Sprawa Żaka - Fragment XII


     Spokój i rozluźnienie z jakimi się obudziłem na niewygodnym, akademickim łóżku, utrzymywały mnie w stanie, którego nie potrafiłem opisać, ale w którym pragnąłem już na zawsze pozostać. Moje zastałe mięśnie nie chciały mi jednak pozwolić na leniuchowanie i zmusiły mój organizm do przeciągnięcia się. Po tym postanowiłem się podnieść, co okazało się średnim pomysłem. Przyjąwszy pionową pozycję poczułem okrutne mrowienie, niedobór sił i zobaczyłem mroczki przed oczami. Usiadłem więc na skraju łóżka, aby dać sobie chwilę i spróbować wstać jeszcze raz. Przesłaniając oblicze dłońmi, usłyszałem trzask zamykanych drzwi. Opuściłem więc ręce i podniosłem wzrok. Zobaczyłem przed sobą dziewczynę, o gęstych blond lokach, która trzymała w rękach patelnię.

– Już wstałeś? – zapytała, brzmiąc szczęśliwie.
– Tak, ale to chyba nie był najlepszy pomysł. – westchnąłem podnosząc się ponownie do pionu.

     Po tym rozejrzałem się za moim płaszczem, a znalazłszy go, wyciągnąłem papierosa i zapalniczkę, z którymi podszedłem do otwartego okna. Dzięki płomieniowi, który wywołałem jednym, zgrabnym ruchem, zaciągałem się wnet gęstym dymem, rozkoszując się lekkim wiatrem, smagającym mą twarz.

– Napijesz się kawy? – padło kolejne pytanie, które poprzedziło oświadczenie – Zrobiłam jajecznicę.
– Chętnie. – odparłem, wsłuchując się w odgłosy wywoływane przez rozmówczynię, za pomocą sztućców i naczyń.
– Z mlekiem? Słodzisz?
– Lubisz psy? – nagle naszła mnie dziwna myśl.
– Yyy… – dziewczyna się nieco skonfundowała – Bardziej ze mnie kociara, ale tak. Czemu pytasz?
– Miałem kiedyś psa.
– Jaka rasa?
– Nie pamiętam. Jakiś taki mały głupek. – rzuciłem kąśliwie.
– Czemu tak mówisz? – w jej głosie rozbrzmiała pretensja.
– Jaki pan taki pies. Czyż nie? – z tymi słowami skończyłem palić.

     Zgasiłem więc niedopałek i ruszyłem do kuchni, aby go ugasić.

– Zabawny jesteś. – stwierdziła, wymijając mnie z dwoma talerzami w rękach.
– Zdarza mi się. – mruknąłem, a uczyniwszy, co zamierzałem, wróciłem do pokoju.

     Wtem zaczęliśmy spożywać śniadanie, do którego dołączyła po niedługim czasie kawa. Milczeliśmy nie czując potrzeby, wymiany zdań. W zasadzie nie było o czym rozmawiać, choć można by o tak wielu sprawach.

– Co teraz planujesz? – rozbrzmiało zapytanie, gdy kończyłem swój czarny napój.
– Nie wiem. Muszę pomyśleć. Wszystko sobie poukładać. – wypowiedziawszy te słowa, przypomniałem sobie o czymś i dodałem – W zasadzie przejdę się do fontanny.



*****

Fragment XI                                                     Spis treści                                                 Fragment XIII

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Zjawa - Fragment XI

  Szum liści targany delikatnym wiatrem rozbrzmiał w przestrzeni, wyciągając detektywa z objęć snu. Ten zdezorientowany podniósł telefon i ujrzawszy godzinę szóstą, wyłączył budzik. W pokoju nastała cisza. Nie mogąc sobie przypomnieć jak trafił do łóżka, usiadł na jego skraju. Powalczywszy chwilę z pragnieniem wypicia kawy, wstał i skierował kroki do kuchni. Po drodze rzucił okiem na zaległy na podłodze koło wieszaka płaszcz, przypominając sobie, iż wykonał wczoraj kopię klucza Remigiusza. Znalazłszy się na miejscu, zabrał się za przygotowywanie gorzkiego naparu. Czekając zaś, aż woda skończy się gotować, zbliżył się do okna. Promienie poranka rozgrzewały zarzucone rosą podwórko, po którym kręcili się wybywający do pracy sąsiedzi. Westchnął na to ciężko, zdając sobie sprawę, iż jego też dziś czeka praca. Kolejno zalał zagotowaną wodą ciemny proszek. Wygrzebał z szafki wielkiego sztangla i udał się do salonu, gdzie zasiadł na kanapie i zjadł śniadanie. Skończywszy, zbliżył się do dz...
Czytaj więcej

Zapalniczka Króla Zła

Ukradłem zapalniczkę Diabłu Niewielki przedmiot zdolny zniszczyć świat Płonącą ogniem potępieńców, Ich grzechów, cierpienia i wad  Grałem o nią w karty na rozdrożu  Tam gdzie posążek Boga stał Przegrywałem w grę o duszę Każdy śmiertelnik by się bał  Choć mogłem jeszcze się wycofać W życiu nie zbawienia było mi brak  Wtem gniew anielski, Jak meteor z nieba spadł  Uciekłem z nią, by w gwieździstą noc Poprzez wydreptany kroczyć szlak  Nieść potęgę  Możliwość, by narody padły, Na dłoni delikatny znak  Choć wahałem się co chwila Czy by nie spopielić swej osoby?  Może zabrać Cię ze sobą Może… Zgładzić cały świat  Kto w końcu jest bez grzechu? Kto z nas jest bez wad?  Spotkałem wtem człowieka Siedział w trawie Patrzył w Niebo Widział wszystko to co ja, Acz inną interpretacje w głowie miał  Na me zapytanie  Człeku. Jak ci mija czas? Rzekł „Powoli” I zachęcił, abym zaraz z nim też siadł  W wymowności milczenia, Spędziliśmy wsp...
Czytaj więcej

Zjawa - Fragment VI

– Gdzie teraz? – zapytał detektyw, wychodząc z komisariatu.             – Zawieź mnie do domu. – Wypowiedziany przez lekko bladą Annę rozkaz, zagrał mu na nerwach.             Dlaczego bowiem miał robić za jej szofera. Już miał je więc coś odpowiedzieć, gdy nagle dotarło do niego, iż ją tu przywiózł i w zasadzie powinien ją odwieźć.  Westchnął więc i ruszył do auta.             Przez całą drogę Anna ani razu się nie odezwała. Wcześniej nie podała również żadnego adresu. Gapiła się tylko przez okno na mijany krajobraz. Przyjechał więc pod swój blok z myślą, iż jeśli przyszła do niego rano, to powinna mieć gdzieś tutaj samochód. Po zaparkowaniu i opuszczeniu pojazdu, udał się do swojej klatki, całkowicie zapominając o pożegnaniu się. Powodem tego, było zadowolenie, iż będzie mógł odpocząć od tej kobiety.   ...
Czytaj więcej