Upadek: Wrota II

 Zagłębiając się w poczucie, iż już kiedyś tu byłem, kroczyłem powoli po wielkim, wantowym moście. Niestety za nic nie mogłem sobie przypomnieć skąd kojarzę to miejsce. Moje zmieszanie przeminęło jednak, gdy tylko przekroczyłem most i znalazłem się na niewielkiej wyspie, otoczonej przez bezkresną taflę wody. Znajdowały się tu bowiem ogromne wrota, przyozdobione wymyślnymi wzorami. Momentalnie zechciałem je otworzyć. Wyciągnąłem więc swą szponiastą dłoń i zamarłem słysząc równie gniewne, co donośne fuknięcie. Obróciwszy powoli głowę w jego stronę, dojrzałem potężnego wilka o mieniącej się srebrem sierści. Nie chcąc go denerwować, cofnąłem rękę i począłem oddalać się od wrót. Znalazłszy się na tyle daleko, iż światło mojej latarni przestawało do nich docierać, obejrzałem się za siebie, by ujrzeć jak srebrne wilczysko, bezszelestnie przemieszcza się poza zasięg mego wzroku. W tym momencie poczułem, iż przestrach, który przed chwilą mnie opanowywał, przeminął, wpuszczając potwory głód z powrotem na swe miejsce. Z tego powodu musiałem poświęcić dłuższą chwilę na walkę z nim. Doszedłszy zaś do siebie, planowałem ruszyć na most. Dostrzegłem jednak wydeptaną ścieżkę. Zaciekawiony, podążyłem nią i po chwili znalazłem się przy niewielkim pomoście, na końcu którego, w najzwyklejszej łódce, siedziała wysoka postać odziana w białą szatę. Mimo, iż jej oblicze zasłaniał zamaszysty kaptur, przekonany byłem, iż ją znam. Fakt ten budził we mnie na tyle duży niepokój, iż postanowiłem odejść.
            Znalazłszy się na powrót na moście, zacząłem przygotowywać się do walki z głodem. Niespodziewanie jednak podłoże spowiła gęsta mgła, zmuszając mnie do ucieczki. Niestety nie miałem gdzie uciekać. Przygotowałem się więc do walki, która o dziwo nie nastąpiła. Upiorna postać o czaszce wielkiego kurka miast głowy, którą po chwili dostrzegłem, przeszła bowiem nie zwracając na mnie najmniejszej uwagi. Zdziwiony takim obrotem spraw, stałem przez chwilę bez ruchu. Ocknąwszy się jednak, ruszyłem przed siebie, aby jak najszybciej zejść z mostu.

*****

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Zjawa - Fragment XI

  Szum liści targany delikatnym wiatrem rozbrzmiał w przestrzeni, wyciągając detektywa z objęć snu. Ten zdezorientowany podniósł telefon i ujrzawszy godzinę szóstą, wyłączył budzik. W pokoju nastała cisza. Nie mogąc sobie przypomnieć jak trafił do łóżka, usiadł na jego skraju. Powalczywszy chwilę z pragnieniem wypicia kawy, wstał i skierował kroki do kuchni. Po drodze rzucił okiem na zaległy na podłodze koło wieszaka płaszcz, przypominając sobie, iż wykonał wczoraj kopię klucza Remigiusza. Znalazłszy się na miejscu, zabrał się za przygotowywanie gorzkiego naparu. Czekając zaś, aż woda skończy się gotować, zbliżył się do okna. Promienie poranka rozgrzewały zarzucone rosą podwórko, po którym kręcili się wybywający do pracy sąsiedzi. Westchnął na to ciężko, zdając sobie sprawę, iż jego też dziś czeka praca. Kolejno zalał zagotowaną wodą ciemny proszek. Wygrzebał z szafki wielkiego sztangla i udał się do salonu, gdzie zasiadł na kanapie i zjadł śniadanie. Skończywszy, zbliżył się do dz...
Czytaj więcej

Zapalniczka Króla Zła

Ukradłem zapalniczkę Diabłu Niewielki przedmiot zdolny zniszczyć świat Płonącą ogniem potępieńców, Ich grzechów, cierpienia i wad  Grałem o nią w karty na rozdrożu  Tam gdzie posążek Boga stał Przegrywałem w grę o duszę Każdy śmiertelnik by się bał  Choć mogłem jeszcze się wycofać W życiu nie zbawienia było mi brak  Wtem gniew anielski, Jak meteor z nieba spadł  Uciekłem z nią, by w gwieździstą noc Poprzez wydreptany kroczyć szlak  Nieść potęgę  Możliwość, by narody padły, Na dłoni delikatny znak  Choć wahałem się co chwila Czy by nie spopielić swej osoby?  Może zabrać Cię ze sobą Może… Zgładzić cały świat  Kto w końcu jest bez grzechu? Kto z nas jest bez wad?  Spotkałem wtem człowieka Siedział w trawie Patrzył w Niebo Widział wszystko to co ja, Acz inną interpretacje w głowie miał  Na me zapytanie  Człeku. Jak ci mija czas? Rzekł „Powoli” I zachęcił, abym zaraz z nim też siadł  W wymowności milczenia, Spędziliśmy wsp...
Czytaj więcej

Zjawa - Fragment VI

– Gdzie teraz? – zapytał detektyw, wychodząc z komisariatu.             – Zawieź mnie do domu. – Wypowiedziany przez lekko bladą Annę rozkaz, zagrał mu na nerwach.             Dlaczego bowiem miał robić za jej szofera. Już miał je więc coś odpowiedzieć, gdy nagle dotarło do niego, iż ją tu przywiózł i w zasadzie powinien ją odwieźć.  Westchnął więc i ruszył do auta.             Przez całą drogę Anna ani razu się nie odezwała. Wcześniej nie podała również żadnego adresu. Gapiła się tylko przez okno na mijany krajobraz. Przyjechał więc pod swój blok z myślą, iż jeśli przyszła do niego rano, to powinna mieć gdzieś tutaj samochód. Po zaparkowaniu i opuszczeniu pojazdu, udał się do swojej klatki, całkowicie zapominając o pożegnaniu się. Powodem tego, było zadowolenie, iż będzie mógł odpocząć od tej kobiety.   ...
Czytaj więcej