Upadek - Fragment V

Kompletna cisza doprowadza do szaleństwa. Tak przynajmniej stwierdziłem, gdy zaczęło mi się wydawać, iż słyszę. Krzyk? Łkanie? Łzy spływające po policzkach i skapujące na ziemię? Serce szybciej bijące? Ból utraty? Coś z tego i wszystko na raz. Wrażenie słuchowe docierające do mnie gdzieś na skaju świadomości, które nie mogło być prawdziwe. Jednak nie mogłem mu zaprzeczyć. Zapomniawszy więc o strachu, wyszedłem ostrożnie z wnęki w drzewie i niczym dziecko stawiające pierwsze kroki, ruszyłem w poszukiwaniu źródła tego dźwięku.
            Mimo, iż brnąłem przez ciemność, mój krok był pewny. Zupełnie jakby ktoś prowadził me stopy. Nie zaprzątało to jednak mych myśli. Skupiałem się bardziej na tym, aby usłyszeć coś, czego nie mogłem. Próbowałem odszukać czegoś, co mi umknęło. Co ciekawe, czułem, iż jestem coraz bliżej. W pewnym momencie mrok począł się przerzedzać za sprawą odległego żółtego światła. Dobrze wiedziałem co jest jego źródłem i cóż czeka mnie, gdy do niego dotrę. Nie zawróciłem jednak, a wręcz odzyskawszy tymczasowo wzrok, rzuciłem się w bieg. Pędziłem przed siebie, by w moment zamarznąć w bezruchu. Dojrzałem bowiem pokrytego czarną skorupą potwora trzymającego w jednej dłoni kostur z lampą, a drugą sięgającego ku piersi półprzeźroczystej kobiety o śnieżnobiałym sercu. Nie mogłem bezczynnie stać i się na to patrzeć. Zabawne. Nim o tym pomyślałem, już biegłem jej na ratunek. Tylko nie wiedziałem jak niby miałbym ją uratować. Mój mózg próbował znaleźć rozwiązanie. Niestety czynił tym tylko nic nie warty mętlik. Podświadomie uczyniłem więc to, co zwykle, gdy gubiłem lub plątałem wątki.
            Miecz.
            W momencie, w którym skończyłem formować tę myśl, ciąłem srebrnym ostrzem szponiastą rękę. Nim zaś zdążyła upaść, rozpłatałem potwora od biodra do barku. Wraz z rannym potworem w czarnym popiół upadła lampa, co znacznie osłabiło jej blask. To co zobaczyłem w zaistniałym półmroku, złamało mi serce. Choć nie wiem dlaczego, gdyż nie mogłem się spodziewać niczego innego prócz przerażenia na niewinnym obliczu nieznajomej. Chciałem coś zrobić. Jakoś to naprawić. Tylko jej już nie było. Uciekała w mrok, w którym nie mogłem jej odnaleźć. Ja zaś upadłem bezsilnie na kolana, wypuszczając z ręki miecz. Byłem wyczerpany. Kątem oka dostrzegałem czarne serce bijące w otwartej piersi potwora i nie wiedzieć czemu począłem czuć niewyobrażalny głód.
            Może powinienem był z tym walczyć. Może powinienem się po prostu poddać. Byłem jednak taki zmęczony. Poza tym… chyba niebo się obruszyło. Wyrwałem więc mięsień, pompujący gęsty, czarny płyn i zanurzyłem w nim zęby. Czując niebywałą słodycz, pochłonąłem go w niewyobrażalnym tempie. Skończywszy zaś, chciałem więcej. Nieoczekiwanie ujrzałem w potworze drugie serce. Zwykłe. Pobliźnione. Bezmyślnie je pożarłem. Mimo, a może właśnie dlatego, iż nie było tak słodkie, opanowałem głód. Teraz pozostawało tylko jedno. Obróciłem truchło tak, by skierowane było raną do ziemi i wpełzłem do jego wnętrza, by w ostatniej chwili uciec sypiącemu z chmur popiołowi.


*****

Fragment IV

Spis treści

Fragment VI

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Zjawa - Fragment XI

  Szum liści targany delikatnym wiatrem rozbrzmiał w przestrzeni, wyciągając detektywa z objęć snu. Ten zdezorientowany podniósł telefon i ujrzawszy godzinę szóstą, wyłączył budzik. W pokoju nastała cisza. Nie mogąc sobie przypomnieć jak trafił do łóżka, usiadł na jego skraju. Powalczywszy chwilę z pragnieniem wypicia kawy, wstał i skierował kroki do kuchni. Po drodze rzucił okiem na zaległy na podłodze koło wieszaka płaszcz, przypominając sobie, iż wykonał wczoraj kopię klucza Remigiusza. Znalazłszy się na miejscu, zabrał się za przygotowywanie gorzkiego naparu. Czekając zaś, aż woda skończy się gotować, zbliżył się do okna. Promienie poranka rozgrzewały zarzucone rosą podwórko, po którym kręcili się wybywający do pracy sąsiedzi. Westchnął na to ciężko, zdając sobie sprawę, iż jego też dziś czeka praca. Kolejno zalał zagotowaną wodą ciemny proszek. Wygrzebał z szafki wielkiego sztangla i udał się do salonu, gdzie zasiadł na kanapie i zjadł śniadanie. Skończywszy, zbliżył się do dz...
Czytaj więcej

Zapalniczka Króla Zła

Ukradłem zapalniczkę Diabłu Niewielki przedmiot zdolny zniszczyć świat Płonącą ogniem potępieńców, Ich grzechów, cierpienia i wad  Grałem o nią w karty na rozdrożu  Tam gdzie posążek Boga stał Przegrywałem w grę o duszę Każdy śmiertelnik by się bał  Choć mogłem jeszcze się wycofać W życiu nie zbawienia było mi brak  Wtem gniew anielski, Jak meteor z nieba spadł  Uciekłem z nią, by w gwieździstą noc Poprzez wydreptany kroczyć szlak  Nieść potęgę  Możliwość, by narody padły, Na dłoni delikatny znak  Choć wahałem się co chwila Czy by nie spopielić swej osoby?  Może zabrać Cię ze sobą Może… Zgładzić cały świat  Kto w końcu jest bez grzechu? Kto z nas jest bez wad?  Spotkałem wtem człowieka Siedział w trawie Patrzył w Niebo Widział wszystko to co ja, Acz inną interpretacje w głowie miał  Na me zapytanie  Człeku. Jak ci mija czas? Rzekł „Powoli” I zachęcił, abym zaraz z nim też siadł  W wymowności milczenia, Spędziliśmy wsp...
Czytaj więcej

Zjawa - Fragment VI

– Gdzie teraz? – zapytał detektyw, wychodząc z komisariatu.             – Zawieź mnie do domu. – Wypowiedziany przez lekko bladą Annę rozkaz, zagrał mu na nerwach.             Dlaczego bowiem miał robić za jej szofera. Już miał je więc coś odpowiedzieć, gdy nagle dotarło do niego, iż ją tu przywiózł i w zasadzie powinien ją odwieźć.  Westchnął więc i ruszył do auta.             Przez całą drogę Anna ani razu się nie odezwała. Wcześniej nie podała również żadnego adresu. Gapiła się tylko przez okno na mijany krajobraz. Przyjechał więc pod swój blok z myślą, iż jeśli przyszła do niego rano, to powinna mieć gdzieś tutaj samochód. Po zaparkowaniu i opuszczeniu pojazdu, udał się do swojej klatki, całkowicie zapominając o pożegnaniu się. Powodem tego, było zadowolenie, iż będzie mógł odpocząć od tej kobiety.   ...
Czytaj więcej