Sprawa Żaka - Fragment XXXI

Ból głowy i brzucha, które postanowiły mnie wyciągnąć z objęć snu, przysunęły mi na myśl zapytanie o to, kiedy ostatnio coś jadłem. Zignorowawszy je, postanowiłem poddać się magii snu, która wciągała mnie z powrotem w ocean podświadomości. Niestety obolały kark postanowił wtrącić swe trzy grosze i zaatakować moje zmysły bólem. Mruknąwszy z niezadowolenia, poruszałem trochę głową, aby odgonić wszystkie natręctwa. Jak można by się spodziewać, nie przyniosło to żadnego skutku. Równie dobrze mogłem teraz wstać. Dlatego też uczyniłem to i po chwili stałem na nogach, czekając, aż lekkie wirowanie w głowie przeminie. W końcu udałem się do łazienki, aby załatwić tam swe potrzeby. Kolejno skierowałem swe kroki do kuchni, aby przygotować sobie kawę i poszukać czegoś, co mógłbym nazwać śniadaniem. Chciałbym powiedzieć, iż w tych poczynaniach towarzyszyły mi jakiekolwiek myśli, aczkolwiek prawda była taka, iż w mej głowie panowała pustka. Nie zwracałbym na nią żadnej uwagi, gdyby nie fakt, iż występowała ona w akompaniamencie emocji, które trudno było mi opisać. Nie były one bynajmniej negatywne, czy pozytywne. Wydawały mi się mieszanką stonowania, oddalenia i nutki nostalgii. Gdybym miał bym je zobrazować, to musiałbym przedstawić się jako istnienie oddzielone przeźroczystą i dźwiękoszczelną ścianą, które oglądało sztukę, nazywaną życiem, odgrywaną przez bezmyślne ciało. Do tego wszystkiego dochodziło poczucie ciężkości i odrętwienia, które wydawało się być mocniejsze niż zwykle. Kiedyś nie doświadczałbym tego wszystkiego tak wyraźnie. Kiedyś zostałbym uratowany przed pogrążaniem się w coraz to mętniejszą toń własnej tragedii. Kiedyś jednak przeminęło i teraz tonąłem, starając się nie zapomnieć, gdzie jest powierzchnia.
     Gwałtowny napływ powietrza do płuc, spowodowany głębokim wdechem, przerwał ciszę, przywracając mi pełnię świadomości. Jednym haustem wypiłem połowę kawy, która nie wiadomo kiedy pojawiła się w moich dłoniach, a następnie zrobiłem ciężki wydech, stanowiący wstęp do czekających mnie prac domowych.


*****

Fragment XXX                                                Spis treści                                              Fragment XXXII

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Zjawa - Fragment XI

  Szum liści targany delikatnym wiatrem rozbrzmiał w przestrzeni, wyciągając detektywa z objęć snu. Ten zdezorientowany podniósł telefon i ujrzawszy godzinę szóstą, wyłączył budzik. W pokoju nastała cisza. Nie mogąc sobie przypomnieć jak trafił do łóżka, usiadł na jego skraju. Powalczywszy chwilę z pragnieniem wypicia kawy, wstał i skierował kroki do kuchni. Po drodze rzucił okiem na zaległy na podłodze koło wieszaka płaszcz, przypominając sobie, iż wykonał wczoraj kopię klucza Remigiusza. Znalazłszy się na miejscu, zabrał się za przygotowywanie gorzkiego naparu. Czekając zaś, aż woda skończy się gotować, zbliżył się do okna. Promienie poranka rozgrzewały zarzucone rosą podwórko, po którym kręcili się wybywający do pracy sąsiedzi. Westchnął na to ciężko, zdając sobie sprawę, iż jego też dziś czeka praca. Kolejno zalał zagotowaną wodą ciemny proszek. Wygrzebał z szafki wielkiego sztangla i udał się do salonu, gdzie zasiadł na kanapie i zjadł śniadanie. Skończywszy, zbliżył się do dz...
Czytaj więcej

Zapalniczka Króla Zła

Ukradłem zapalniczkę Diabłu Niewielki przedmiot zdolny zniszczyć świat Płonącą ogniem potępieńców, Ich grzechów, cierpienia i wad  Grałem o nią w karty na rozdrożu  Tam gdzie posążek Boga stał Przegrywałem w grę o duszę Każdy śmiertelnik by się bał  Choć mogłem jeszcze się wycofać W życiu nie zbawienia było mi brak  Wtem gniew anielski, Jak meteor z nieba spadł  Uciekłem z nią, by w gwieździstą noc Poprzez wydreptany kroczyć szlak  Nieść potęgę  Możliwość, by narody padły, Na dłoni delikatny znak  Choć wahałem się co chwila Czy by nie spopielić swej osoby?  Może zabrać Cię ze sobą Może… Zgładzić cały świat  Kto w końcu jest bez grzechu? Kto z nas jest bez wad?  Spotkałem wtem człowieka Siedział w trawie Patrzył w Niebo Widział wszystko to co ja, Acz inną interpretacje w głowie miał  Na me zapytanie  Człeku. Jak ci mija czas? Rzekł „Powoli” I zachęcił, abym zaraz z nim też siadł  W wymowności milczenia, Spędziliśmy wsp...
Czytaj więcej

Zjawa - Fragment VI

– Gdzie teraz? – zapytał detektyw, wychodząc z komisariatu.             – Zawieź mnie do domu. – Wypowiedziany przez lekko bladą Annę rozkaz, zagrał mu na nerwach.             Dlaczego bowiem miał robić za jej szofera. Już miał je więc coś odpowiedzieć, gdy nagle dotarło do niego, iż ją tu przywiózł i w zasadzie powinien ją odwieźć.  Westchnął więc i ruszył do auta.             Przez całą drogę Anna ani razu się nie odezwała. Wcześniej nie podała również żadnego adresu. Gapiła się tylko przez okno na mijany krajobraz. Przyjechał więc pod swój blok z myślą, iż jeśli przyszła do niego rano, to powinna mieć gdzieś tutaj samochód. Po zaparkowaniu i opuszczeniu pojazdu, udał się do swojej klatki, całkowicie zapominając o pożegnaniu się. Powodem tego, było zadowolenie, iż będzie mógł odpocząć od tej kobiety.   ...
Czytaj więcej