały świat  Kto w końcu jest bez grzechu? Kto z nas jest bez wad?  Spotkałem wtem człowieka Siedział w trawie Patrzył w Niebo Widział wszystko to co ja, Acz inną interpretacje w głowie miał  Na me zapytanie  Człeku. Jak ci mija czas? Rzekł „Powoli” I zachęcił, abym zaraz z nim też siadł  W wymowności milczenia, Spędziliśmy wsp...
Czytaj więcej

Zjawa - Fragment VI

– Gdzie teraz? – zapytał detektyw, wychodząc z komisariatu.             – Zawieź mnie do domu. – Wypowiedziany przez lekko bladą Annę rozkaz, zagrał mu na nerwach.             Dlaczego bowiem miał robić za jej szofera. Już miał je więc coś odpowiedzieć, gdy nagle dotarło do niego, iż ją tu przywiózł i w zasadzie powinien ją odwieźć.  Westchnął więc i ruszył do auta.             Przez całą drogę Anna ani razu się nie odezwała. Wcześniej nie podała również żadnego adresu. Gapiła się tylko przez okno na mijany krajobraz. Przyjechał więc pod swój blok z myślą, iż jeśli przyszła do niego rano, to powinna mieć gdzieś tutaj samochód. Po zaparkowaniu i opuszczeniu pojazdu, udał się do swojej klatki, całkowicie zapominając o pożegnaniu się. Powodem tego, było zadowolenie, iż będzie mógł odpocząć od tej kobiety.   ...
Czytaj więcej