Sprawa Żaka - Fragment LIII

Szron osadzony na szybie, rozpraszał promienie słoneczne, oszczędzając moim oczom wysiłku. Stwardniała miętowa guma w ustach zaczynała męczyć żwacze. Z głośników płynęła abominacją muzyki. Ja zaś milczałem, spoglądając raz na krajobraz miasta, raz na odbicie niebieskich oczu, które w ogóle do mnie nie pasowały. W głowie miałem pustkę, którą rozkoszowałem się jak najwybitniejszym deserem. Przez to nie zauważyłem kiedy samochód się zatrzymał, a taksówkarz zapytał o zapłatę. Otrząsnąwszy się z letargu, dokonałem płatności. Następnie złapałem swą torbę i wysiadłem. W skąpanej w bieli rzeczywistości, w której się znalazłem, panowała przyjemnie niska temperatura. Dałem sobie chwilę, aby się nią nacieszyć i ruszyłem przed siebie. Po kilku krokach zatrzymałem się jednak. Przede mną stała bowiem brama, stanowiącą wejście na teren uczelni. Nie do końca uśmiechało mi się przekroczenie jej progu. Westchnąłem więc i rozejrzałem się wkoło. Dojrzawszy znajdujący się niedaleko śmietnik, postanowiłem wyrzucić pozbawioną już smaku gumę. Uczyniwszy to zebrałem się w sobie i wkroczyłem wreszcie na teren uczelni. Mój umysł odruchowo kazał mi zwrócić uwagę na słodko-gorzki posmak drapiący me gardło. Przywyknął do niego tak bardzo, iż nie zauważył, iż tym razem go nie było.
            Przyznam szczerze, iż dziwnym było nie czuć tego… wszystkiego. Świat był taki… zwykły. Zupełnie jak kiedyś. Byłem normalnym człowiekiem, a przynajmniej takie kłamstwo mogłem sobie wmawiać. Mimo, iż cały ten czas spędzony w klasztorze pozwolił mi na zgranie swej duszy z ciałem, nie mogłem odeprzeć prawdy o tym, iż me ciało było jedynie marionetką na delikatnych sznurkach.
            Wiesz, iż nie musisz tak żyć…  Wspomnienie przeleciało mi przez głowę.
            ­–  Wiem… –  mruknąłem, sięgając po zaległą w kieszeni papierośnicę.
            W ostatniej chwili zrezygnowałem jednak z jej wyciągnięcia. Miałem pracę do wykonania. Poza tym… Nie chciałem jeszcze do tego wracać. Zamknąłem więc oczy i skupiłem się na otoczeniu. To pozwoliło mi stwierdzić, iż w powietrzu wisiało jakieś zło. Gdybym poświęcił szukaniu jego źródła dłuższą chwilę, być może bym je odnalazł. Niestety nie pozwolił mi tego uczynić rudy kocur, który przypałętał się nie wiadomo skąd i począł się łasić. Zirytowany otworzyłem oczy z zamiarem odkopania go na bok. Gdy jednak go ujrzałem, skonfundowałem się.
            – Czy ja cię już gdzieś nie widziałem? – zapytałem, łapiąc go w dłonie i podnosząc na wysokość swego oblicza.
            Oczywiście nie otrzymałem odpowiedzi. Nie mniej spoglądając w żółte ślepia zwierzęcia, nie mogłem odeprzeć bardzo dziwnego wrażenia, krążącego na skraju świadomości.
            – Wymyślam sobie… ­– oświadczyłem, odstawiając kota na ziemię.
            Następnie ruszyłem przed siebie, nie do końca zdając sobie sprawę, gdzie idę.

*****


Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Zjawa - Fragment XI

  Szum liści targany delikatnym wiatrem rozbrzmiał w przestrzeni, wyciągając detektywa z objęć snu. Ten zdezorientowany podniósł telefon i ujrzawszy godzinę szóstą, wyłączył budzik. W pokoju nastała cisza. Nie mogąc sobie przypomnieć jak trafił do łóżka, usiadł na jego skraju. Powalczywszy chwilę z pragnieniem wypicia kawy, wstał i skierował kroki do kuchni. Po drodze rzucił okiem na zaległy na podłodze koło wieszaka płaszcz, przypominając sobie, iż wykonał wczoraj kopię klucza Remigiusza. Znalazłszy się na miejscu, zabrał się za przygotowywanie gorzkiego naparu. Czekając zaś, aż woda skończy się gotować, zbliżył się do okna. Promienie poranka rozgrzewały zarzucone rosą podwórko, po którym kręcili się wybywający do pracy sąsiedzi. Westchnął na to ciężko, zdając sobie sprawę, iż jego też dziś czeka praca. Kolejno zalał zagotowaną wodą ciemny proszek. Wygrzebał z szafki wielkiego sztangla i udał się do salonu, gdzie zasiadł na kanapie i zjadł śniadanie. Skończywszy, zbliżył się do dz...
Czytaj więcej

Zapalniczka Króla Zła

Ukradłem zapalniczkę Diabłu Niewielki przedmiot zdolny zniszczyć świat Płonącą ogniem potępieńców, Ich grzechów, cierpienia i wad  Grałem o nią w karty na rozdrożu  Tam gdzie posążek Boga stał Przegrywałem w grę o duszę Każdy śmiertelnik by się bał  Choć mogłem jeszcze się wycofać W życiu nie zbawienia było mi brak  Wtem gniew anielski, Jak meteor z nieba spadł  Uciekłem z nią, by w gwieździstą noc Poprzez wydreptany kroczyć szlak  Nieść potęgę  Możliwość, by narody padły, Na dłoni delikatny znak  Choć wahałem się co chwila Czy by nie spopielić swej osoby?  Może zabrać Cię ze sobą Może… Zgładzić cały świat  Kto w końcu jest bez grzechu? Kto z nas jest bez wad?  Spotkałem wtem człowieka Siedział w trawie Patrzył w Niebo Widział wszystko to co ja, Acz inną interpretacje w głowie miał  Na me zapytanie  Człeku. Jak ci mija czas? Rzekł „Powoli” I zachęcił, abym zaraz z nim też siadł  W wymowności milczenia, Spędziliśmy wsp...
Czytaj więcej

Zjawa - Fragment VI

– Gdzie teraz? – zapytał detektyw, wychodząc z komisariatu.             – Zawieź mnie do domu. – Wypowiedziany przez lekko bladą Annę rozkaz, zagrał mu na nerwach.             Dlaczego bowiem miał robić za jej szofera. Już miał je więc coś odpowiedzieć, gdy nagle dotarło do niego, iż ją tu przywiózł i w zasadzie powinien ją odwieźć.  Westchnął więc i ruszył do auta.             Przez całą drogę Anna ani razu się nie odezwała. Wcześniej nie podała również żadnego adresu. Gapiła się tylko przez okno na mijany krajobraz. Przyjechał więc pod swój blok z myślą, iż jeśli przyszła do niego rano, to powinna mieć gdzieś tutaj samochód. Po zaparkowaniu i opuszczeniu pojazdu, udał się do swojej klatki, całkowicie zapominając o pożegnaniu się. Powodem tego, było zadowolenie, iż będzie mógł odpocząć od tej kobiety.   ...
Czytaj więcej