Sprawa Żaka - Fragment XXIII

     Szerokie, szare drzwi zamknęły się za mną z trzaskiem. Zostałem sam w zalanym zimnym światłem pokoju. Chłodny, srebrny stół znajdujący się przede mną, nie przywodził mi na myśl nic przyjemnego. Puste, drewniane krzesła po mej prawej, nie były lepsze. Rzekłbym nawet, iż gorsze, albowiem przywodziły mi na myśl wszystkie te szpitale psychiatryczne i szkoły, do których przywiodło mnie me zajęcie. Napełniłem powoli płuca pachnącym formaliną powietrzem, aby po chwili je opróżnić. Czułem jak moje dłonie się trzęsą. Nie potrafiłem opanować dręczącego mnie strachu i szczerze powiedziawszy było to dla mnie pocieszające. W końcu zapewniało mnie to, iż wciąż coś czyni mnie człowiekiem. Wezbrawszy kolejny wdech, postąpiłem ku stojącym przy ścianie gablotom. Znajdowały się w nich kości i modele przeróżnych narządów stworzone z jakichś materiałów, które ze względu na swą niewiedzę, nazwałbym plastikiem. Próbowałem się im przyglądać, lecz przeczucie, iż ktoś stoi za mymi plecami, nie dawało mi spokoju. Rozejrzałem się więc po pomieszczeniu, by dostrzec siedzącego na stole prosektoryjnym śnieżnobiałego kota. Ruszyłem ku niemu, a ten dostrzegłszy to, zeskoczył na podłogę i umknął nie wiadomo gdzie. Westchnąwszy na to i powstrzymawszy chęć zapalenia papierosa, skierowałem do krzeseł. Dotarłszy na miejsce, usiadłem w kącie. Świadomość ścian po moich bokach działała nad wyraz uspokajająco. Odprężyłem się więc i począłem czekać.


*****

Fragment XXII                                                 Spis treści                                              Fragment XXIV

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Zjawa - Fragment XI

  Szum liści targany delikatnym wiatrem rozbrzmiał w przestrzeni, wyciągając detektywa z objęć snu. Ten zdezorientowany podniósł telefon i ujrzawszy godzinę szóstą, wyłączył budzik. W pokoju nastała cisza. Nie mogąc sobie przypomnieć jak trafił do łóżka, usiadł na jego skraju. Powalczywszy chwilę z pragnieniem wypicia kawy, wstał i skierował kroki do kuchni. Po drodze rzucił okiem na zaległy na podłodze koło wieszaka płaszcz, przypominając sobie, iż wykonał wczoraj kopię klucza Remigiusza. Znalazłszy się na miejscu, zabrał się za przygotowywanie gorzkiego naparu. Czekając zaś, aż woda skończy się gotować, zbliżył się do okna. Promienie poranka rozgrzewały zarzucone rosą podwórko, po którym kręcili się wybywający do pracy sąsiedzi. Westchnął na to ciężko, zdając sobie sprawę, iż jego też dziś czeka praca. Kolejno zalał zagotowaną wodą ciemny proszek. Wygrzebał z szafki wielkiego sztangla i udał się do salonu, gdzie zasiadł na kanapie i zjadł śniadanie. Skończywszy, zbliżył się do dz...
Czytaj więcej

Zapalniczka Króla Zła

Ukradłem zapalniczkę Diabłu Niewielki przedmiot zdolny zniszczyć świat Płonącą ogniem potępieńców, Ich grzechów, cierpienia i wad  Grałem o nią w karty na rozdrożu  Tam gdzie posążek Boga stał Przegrywałem w grę o duszę Każdy śmiertelnik by się bał  Choć mogłem jeszcze się wycofać W życiu nie zbawienia było mi brak  Wtem gniew anielski, Jak meteor z nieba spadł  Uciekłem z nią, by w gwieździstą noc Poprzez wydreptany kroczyć szlak  Nieść potęgę  Możliwość, by narody padły, Na dłoni delikatny znak  Choć wahałem się co chwila Czy by nie spopielić swej osoby?  Może zabrać Cię ze sobą Może… Zgładzić cały świat  Kto w końcu jest bez grzechu? Kto z nas jest bez wad?  Spotkałem wtem człowieka Siedział w trawie Patrzył w Niebo Widział wszystko to co ja, Acz inną interpretacje w głowie miał  Na me zapytanie  Człeku. Jak ci mija czas? Rzekł „Powoli” I zachęcił, abym zaraz z nim też siadł  W wymowności milczenia, Spędziliśmy wsp...
Czytaj więcej

Zjawa - Fragment VI

– Gdzie teraz? – zapytał detektyw, wychodząc z komisariatu.             – Zawieź mnie do domu. – Wypowiedziany przez lekko bladą Annę rozkaz, zagrał mu na nerwach.             Dlaczego bowiem miał robić za jej szofera. Już miał je więc coś odpowiedzieć, gdy nagle dotarło do niego, iż ją tu przywiózł i w zasadzie powinien ją odwieźć.  Westchnął więc i ruszył do auta.             Przez całą drogę Anna ani razu się nie odezwała. Wcześniej nie podała również żadnego adresu. Gapiła się tylko przez okno na mijany krajobraz. Przyjechał więc pod swój blok z myślą, iż jeśli przyszła do niego rano, to powinna mieć gdzieś tutaj samochód. Po zaparkowaniu i opuszczeniu pojazdu, udał się do swojej klatki, całkowicie zapominając o pożegnaniu się. Powodem tego, było zadowolenie, iż będzie mógł odpocząć od tej kobiety.   ...
Czytaj więcej