Tekst bezsensowny: Mój związek jest idealny, ale...

Mówią, iż nie ma związków idealnych. Takich, które malują się niczym te z romantycznych filmów. Tu wkraczam ja. W końcu idealny człowiek taki jak ja nie może żyć w innym niż idealnym związku, prawda?

Ku określeniu ideału, w którym żyję, odniósłbym się do cudownej książki, która na świecie uważana jest za coś świętego. Pewien gość mówi w niej o dwóch połówkach pomarańczy. Nie pamiętam tego dokładnie, ale chyba chodzi w tym o to, iż te połówki są częścią jednego owocu i do siebie idealnie pasują. Tak jest też ze mną. Jestem idealną połówką, którą dopełnia druga, idealna, acz patologiczna w swojej naturze połówka. Powiedziałbym, iż to przeznaczenie, choć niektórzy mogliby się ze mną sprzeczać, iż wszystko jest wynikiem moich wyborów.

Tak, czy siak im dłużej jestem w tym związku, tym większe prawdopodobieństwo, iż umrę. Dzięki temu jest on tak piękny. Czyż to nie wspaniała sytuacja, gdy wciąż żyjesz na krawędzi? Najlepsze jest to, iż z moją drugą połówką się nie dogadasz. Musisz działać przez pośrednika. To zupełnie jak terapia dla zepsutych par. Nie jest to łatwe, czy przyjemne, aczkolwiek nie ma tu kłamstw, czy przemilczeń. Znaczy się, ja mogę kłamać i milczeć, ale wszystko w końcu odbija się na moim zdrowiu. To jest powód, dla którego tak wciąż narzekam.

Jestem tym odpowiedzialnym. Inaczej cierpię konsekwencje. Choć nie zawsze. Cudzołożyć mogę ile chcę (oczywiście zabezpieczając się). Aczkolwiek alkohol to jest już coś, czemu muszę powiedzieć nie. Mogę złamać sobie kręgosłup na siłowni. Nie mogę jednak zjeść więcej niż jednej czekoladki. Tworzy to idealną równowagę w moim życiu.

Na czym polega sekret? To proste. Wszystko musi wychodzić z ciebie. Musisz czuć, jakbyś się z tym urodził i miał żyć do końca. Z początku może być trudno wszystko zaakceptować, aczkolwiek ludzie maja problem z ideałami i tak naprawdę je odtrącają. Po jakimś czasie, wszystko jednak staje się jednością.

Jest jedno „ale” (w końcu umieściłem je w tytule). Czasami czuję się samotny, gdy tego nie pragnę. To jedyną skazą na całym tym ideale. Okazuje się, iż żyć z chorobą przewlekłą można blisko i stale, jednak nigdy nie otrzyma się od niej tej satysfakcji odrębności, czy obcowania z obcym ciałem.
Pomimo tego mam nadzieję, iż ten związek będzie jednym, wielkim ideałem.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Zjawa - Fragment XI

  Szum liści targany delikatnym wiatrem rozbrzmiał w przestrzeni, wyciągając detektywa z objęć snu. Ten zdezorientowany podniósł telefon i ujrzawszy godzinę szóstą, wyłączył budzik. W pokoju nastała cisza. Nie mogąc sobie przypomnieć jak trafił do łóżka, usiadł na jego skraju. Powalczywszy chwilę z pragnieniem wypicia kawy, wstał i skierował kroki do kuchni. Po drodze rzucił okiem na zaległy na podłodze koło wieszaka płaszcz, przypominając sobie, iż wykonał wczoraj kopię klucza Remigiusza. Znalazłszy się na miejscu, zabrał się za przygotowywanie gorzkiego naparu. Czekając zaś, aż woda skończy się gotować, zbliżył się do okna. Promienie poranka rozgrzewały zarzucone rosą podwórko, po którym kręcili się wybywający do pracy sąsiedzi. Westchnął na to ciężko, zdając sobie sprawę, iż jego też dziś czeka praca. Kolejno zalał zagotowaną wodą ciemny proszek. Wygrzebał z szafki wielkiego sztangla i udał się do salonu, gdzie zasiadł na kanapie i zjadł śniadanie. Skończywszy, zbliżył się do dz...
Czytaj więcej

Zapalniczka Króla Zła

Ukradłem zapalniczkę Diabłu Niewielki przedmiot zdolny zniszczyć świat Płonącą ogniem potępieńców, Ich grzechów, cierpienia i wad  Grałem o nią w karty na rozdrożu  Tam gdzie posążek Boga stał Przegrywałem w grę o duszę Każdy śmiertelnik by się bał  Choć mogłem jeszcze się wycofać W życiu nie zbawienia było mi brak  Wtem gniew anielski, Jak meteor z nieba spadł  Uciekłem z nią, by w gwieździstą noc Poprzez wydreptany kroczyć szlak  Nieść potęgę  Możliwość, by narody padły, Na dłoni delikatny znak  Choć wahałem się co chwila Czy by nie spopielić swej osoby?  Może zabrać Cię ze sobą Może… Zgładzić cały świat  Kto w końcu jest bez grzechu? Kto z nas jest bez wad?  Spotkałem wtem człowieka Siedział w trawie Patrzył w Niebo Widział wszystko to co ja, Acz inną interpretacje w głowie miał  Na me zapytanie  Człeku. Jak ci mija czas? Rzekł „Powoli” I zachęcił, abym zaraz z nim też siadł  W wymowności milczenia, Spędziliśmy wsp...
Czytaj więcej

Zjawa - Fragment VI

– Gdzie teraz? – zapytał detektyw, wychodząc z komisariatu.             – Zawieź mnie do domu. – Wypowiedziany przez lekko bladą Annę rozkaz, zagrał mu na nerwach.             Dlaczego bowiem miał robić za jej szofera. Już miał je więc coś odpowiedzieć, gdy nagle dotarło do niego, iż ją tu przywiózł i w zasadzie powinien ją odwieźć.  Westchnął więc i ruszył do auta.             Przez całą drogę Anna ani razu się nie odezwała. Wcześniej nie podała również żadnego adresu. Gapiła się tylko przez okno na mijany krajobraz. Przyjechał więc pod swój blok z myślą, iż jeśli przyszła do niego rano, to powinna mieć gdzieś tutaj samochód. Po zaparkowaniu i opuszczeniu pojazdu, udał się do swojej klatki, całkowicie zapominając o pożegnaniu się. Powodem tego, było zadowolenie, iż będzie mógł odpocząć od tej kobiety.   ...
Czytaj więcej