Zjawa - Epilog

Blondwłosy mężczyzna w granatowym garniturze okazał odpowiedni dokument, dzięki któremu policjant na korytarzu zezwolił mu wkroczyć na miejsce zbrodni. Rzuciwszy wpierw okiem na wyważone drzwi, założył rękawiczki medyczne i zaczął rozglądać się po wnętrzu mieszkania. Pierwszym na co zwrócił uwagę, były niemal spartańskie warunki i panujący w nich porządek, który na ten moment zakłócała ekipa techników. Niebywałe jak taki wystrój stanowił idealne tło do chaosu, który niedawno się tu odegrał. Blondyn nie fascynował się tym jednak zbytnio i nie marnując czasu, zbliżył się do dwóch ciał zalegających w salonie. Obejrzawszy je pobieżnie, skrzywił się z niezadowolenia. Wyglądało to trochę jakby znał oblicza, na które spogląda.
            Nie wysilając się na żaden komentarz, począł przyglądać się śladom walki, które rysowały dość wyraźny obraz wydarzeń. Rozeznawszy się w nim, podążył za plamami i smugami krwi, które zaprowadziły go do łazienki. W niej zaobserwował otwartą apteczkę, zużyte gazy, rzucone na bok nożyczki, zakrwawioną igłę chirurgiczną, fragmenty szwów i zaległe na podłodze opakowanie po bandażu.
            Uzupełniwszy w głowie ciąg wydarzeń, powrócił do salonu, skąd miał opuścić mieszkanie. Nim to jednak uczynił, zwrócił uwagę na leżące na ławie opakowanie tabletek. Zaciekawiony zbliżył się i złapał je w dłonie.
            – Delirium – przeczytał, napisane nad przekreśloną nazwą słowo.
            Następnie odkręcił wieczko i wyciągnął jedną tabletkę. Przyjrzawszy się, postanowił wsadzić ją sobie do ust. Po tym odłożył pudełko na miejsce i udał się do wyjścia. Przekroczywszy jego próg zdjął z wyraźnym rozdrażnieniem rękawiczki i wypluł pastylkę, która pozostawiła po sobie wyraźny wiśniowy posmak.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Zjawa - Fragment XI

  Szum liści targany delikatnym wiatrem rozbrzmiał w przestrzeni, wyciągając detektywa z objęć snu. Ten zdezorientowany podniósł telefon i ujrzawszy godzinę szóstą, wyłączył budzik. W pokoju nastała cisza. Nie mogąc sobie przypomnieć jak trafił do łóżka, usiadł na jego skraju. Powalczywszy chwilę z pragnieniem wypicia kawy, wstał i skierował kroki do kuchni. Po drodze rzucił okiem na zaległy na podłodze koło wieszaka płaszcz, przypominając sobie, iż wykonał wczoraj kopię klucza Remigiusza. Znalazłszy się na miejscu, zabrał się za przygotowywanie gorzkiego naparu. Czekając zaś, aż woda skończy się gotować, zbliżył się do okna. Promienie poranka rozgrzewały zarzucone rosą podwórko, po którym kręcili się wybywający do pracy sąsiedzi. Westchnął na to ciężko, zdając sobie sprawę, iż jego też dziś czeka praca. Kolejno zalał zagotowaną wodą ciemny proszek. Wygrzebał z szafki wielkiego sztangla i udał się do salonu, gdzie zasiadł na kanapie i zjadł śniadanie. Skończywszy, zbliżył się do dz...
Czytaj więcej

Zapalniczka Króla Zła

Ukradłem zapalniczkę Diabłu Niewielki przedmiot zdolny zniszczyć świat Płonącą ogniem potępieńców, Ich grzechów, cierpienia i wad  Grałem o nią w karty na rozdrożu  Tam gdzie posążek Boga stał Przegrywałem w grę o duszę Każdy śmiertelnik by się bał  Choć mogłem jeszcze się wycofać W życiu nie zbawienia było mi brak  Wtem gniew anielski, Jak meteor z nieba spadł  Uciekłem z nią, by w gwieździstą noc Poprzez wydreptany kroczyć szlak  Nieść potęgę  Możliwość, by narody padły, Na dłoni delikatny znak  Choć wahałem się co chwila Czy by nie spopielić swej osoby?  Może zabrać Cię ze sobą Może… Zgładzić cały świat  Kto w końcu jest bez grzechu? Kto z nas jest bez wad?  Spotkałem wtem człowieka Siedział w trawie Patrzył w Niebo Widział wszystko to co ja, Acz inną interpretacje w głowie miał  Na me zapytanie  Człeku. Jak ci mija czas? Rzekł „Powoli” I zachęcił, abym zaraz z nim też siadł  W wymowności milczenia, Spędziliśmy wsp...
Czytaj więcej

Zjawa - Fragment VI

– Gdzie teraz? – zapytał detektyw, wychodząc z komisariatu.             – Zawieź mnie do domu. – Wypowiedziany przez lekko bladą Annę rozkaz, zagrał mu na nerwach.             Dlaczego bowiem miał robić za jej szofera. Już miał je więc coś odpowiedzieć, gdy nagle dotarło do niego, iż ją tu przywiózł i w zasadzie powinien ją odwieźć.  Westchnął więc i ruszył do auta.             Przez całą drogę Anna ani razu się nie odezwała. Wcześniej nie podała również żadnego adresu. Gapiła się tylko przez okno na mijany krajobraz. Przyjechał więc pod swój blok z myślą, iż jeśli przyszła do niego rano, to powinna mieć gdzieś tutaj samochód. Po zaparkowaniu i opuszczeniu pojazdu, udał się do swojej klatki, całkowicie zapominając o pożegnaniu się. Powodem tego, było zadowolenie, iż będzie mógł odpocząć od tej kobiety.   ...
Czytaj więcej