Sprawa Żaka - Fragment XIII

     Nie pamiętam kiedy ostatnim razem machałem komuś na pożegnanie. Z tego też powodu czułem się niezwykle dziwnie, czyniąc właśnie to. Gdy zaś przestałem zalała mnie jakaś ulga. Usiadłem więc na skraju fontanny, której zawartość szumiała obok mnie. Odruchowo wyciągnąłem z kieszeni paczkę papierosów, lecz schowałem ją, uprzytamniając sobie, iż mam coś do zrobienia. Sięgnąłem więc do innej kieszeni po drobne i wyciągnąwszy jakiś nominał, rzuciłem go do wody. Spoglądając jak rozbija jej powierzchnie i tonie, moim oczom rzucił się dziwny przedmiot o znajomym kształcie, leżący na dnie. Zainteresowany, podciągnąłem rękaw i wyciągnąłem ową rzecz na powierzchnię. Okazało się, iż jest to fragment wiertła, wyglądający zupełnie jak ten, który znalazłem ostatnio. Obracając go w dłoni, aby dokładniej mu się przyjrzeć, zacząłem coś wyczuwać, a me gardło poczynał zalewać słodko–gorzki smak. Naraz zacząłem gwałtownie kaszleć. Gdy tylko skończyłem, odetchnąłem ciężko i przetarłem usta. Zajęty tym wszystkim niemal nie odskoczyłem na bok, gdy usłyszałem obok siebie plusk wody. Opanowawszy szalejące serce, schowałem przedmiot, trzymany w dłoni do kieszeni płaszcza i skupiłem się na małym dzieciaku, który cały przemoczony, a także niezwykle zadowolony z siebie, zasiadł koło mnie. Oczekiwał chyba, aż pomyślę jakieś życzenie, tak jak inni, którzy wrzucali pieniądze do tej fontanny. Chyba nie do końca zdawał sobie sprawę, iż jestem w pełni świadom jego obecności. Dlatego też, gdy wstałem i wyciągnąłem ku niemu rękę, mina mu zrzedła. Zaczął mi się dokładnie przyglądać i analizować me intencje. Po chwili uśmiechnął się z powrotem i podniósł się, aby z zaufaniem złapać mą dłoń. Gdy to uczynił, ruszyliśmy na długi spacer, który miał na celu zaprowadzić go do miejsca, gdzie należał.



*****

Fragment XII                                                    Spis treści                                                 Fragment XIV

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Zjawa - Fragment XI

  Szum liści targany delikatnym wiatrem rozbrzmiał w przestrzeni, wyciągając detektywa z objęć snu. Ten zdezorientowany podniósł telefon i ujrzawszy godzinę szóstą, wyłączył budzik. W pokoju nastała cisza. Nie mogąc sobie przypomnieć jak trafił do łóżka, usiadł na jego skraju. Powalczywszy chwilę z pragnieniem wypicia kawy, wstał i skierował kroki do kuchni. Po drodze rzucił okiem na zaległy na podłodze koło wieszaka płaszcz, przypominając sobie, iż wykonał wczoraj kopię klucza Remigiusza. Znalazłszy się na miejscu, zabrał się za przygotowywanie gorzkiego naparu. Czekając zaś, aż woda skończy się gotować, zbliżył się do okna. Promienie poranka rozgrzewały zarzucone rosą podwórko, po którym kręcili się wybywający do pracy sąsiedzi. Westchnął na to ciężko, zdając sobie sprawę, iż jego też dziś czeka praca. Kolejno zalał zagotowaną wodą ciemny proszek. Wygrzebał z szafki wielkiego sztangla i udał się do salonu, gdzie zasiadł na kanapie i zjadł śniadanie. Skończywszy, zbliżył się do dz...
Czytaj więcej

Zapalniczka Króla Zła

Ukradłem zapalniczkę Diabłu Niewielki przedmiot zdolny zniszczyć świat Płonącą ogniem potępieńców, Ich grzechów, cierpienia i wad  Grałem o nią w karty na rozdrożu  Tam gdzie posążek Boga stał Przegrywałem w grę o duszę Każdy śmiertelnik by się bał  Choć mogłem jeszcze się wycofać W życiu nie zbawienia było mi brak  Wtem gniew anielski, Jak meteor z nieba spadł  Uciekłem z nią, by w gwieździstą noc Poprzez wydreptany kroczyć szlak  Nieść potęgę  Możliwość, by narody padły, Na dłoni delikatny znak  Choć wahałem się co chwila Czy by nie spopielić swej osoby?  Może zabrać Cię ze sobą Może… Zgładzić cały świat  Kto w końcu jest bez grzechu? Kto z nas jest bez wad?  Spotkałem wtem człowieka Siedział w trawie Patrzył w Niebo Widział wszystko to co ja, Acz inną interpretacje w głowie miał  Na me zapytanie  Człeku. Jak ci mija czas? Rzekł „Powoli” I zachęcił, abym zaraz z nim też siadł  W wymowności milczenia, Spędziliśmy wsp...
Czytaj więcej

Zjawa - Fragment VI

– Gdzie teraz? – zapytał detektyw, wychodząc z komisariatu.             – Zawieź mnie do domu. – Wypowiedziany przez lekko bladą Annę rozkaz, zagrał mu na nerwach.             Dlaczego bowiem miał robić za jej szofera. Już miał je więc coś odpowiedzieć, gdy nagle dotarło do niego, iż ją tu przywiózł i w zasadzie powinien ją odwieźć.  Westchnął więc i ruszył do auta.             Przez całą drogę Anna ani razu się nie odezwała. Wcześniej nie podała również żadnego adresu. Gapiła się tylko przez okno na mijany krajobraz. Przyjechał więc pod swój blok z myślą, iż jeśli przyszła do niego rano, to powinna mieć gdzieś tutaj samochód. Po zaparkowaniu i opuszczeniu pojazdu, udał się do swojej klatki, całkowicie zapominając o pożegnaniu się. Powodem tego, było zadowolenie, iż będzie mógł odpocząć od tej kobiety.   ...
Czytaj więcej