Upadek: Poszukiwanie

Każdy szuka czegoś w życiu. Jakiegoś celu. Powodu, by istnieć. Niektórzy tylko robią to aktywnie, a niektórzy pasywnie. Nie pamiętam, abym kiedykolwiek był w sytuacji, w której musiałem uzasadniać swą egzystencję. Głównie dlatego, iż od początku uznawałem ją za bezsensowną. Poza tym życie kierowało mnie ścieżką, na której zawsze było coś do zrobienia. Zdarzały się oczywiście chwile, iż pytałem samego siebie, po co coś czynię. Nigdy nie odpowiadałem. Nie potrzebowałem tego. Przemilczając więc, kontynuowałem ze swoim istnieniem.
     Tym jednak razem oddałbym wszystko za odpowiedź. Dlaczego tak bardzo uciekałem od okazji, by ze sobą skończyć? Dlaczego wędrowałem po skąpanym w odcieniach czerni i bieli świecie w poszukiwaniu uzasadnienia mej egzystencji?
     Muszę ją odnaleźć. Muszę ją uratować. Dwa zadania, niczym mantra, powtarzały się w mej głowie, w akompaniamencie dzwoniących owoców. Czemu? Co jakiś czas z głębi podświadomości zapytywał odległy szept.
     Na niektóre pytania nie powinno się odpowiadać. Tak przynajmniej kiedyś mi mówiono. Parłem więc bezmyślnie przed siebie, skupiając się na szukaniu. Niestety mgła zakrywająca mój wzrok sprawiała, iż niewiele dostrzegałem i to w niedalekiej odległości. Słuch zaś, od kiedy odzyskałem możliwość widzenia, nie był już tak dobry. Ironicznie właśnie w tym momencie byłem najbardziej ślepy. Czyż nie było w tym czegoś poetyckiego?
     Stalowe niebo wzburzyło się nagle, upuszczając ku ziemi płatki czarnego śniegu. Będąc pochłonięty poszukiwaniami ledwo to zauważyłem. Na szczęście znajdowałem się w terenie zabudowanym i wokół mnie było pełno miejsc, w których mogłem się schronić. Pośpieszyłem więc do jednego z nich. Dotarłszy na miejsce, usiadłem i począłem obserwować przedziwne zjawisko pogodowe. Było w nim coś tak hipnotyzującego, iż już po chwili dałem pochłonąć się moim myślom.
     Muszę ją odnaleźć. Głodny. Muszę ją uratować. Jeść. Muszę ją odnaleźć. Czemu? Muszę ją uratować. Głodny. Muszę ją odnaleźć. Czemu. Muszę… Jeść. Muszę ją uratować. Muszę…
                                                                              *****

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Zjawa - Fragment XI

  Szum liści targany delikatnym wiatrem rozbrzmiał w przestrzeni, wyciągając detektywa z objęć snu. Ten zdezorientowany podniósł telefon i ujrzawszy godzinę szóstą, wyłączył budzik. W pokoju nastała cisza. Nie mogąc sobie przypomnieć jak trafił do łóżka, usiadł na jego skraju. Powalczywszy chwilę z pragnieniem wypicia kawy, wstał i skierował kroki do kuchni. Po drodze rzucił okiem na zaległy na podłodze koło wieszaka płaszcz, przypominając sobie, iż wykonał wczoraj kopię klucza Remigiusza. Znalazłszy się na miejscu, zabrał się za przygotowywanie gorzkiego naparu. Czekając zaś, aż woda skończy się gotować, zbliżył się do okna. Promienie poranka rozgrzewały zarzucone rosą podwórko, po którym kręcili się wybywający do pracy sąsiedzi. Westchnął na to ciężko, zdając sobie sprawę, iż jego też dziś czeka praca. Kolejno zalał zagotowaną wodą ciemny proszek. Wygrzebał z szafki wielkiego sztangla i udał się do salonu, gdzie zasiadł na kanapie i zjadł śniadanie. Skończywszy, zbliżył się do dz...
Czytaj więcej

Zapalniczka Króla Zła

Ukradłem zapalniczkę Diabłu Niewielki przedmiot zdolny zniszczyć świat Płonącą ogniem potępieńców, Ich grzechów, cierpienia i wad  Grałem o nią w karty na rozdrożu  Tam gdzie posążek Boga stał Przegrywałem w grę o duszę Każdy śmiertelnik by się bał  Choć mogłem jeszcze się wycofać W życiu nie zbawienia było mi brak  Wtem gniew anielski, Jak meteor z nieba spadł  Uciekłem z nią, by w gwieździstą noc Poprzez wydreptany kroczyć szlak  Nieść potęgę  Możliwość, by narody padły, Na dłoni delikatny znak  Choć wahałem się co chwila Czy by nie spopielić swej osoby?  Może zabrać Cię ze sobą Może… Zgładzić cały świat  Kto w końcu jest bez grzechu? Kto z nas jest bez wad?  Spotkałem wtem człowieka Siedział w trawie Patrzył w Niebo Widział wszystko to co ja, Acz inną interpretacje w głowie miał  Na me zapytanie  Człeku. Jak ci mija czas? Rzekł „Powoli” I zachęcił, abym zaraz z nim też siadł  W wymowności milczenia, Spędziliśmy wsp...
Czytaj więcej

Zjawa - Fragment VI

– Gdzie teraz? – zapytał detektyw, wychodząc z komisariatu.             – Zawieź mnie do domu. – Wypowiedziany przez lekko bladą Annę rozkaz, zagrał mu na nerwach.             Dlaczego bowiem miał robić za jej szofera. Już miał je więc coś odpowiedzieć, gdy nagle dotarło do niego, iż ją tu przywiózł i w zasadzie powinien ją odwieźć.  Westchnął więc i ruszył do auta.             Przez całą drogę Anna ani razu się nie odezwała. Wcześniej nie podała również żadnego adresu. Gapiła się tylko przez okno na mijany krajobraz. Przyjechał więc pod swój blok z myślą, iż jeśli przyszła do niego rano, to powinna mieć gdzieś tutaj samochód. Po zaparkowaniu i opuszczeniu pojazdu, udał się do swojej klatki, całkowicie zapominając o pożegnaniu się. Powodem tego, było zadowolenie, iż będzie mógł odpocząć od tej kobiety.   ...
Czytaj więcej