Sprawa Żaka - Fragment VIII


     Dźwięk sygnałów świadczących o wykonywaniu połączenia płynął z głośnika prosto do mego lewego ucha, odwracając mą uwagę od odgłosu silnika. Oczekując na odebranie zacząłem spoglądać przez szybę na zbliżające się coraz bardziej ku horyzontowi słońce. W tym momencie uświadomiłem sobie, iż całkowicie straciłem poczucie czasu. Nie dane mi było się jednak nad  tym długo zastanawiać, gdyż znajomy głos zmusił mnie do powrotu do istotnych spraw.

– Tak, słucham.
– Ta sprawa, którą badam… Kto egzorcyzmował? – zapytałem bez zbędnej paplaniny.
– Wielebny Ryszard jeśli dobrze pamiętam. – padła niepewna odpowiedź.
– Czy mógłbym go jakoś namierzyć? – wypowiadając to zdanie, spojrzałem na mojego kierowce, który zdawał się nie przejmować moimi słowami.
– Niestety. Zmarł rok temu w wypadku. –  ta informacja mnie zaniepokoiła i zarazem rozbudziła gonitwę myśli.
– Wypadku?
– Tak. Jechał skuterem, kiedy spadł mu cukier i wpadł pod tira. Straszna sprawa. – mój rozmówca wyraźnie posmutniał przywołując to wspomnienie.
– Moje kondolencje… – westchnąłem, przecierając oczy z myślą, iż znów trafiłem w ślepy zaułek ze swymi teoriami – Jak sprawa z duchem?
– Zrobiłem co pan kazał… – zaczął mówić, lecz chcąc podświadomie przyśpieszyć rozmowę przerwałem mu.
– I?
– Wpadłem jakby w jakiś trans, a kiedy się z niego wybudziłem, czułem… ulgę. – rzekł, a w jego głosie pobrzmiewała fascynacja i zmieszanie.
– Pomogłeś zagubionej duszy, odnaleźć drogę do nieba. Winszuję ojcze. – odparłem mu na to, a nie mając pomysłu na rozwój rozmowy pożegnałem się – Miłego wieczoru.
– Dziękuję i nawzajem. – usłyszałem rozłączając się.

     Po tym schowałem telefon do kieszeni i kontynuowałem wpatrywanie się w przemijający obraz za oknem. Przy tym próbowałem ułożyć sobie w głowie wszystkie zebrane dotąd informacje i wymyślić co dalej zrobić. Niestety moje myśli szybko zeszły na drugi plan, by następnie spaść na trzeci i tak dalej, by w końcu pozostawić po sobie jedynie pustkę.



*****

Fragment VII                                                    Spis treści                                                   Fragment IX

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Zjawa - Fragment XI

  Szum liści targany delikatnym wiatrem rozbrzmiał w przestrzeni, wyciągając detektywa z objęć snu. Ten zdezorientowany podniósł telefon i ujrzawszy godzinę szóstą, wyłączył budzik. W pokoju nastała cisza. Nie mogąc sobie przypomnieć jak trafił do łóżka, usiadł na jego skraju. Powalczywszy chwilę z pragnieniem wypicia kawy, wstał i skierował kroki do kuchni. Po drodze rzucił okiem na zaległy na podłodze koło wieszaka płaszcz, przypominając sobie, iż wykonał wczoraj kopię klucza Remigiusza. Znalazłszy się na miejscu, zabrał się za przygotowywanie gorzkiego naparu. Czekając zaś, aż woda skończy się gotować, zbliżył się do okna. Promienie poranka rozgrzewały zarzucone rosą podwórko, po którym kręcili się wybywający do pracy sąsiedzi. Westchnął na to ciężko, zdając sobie sprawę, iż jego też dziś czeka praca. Kolejno zalał zagotowaną wodą ciemny proszek. Wygrzebał z szafki wielkiego sztangla i udał się do salonu, gdzie zasiadł na kanapie i zjadł śniadanie. Skończywszy, zbliżył się do dz...
Czytaj więcej

Zapalniczka Króla Zła

Ukradłem zapalniczkę Diabłu Niewielki przedmiot zdolny zniszczyć świat Płonącą ogniem potępieńców, Ich grzechów, cierpienia i wad  Grałem o nią w karty na rozdrożu  Tam gdzie posążek Boga stał Przegrywałem w grę o duszę Każdy śmiertelnik by się bał  Choć mogłem jeszcze się wycofać W życiu nie zbawienia było mi brak  Wtem gniew anielski, Jak meteor z nieba spadł  Uciekłem z nią, by w gwieździstą noc Poprzez wydreptany kroczyć szlak  Nieść potęgę  Możliwość, by narody padły, Na dłoni delikatny znak  Choć wahałem się co chwila Czy by nie spopielić swej osoby?  Może zabrać Cię ze sobą Może… Zgładzić cały świat  Kto w końcu jest bez grzechu? Kto z nas jest bez wad?  Spotkałem wtem człowieka Siedział w trawie Patrzył w Niebo Widział wszystko to co ja, Acz inną interpretacje w głowie miał  Na me zapytanie  Człeku. Jak ci mija czas? Rzekł „Powoli” I zachęcił, abym zaraz z nim też siadł  W wymowności milczenia, Spędziliśmy wsp...
Czytaj więcej

Zjawa - Fragment VI

– Gdzie teraz? – zapytał detektyw, wychodząc z komisariatu.             – Zawieź mnie do domu. – Wypowiedziany przez lekko bladą Annę rozkaz, zagrał mu na nerwach.             Dlaczego bowiem miał robić za jej szofera. Już miał je więc coś odpowiedzieć, gdy nagle dotarło do niego, iż ją tu przywiózł i w zasadzie powinien ją odwieźć.  Westchnął więc i ruszył do auta.             Przez całą drogę Anna ani razu się nie odezwała. Wcześniej nie podała również żadnego adresu. Gapiła się tylko przez okno na mijany krajobraz. Przyjechał więc pod swój blok z myślą, iż jeśli przyszła do niego rano, to powinna mieć gdzieś tutaj samochód. Po zaparkowaniu i opuszczeniu pojazdu, udał się do swojej klatki, całkowicie zapominając o pożegnaniu się. Powodem tego, było zadowolenie, iż będzie mógł odpocząć od tej kobiety.   ...
Czytaj więcej