Sprawa Żaka - Fragment XX


     Niewyraźny jęk wyrwał się z moich ust, gdy otępiony umysł powrócił do zaległego na łóżku ciała. Po chwili powieki odsłoniły źrenice, aby mogły doświadczyć promieni słonecznych. Te zaś niezbyt do tego zachęcone, zmniejszyły swą średnicę. Niespodziewane westchnienie, wywołało delikatny podmuch, który podrażniwszy mą szyję, sprawił iż wierzgnąłem. W tym momencie leżąca na mnie dziewczyna, rozbudziła się ze swego delikatnego snu i przeciągnęła się, mrucząc niczym kot. Kolejno ziewnęła, ponownie drażniąc powietrzem me receptory i powodując moją odruchową ucieczkę.

– Dalej śpisz? – mruknęła niezadowolona z faktu, iż została obudzona.– Nie. Po prostu dmuchasz mi na szyję. – oświadczyłem jej.– Nie wiedziałem, iż jesteś taki wrażliwy. – zamruczała z wyraźną nutką sadyzmu w głosie.

     Po tym poświęciła trochę czasu, aby się nade mną poznęcać. W końcu, gdy już nachapała się mym cierpieniem, wstała i udała się do łazienki.

– A ja?! – zawołałem, by przypomnieć się, iż jestem związany.

     Odpowiedź nie nadeszła. Zacząłem więc kombinować i w kilka chwil, używając zębów, udało mi się uwolnić jedną rękę. Potem było już prościej. Uwolniwszy się wreszcie, usiadłem na skraju łóżka i zakasłałem. Z ciekawością spojrzałem na dłoń, którą przesłoniłem usta i nic na niej nie dostrzegłszy, wzruszyłem ramionami.

– O! Dałeś radę sam. – lekkie zaskoczenie rozbrzmiało w głosie blondynki, która właśnie opuściła łazienkę, owinięta w ręcznik – Mogłeś zaczekać.– Mogłaś mnie od razu rozwiązać. – odgryzłem się.– Yhym… – wydała z siebie dźwięk, łapiąc za bieliznę leżącą na krześle, a następnie wróciła do łazienki, gdzie zaczęła brać prysznic.

     Czując zapas sił, zgromadzony podczas snu, podniosłem się i znalazłem swój bagaż. Wyciągnąwszy z niego ciuchy, ubrałem się. Kolejno ruszyłem do wyjścia, gdzie ubrałem płaszcz i buty. Wystrojony w swój codzienny ubiór, opuściłem mieszkanie. Mając przeczucie, iż wycieczka po schodach, to nie najlepszy pomysł, ruszyłem do windy. Zjechałem nią na parter i wyszedłem na zewnątrz. Pogoda nie była całkowicie sprzyjająca, gdyż mimo czystego nieba i dość wysokiej temperatury, powiewał zdradliwy, zimny wiaterek. Złapałem więc za kołnierz i zakryłem nieco swą szyję. Tak ruszyłem do kościoła.



*****

Fragment XIX                                                  Spis treści                                               Fragment XXI

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Zjawa - Fragment XI

  Szum liści targany delikatnym wiatrem rozbrzmiał w przestrzeni, wyciągając detektywa z objęć snu. Ten zdezorientowany podniósł telefon i ujrzawszy godzinę szóstą, wyłączył budzik. W pokoju nastała cisza. Nie mogąc sobie przypomnieć jak trafił do łóżka, usiadł na jego skraju. Powalczywszy chwilę z pragnieniem wypicia kawy, wstał i skierował kroki do kuchni. Po drodze rzucił okiem na zaległy na podłodze koło wieszaka płaszcz, przypominając sobie, iż wykonał wczoraj kopię klucza Remigiusza. Znalazłszy się na miejscu, zabrał się za przygotowywanie gorzkiego naparu. Czekając zaś, aż woda skończy się gotować, zbliżył się do okna. Promienie poranka rozgrzewały zarzucone rosą podwórko, po którym kręcili się wybywający do pracy sąsiedzi. Westchnął na to ciężko, zdając sobie sprawę, iż jego też dziś czeka praca. Kolejno zalał zagotowaną wodą ciemny proszek. Wygrzebał z szafki wielkiego sztangla i udał się do salonu, gdzie zasiadł na kanapie i zjadł śniadanie. Skończywszy, zbliżył się do dz...
Czytaj więcej

Zapalniczka Króla Zła

Ukradłem zapalniczkę Diabłu Niewielki przedmiot zdolny zniszczyć świat Płonącą ogniem potępieńców, Ich grzechów, cierpienia i wad  Grałem o nią w karty na rozdrożu  Tam gdzie posążek Boga stał Przegrywałem w grę o duszę Każdy śmiertelnik by się bał  Choć mogłem jeszcze się wycofać W życiu nie zbawienia było mi brak  Wtem gniew anielski, Jak meteor z nieba spadł  Uciekłem z nią, by w gwieździstą noc Poprzez wydreptany kroczyć szlak  Nieść potęgę  Możliwość, by narody padły, Na dłoni delikatny znak  Choć wahałem się co chwila Czy by nie spopielić swej osoby?  Może zabrać Cię ze sobą Może… Zgładzić cały świat  Kto w końcu jest bez grzechu? Kto z nas jest bez wad?  Spotkałem wtem człowieka Siedział w trawie Patrzył w Niebo Widział wszystko to co ja, Acz inną interpretacje w głowie miał  Na me zapytanie  Człeku. Jak ci mija czas? Rzekł „Powoli” I zachęcił, abym zaraz z nim też siadł  W wymowności milczenia, Spędziliśmy wsp...
Czytaj więcej

Zjawa - Fragment VI

– Gdzie teraz? – zapytał detektyw, wychodząc z komisariatu.             – Zawieź mnie do domu. – Wypowiedziany przez lekko bladą Annę rozkaz, zagrał mu na nerwach.             Dlaczego bowiem miał robić za jej szofera. Już miał je więc coś odpowiedzieć, gdy nagle dotarło do niego, iż ją tu przywiózł i w zasadzie powinien ją odwieźć.  Westchnął więc i ruszył do auta.             Przez całą drogę Anna ani razu się nie odezwała. Wcześniej nie podała również żadnego adresu. Gapiła się tylko przez okno na mijany krajobraz. Przyjechał więc pod swój blok z myślą, iż jeśli przyszła do niego rano, to powinna mieć gdzieś tutaj samochód. Po zaparkowaniu i opuszczeniu pojazdu, udał się do swojej klatki, całkowicie zapominając o pożegnaniu się. Powodem tego, było zadowolenie, iż będzie mógł odpocząć od tej kobiety.   ...
Czytaj więcej