Białe szaleństwo


Lodowate płatki śniegu spadają z gracją najwspanialszej tancerki na twą zziębniętą, lecz wciąż ciepłą twarz.  Zabawne jak dziwnym uczuciem jest, gdy twój umysł zatraca poczucie całego ciała. W teorii, którą teraz snujesz, powinieneś się ruszyć. Wstać i walczyć o przetrwania swoje, jak również swego gatunku. Praktyka jednak pokazuje, iż jesteś niespełna rozumu człowiekiem, zanurzonym bezgranicznie w swoim pustym szaleństwie, preferującym intrygujące, niecodzienne doznania i swe własne plany nad nadrzędny cel wpisany w wadliwe geny.  Fascynuje cię zimna, biała przestrzeń napierająca ze wszystkich stron. Oczarowuje jasnoniebieskie niebo poprzecinane kłębami chmur, obsypujących zmarnowany świat zwiewnym puchem. Zajmuje rozproszona wkoło cisza, która wdziera się w każdy zakątek rzeczywistości. Mijają kolejne chwile, które zaczyna obtulać błogi sen, starający się wgryźć w twój świat, aby nadszarpnąć jego cienkie, krwiste linie. Masz świadomość, iż co jakiś czas do twego niekompletnego umysłu starają się wedrzeć myśli ilustrujące pewne słowa, czy chwile. Mimo to spychasz je w najgłębsze czeluści dziurawej pamięci, gdzie jest ich miejsce. Czujesz się wspaniale jak nigdy. Mógłbyś trwać w takim stanie bez końca. Zmęczenie jednak doskwiera, a powolne kroki przeraźliwie ogromnego lęku wydają się rozbrzmiewać coraz głośniej. Uciekasz więc tam, gdzie nikt cię nie znajdzie. Nurkujesz w przepastną ciemność, gdzie istnieje każde twoje ja. Nim jednak znikasz na dobre, poruszasz zbladłymi ustami, starając się wywołać bezgłośny szept.
     – Mówiłaś, iż zawsze przy mnie będziesz.
     Nie wiedzieć czemu te słowa, które winny być pełne rozpaczy, wywołują na twym obliczu lekki uśmiech, który swoją drogą staje się ostatnim twym czynem, ponieważ ciebie już po prostu… nie ma.
*****

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Zjawa - Fragment XI

  Szum liści targany delikatnym wiatrem rozbrzmiał w przestrzeni, wyciągając detektywa z objęć snu. Ten zdezorientowany podniósł telefon i ujrzawszy godzinę szóstą, wyłączył budzik. W pokoju nastała cisza. Nie mogąc sobie przypomnieć jak trafił do łóżka, usiadł na jego skraju. Powalczywszy chwilę z pragnieniem wypicia kawy, wstał i skierował kroki do kuchni. Po drodze rzucił okiem na zaległy na podłodze koło wieszaka płaszcz, przypominając sobie, iż wykonał wczoraj kopię klucza Remigiusza. Znalazłszy się na miejscu, zabrał się za przygotowywanie gorzkiego naparu. Czekając zaś, aż woda skończy się gotować, zbliżył się do okna. Promienie poranka rozgrzewały zarzucone rosą podwórko, po którym kręcili się wybywający do pracy sąsiedzi. Westchnął na to ciężko, zdając sobie sprawę, iż jego też dziś czeka praca. Kolejno zalał zagotowaną wodą ciemny proszek. Wygrzebał z szafki wielkiego sztangla i udał się do salonu, gdzie zasiadł na kanapie i zjadł śniadanie. Skończywszy, zbliżył się do dz...
Czytaj więcej

Zapalniczka Króla Zła

Ukradłem zapalniczkę Diabłu Niewielki przedmiot zdolny zniszczyć świat Płonącą ogniem potępieńców, Ich grzechów, cierpienia i wad  Grałem o nią w karty na rozdrożu  Tam gdzie posążek Boga stał Przegrywałem w grę o duszę Każdy śmiertelnik by się bał  Choć mogłem jeszcze się wycofać W życiu nie zbawienia było mi brak  Wtem gniew anielski, Jak meteor z nieba spadł  Uciekłem z nią, by w gwieździstą noc Poprzez wydreptany kroczyć szlak  Nieść potęgę  Możliwość, by narody padły, Na dłoni delikatny znak  Choć wahałem się co chwila Czy by nie spopielić swej osoby?  Może zabrać Cię ze sobą Może… Zgładzić cały świat  Kto w końcu jest bez grzechu? Kto z nas jest bez wad?  Spotkałem wtem człowieka Siedział w trawie Patrzył w Niebo Widział wszystko to co ja, Acz inną interpretacje w głowie miał  Na me zapytanie  Człeku. Jak ci mija czas? Rzekł „Powoli” I zachęcił, abym zaraz z nim też siadł  W wymowności milczenia, Spędziliśmy wsp...
Czytaj więcej

Zjawa - Fragment VI

– Gdzie teraz? – zapytał detektyw, wychodząc z komisariatu.             – Zawieź mnie do domu. – Wypowiedziany przez lekko bladą Annę rozkaz, zagrał mu na nerwach.             Dlaczego bowiem miał robić za jej szofera. Już miał je więc coś odpowiedzieć, gdy nagle dotarło do niego, iż ją tu przywiózł i w zasadzie powinien ją odwieźć.  Westchnął więc i ruszył do auta.             Przez całą drogę Anna ani razu się nie odezwała. Wcześniej nie podała również żadnego adresu. Gapiła się tylko przez okno na mijany krajobraz. Przyjechał więc pod swój blok z myślą, iż jeśli przyszła do niego rano, to powinna mieć gdzieś tutaj samochód. Po zaparkowaniu i opuszczeniu pojazdu, udał się do swojej klatki, całkowicie zapominając o pożegnaniu się. Powodem tego, było zadowolenie, iż będzie mógł odpocząć od tej kobiety.   ...
Czytaj więcej