Sprawa Żaka - Fragment IX

     Leżałem poirytowany na łóżku próbując wykrzesać z siebie jakiekolwiek skupienie, czy chęć działania, lecz okropne zmęczenie, ból głowy i poirytowanie nie dawały mi żyć. Byłem na przemian głodny i syty. Co chwila swędziała mnie jakaś część ciała. Wprost przeżywałem jakiś mały koszmar. Nie mogąc tego wytrzymać, otworzyłem okno i odpaliłem papierosa. Gęsty dym wypełniający moje płuca, przyniósł mi lekką ulgę, choć nie taką jakiej się spodziewałem. Postanowiłem jednak nie narzekać i cieszyć się tym co mam. W końcu wreszcie mogłem odetchnąć. Robiłem to więc, wpatrując się w wędrujących kilka pięter niżej studentów, gdy nagle coś mnie tknęło. W sekundę rzuciłem się do biurka, gdzie oszukałem interesujące mnie akta. Począłem je szybko przelatywać wzrokiem, ale zorientowawszy się, iż nic to mi nie daje, zwolniłem tempo. Nie minęło wiele czasu, aż znalazłem to, czego pragnąłem. Zadowolony z siebie wybiegłem z mieszkania, a następnie z budynku, tylko po to, by znaleźć się na świeżym powietrzu, z świadomością, iż jestem idiotą. Uderzyłem się więc w czoło i już miałem wracać do pokoju, gdy nagle dostrzegłem osobnika, którego twarz skojarzyła mi się z zdjęciem załączonym do akt.

– Dzięki ci Panie. – szepnąłem ku niebiosom i podążyłem w stronę delikwenta.

     Złapałem go w niedługim czasie i ku niezadowoleniu towarzyszącej mu dziewczyny zatrzymałem go, okazując odznakę.

– Pan Kacper Słociński? Mam kilka pytań odnośnie pani Agaty.

     W pierwszym momencie mój rozmówca był zdezorientowany, lecz gdy jego towarzyszka przybrała niezwykle defensywną postawę i zaczęła rzucać we mnie słowami, których nawet nie chciało mi się przetwarzać w swym umyśle, zrozumiał o co mi chodzi.

– Poczekaj kochanie. To zajmie tylko chwilę. – rzekł do niej, łapiąc ją za ramiona i stając między nią, a mną. Następnie odwrócił się ku mnie i zapytał – O co chodzi?
– Chciałbym tylko zapytać, czy poza tym, co zeznał pan policji, było coś jeszcze? Czy pan coś sobie przypomniał, albo wydało się coś panu z perspektywy czasu dziwne? – od razu nakierowałem pytanie na informacje, które mogły wydać mi się istotne.

     Chłopak zastanawiał się przez chwilę, ale w końcu z pustką w głowie odparł:

– Niestety. Wszystko powiedziałem. Od momentu, kiedy… Wiktoria popełniła samobójstwo i profesor zmarł, Aga się ze mną nie kontaktowała. Traktowała mnie wręcz jakby mnie nie znała.
– Yhym… Dziękuję i przepraszam za niepokojenie. – powiedziałem, po czym zacząłem się oddalać z poczuciem zawodu.
– W zasadzie… – usłyszałem po kilku krokach kobiecy głos.
– Tak? – odwróciłem się z nadzieją.
– Niedługo po tym jak wydarzyło się to z Wiktorią napisałam do pani Agaty, żeby się ze mną spotkała. – to wyznanie ewidentnie nie należało do najłatwiejszych – Ale w końcu nie poszłam w umówione miejsce!
– Mogę wiedzieć, gdzie się umówiłyście? – wypowiadając te słowa, starałem się ukryć swoją radość z nowego tropu.
– W tym starym domu, przy wydziale matematycznym. – oświadczyła, a ja nie czekając na nic więcej, oddaliłem się w szybkim tempie.



*****

Fragment VIII                                                    Spis treści                                                   Fragment X

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Zjawa - Fragment XI

  Szum liści targany delikatnym wiatrem rozbrzmiał w przestrzeni, wyciągając detektywa z objęć snu. Ten zdezorientowany podniósł telefon i ujrzawszy godzinę szóstą, wyłączył budzik. W pokoju nastała cisza. Nie mogąc sobie przypomnieć jak trafił do łóżka, usiadł na jego skraju. Powalczywszy chwilę z pragnieniem wypicia kawy, wstał i skierował kroki do kuchni. Po drodze rzucił okiem na zaległy na podłodze koło wieszaka płaszcz, przypominając sobie, iż wykonał wczoraj kopię klucza Remigiusza. Znalazłszy się na miejscu, zabrał się za przygotowywanie gorzkiego naparu. Czekając zaś, aż woda skończy się gotować, zbliżył się do okna. Promienie poranka rozgrzewały zarzucone rosą podwórko, po którym kręcili się wybywający do pracy sąsiedzi. Westchnął na to ciężko, zdając sobie sprawę, iż jego też dziś czeka praca. Kolejno zalał zagotowaną wodą ciemny proszek. Wygrzebał z szafki wielkiego sztangla i udał się do salonu, gdzie zasiadł na kanapie i zjadł śniadanie. Skończywszy, zbliżył się do dz...
Czytaj więcej

Zapalniczka Króla Zła

Ukradłem zapalniczkę Diabłu Niewielki przedmiot zdolny zniszczyć świat Płonącą ogniem potępieńców, Ich grzechów, cierpienia i wad  Grałem o nią w karty na rozdrożu  Tam gdzie posążek Boga stał Przegrywałem w grę o duszę Każdy śmiertelnik by się bał  Choć mogłem jeszcze się wycofać W życiu nie zbawienia było mi brak  Wtem gniew anielski, Jak meteor z nieba spadł  Uciekłem z nią, by w gwieździstą noc Poprzez wydreptany kroczyć szlak  Nieść potęgę  Możliwość, by narody padły, Na dłoni delikatny znak  Choć wahałem się co chwila Czy by nie spopielić swej osoby?  Może zabrać Cię ze sobą Może… Zgładzić cały świat  Kto w końcu jest bez grzechu? Kto z nas jest bez wad?  Spotkałem wtem człowieka Siedział w trawie Patrzył w Niebo Widział wszystko to co ja, Acz inną interpretacje w głowie miał  Na me zapytanie  Człeku. Jak ci mija czas? Rzekł „Powoli” I zachęcił, abym zaraz z nim też siadł  W wymowności milczenia, Spędziliśmy wsp...
Czytaj więcej

Zjawa - Fragment VI

– Gdzie teraz? – zapytał detektyw, wychodząc z komisariatu.             – Zawieź mnie do domu. – Wypowiedziany przez lekko bladą Annę rozkaz, zagrał mu na nerwach.             Dlaczego bowiem miał robić za jej szofera. Już miał je więc coś odpowiedzieć, gdy nagle dotarło do niego, iż ją tu przywiózł i w zasadzie powinien ją odwieźć.  Westchnął więc i ruszył do auta.             Przez całą drogę Anna ani razu się nie odezwała. Wcześniej nie podała również żadnego adresu. Gapiła się tylko przez okno na mijany krajobraz. Przyjechał więc pod swój blok z myślą, iż jeśli przyszła do niego rano, to powinna mieć gdzieś tutaj samochód. Po zaparkowaniu i opuszczeniu pojazdu, udał się do swojej klatki, całkowicie zapominając o pożegnaniu się. Powodem tego, było zadowolenie, iż będzie mógł odpocząć od tej kobiety.   ...
Czytaj więcej