Sprawa Żaka - Fragment LVII

 – Dzień dobry – zwróciłem się do mężczyzny, stojącego przy wejściu i palącego papierosa.
           – Dobry – odparł zmęczonym głosem, zgniatając papierosa o kosz i wyrzucając go.
            Następnie bez słowa wszedł do budynku i skierował się do kostnicy. Oczywiście podążyłem za nim i szybko znalazłem się przy ciele młodego chłopaka. Jego widok nie był przyjemny dla oka ze względu na obrażenia. Mimo to zamierzałem mu się bliżej przyjrzeć.
            – Został wypchnięty – oświadczył nieznajomy.
            – Przez dziewczynę? Tę co zaginęła.
            – Jeśli tak, to musiała być bardzo silna – powiedziawszy to, wskazał na klatkę piersiową, na której widniały wyraźne wgłobienia po dłoniach.
            – Yhym… – mruknąłem niepocieszony.
            Byłem już praktycznie pewien, iż to co się stało, nie było normalne. Możliwe również, iż miało związek z obecnością tylu duchów na uniwersytecie.
            Cholera. Przekląłem w myślach z irytacją i zrezygnowaniem.
            – Dziękuję – odezwałem się do mężczyzny, po czym opuściłem pomieszczenie.
            Czyniąc to, ujrzałem śnieżnobiałego kota, który przemknął mi koło nóg i pobiegł do wyjścia. Byłem na tyle zmęczony, iż nawet nie przejąłem się tym wydarzeniem i po prostu wyszedłem z budynku.
            Zbrązowiałe liście na koronach drzew rzucały przyjemny cień na polanę, na której się znalazłem. Och jak miejsce to cudownie na mnie działało! Aż pragnąłem stać się z nim jednością. Wziąłem więc głęboki wdech i… Zakaszlałem.
            – Połknąłeś owada?! – zaśmiała się towarzysząca mi ruda dziewczyna, klepiąc mnie po plecach.
            – Możliwe. – Uśmiechnąłem sztucznie, spoglądając na splamioną czerwienią dłoń.
            – Co jest możliwe? – nagłe pytanie, przywróciło mnie do skąpanej w śniegu rzeczywistości.
            – Wszystko – odparłem mężczyźnie, który opuścił kostnicę.
            – Aha… – rzucił odpalając trzymanego miedzy palcami papierosa.
            – Dużo pan pali.
            – Nie skończyłem poprzedniego. ­– Wzruszył ramionami.
            – Yhym… – mruknąłem i ruszyłem przed siebie, na tyle powolnym krokiem, aby móc utrzymać równowagę.
            Czułem się bowiem nieco otępiony. Jakbym nie mógł do końca uchwycić tego co mnie otaczało.
            – Cholera… – Wyciągnąłem w końcu papierośnicę z kieszeni, by sobie zapalić.
            Gdy tylko dym papierosa wypełnił moje płuca, doszedłem do siebie. Me zmysły zostały przytępione, a mgła zalewająca umysł się rozproszyła, przywracając mi trzeźwość myślenia.
            Miałem odwiedzić tę kobietę. Przypomniałem sobie opróżniając płuca ku niebu. Na szczęście nie było na to za późno. Wystarczyło więc wezwać taksówkę i udać się na spotkanie.

*****


Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Zjawa - Fragment XI

  Szum liści targany delikatnym wiatrem rozbrzmiał w przestrzeni, wyciągając detektywa z objęć snu. Ten zdezorientowany podniósł telefon i ujrzawszy godzinę szóstą, wyłączył budzik. W pokoju nastała cisza. Nie mogąc sobie przypomnieć jak trafił do łóżka, usiadł na jego skraju. Powalczywszy chwilę z pragnieniem wypicia kawy, wstał i skierował kroki do kuchni. Po drodze rzucił okiem na zaległy na podłodze koło wieszaka płaszcz, przypominając sobie, iż wykonał wczoraj kopię klucza Remigiusza. Znalazłszy się na miejscu, zabrał się za przygotowywanie gorzkiego naparu. Czekając zaś, aż woda skończy się gotować, zbliżył się do okna. Promienie poranka rozgrzewały zarzucone rosą podwórko, po którym kręcili się wybywający do pracy sąsiedzi. Westchnął na to ciężko, zdając sobie sprawę, iż jego też dziś czeka praca. Kolejno zalał zagotowaną wodą ciemny proszek. Wygrzebał z szafki wielkiego sztangla i udał się do salonu, gdzie zasiadł na kanapie i zjadł śniadanie. Skończywszy, zbliżył się do dz...
Czytaj więcej

Zapalniczka Króla Zła

Ukradłem zapalniczkę Diabłu Niewielki przedmiot zdolny zniszczyć świat Płonącą ogniem potępieńców, Ich grzechów, cierpienia i wad  Grałem o nią w karty na rozdrożu  Tam gdzie posążek Boga stał Przegrywałem w grę o duszę Każdy śmiertelnik by się bał  Choć mogłem jeszcze się wycofać W życiu nie zbawienia było mi brak  Wtem gniew anielski, Jak meteor z nieba spadł  Uciekłem z nią, by w gwieździstą noc Poprzez wydreptany kroczyć szlak  Nieść potęgę  Możliwość, by narody padły, Na dłoni delikatny znak  Choć wahałem się co chwila Czy by nie spopielić swej osoby?  Może zabrać Cię ze sobą Może… Zgładzić cały świat  Kto w końcu jest bez grzechu? Kto z nas jest bez wad?  Spotkałem wtem człowieka Siedział w trawie Patrzył w Niebo Widział wszystko to co ja, Acz inną interpretacje w głowie miał  Na me zapytanie  Człeku. Jak ci mija czas? Rzekł „Powoli” I zachęcił, abym zaraz z nim też siadł  W wymowności milczenia, Spędziliśmy wsp...
Czytaj więcej

Zjawa - Fragment VI

– Gdzie teraz? – zapytał detektyw, wychodząc z komisariatu.             – Zawieź mnie do domu. – Wypowiedziany przez lekko bladą Annę rozkaz, zagrał mu na nerwach.             Dlaczego bowiem miał robić za jej szofera. Już miał je więc coś odpowiedzieć, gdy nagle dotarło do niego, iż ją tu przywiózł i w zasadzie powinien ją odwieźć.  Westchnął więc i ruszył do auta.             Przez całą drogę Anna ani razu się nie odezwała. Wcześniej nie podała również żadnego adresu. Gapiła się tylko przez okno na mijany krajobraz. Przyjechał więc pod swój blok z myślą, iż jeśli przyszła do niego rano, to powinna mieć gdzieś tutaj samochód. Po zaparkowaniu i opuszczeniu pojazdu, udał się do swojej klatki, całkowicie zapominając o pożegnaniu się. Powodem tego, było zadowolenie, iż będzie mógł odpocząć od tej kobiety.   ...
Czytaj więcej