Nigdzie: Przejście


     - Rozumiesz mnie, prawda? Ludzie to prawdziwe potwory.  Kobiety są okrutne i bezduszne, a mężczyźni są jeszcze gorsi. Nie ma co rozpaczać. Musisz stanąć i walczyć! – skończył swą wypowiedź potężnym kopniakiem w bok. 
     Jego przeciwniczka, straciła oddech i wywróciła się. Mężczyzna pomógł jej wstać.
- Musisz też wiedzieć kiedy trzeba odpuścić. Płynąć z prądem. Życie nie jest łatwe, ponieważ to my je komplikujemy. Prawda staruszku?! – zawołał do przyjaciela uderzającego w worek treningowy.
- A jakże! – okrzyknął mu bez emocji.
- Chyba się bardzo skupił. Emocje mu odeszły. Widzisz kochana. Mężczyźni to logiczne bestie. Gdy trzeba to nie mają uczuć, a gdy nie trzeba…. Sama wiesz. – mówił unikając serii ataków.
     W pewnym momencie złapał dziewczynę za rękę i rzucił ją w róg ringu.
-Czasami coś cię przyprze do rogu. Co wtedy zrobisz? Będziesz walczyć? Odpuścisz? – podchodził, uderzając z prawego sierpowego. 
     Kobieta zaś uciekła bokiem i uderzyła go w kolano. Mężczyzna zaczął się śmiać i nawet nie próbował uniknąć kopnięcia lecącego w stronę jego głowy. Zmroczyło go na chwilę, gdy padł na deski. Odzyskując zmysły, zaczął się śmiać.
- Zawsze może być gorzej. Musisz być na to gotowa. Ech… - westchnął, zasłaniając ręką oczy.
     Leżał tak chwilę, gdy nagle poczuł się dziwnie.
- Muszę stąd wyjść. Zrobiło się sztucznie. - rzekł, po czym spojrzał na zastygniętą postać swej przeciwniczki. 
     Następnie wstał i ruszył. Schodząc z ringu nie przejmował się tym, że świat stanął w miejscu. Szedł przed siebie w zamyśleniu. Otworzył drzwi, przez które do wnętrza  zaczęła wlewać się nieprzenikniona ciemność. Wstąpił w nią. Bez obaw. Bez uczuć. Bez namysłu.






     W ciemnym korytarzu na ziemi leżał pewien ktoś. Gdy podniósł i otrząsną się, spojrzał w przód.
 - A więc znów tutaj...
     Po tych słowach, powoli podążył przed siebie. Mijając wielkie oszronione okno, które było źródłem bladego, srebrnego światła, nawet nie zwrócił uwagi na to co znajduje się na zewnątrz. Być może nie było tam nic, lecz postać nie była tym zainteresowana. Podążała dalej, aż z wolna, zaczęła niknąć w mroku.







      Pośród spokojnej ciszy późnego wieczora, co jakiś czas odzywał się odgłos pióra, muskającego kartkę papieru. Niewielkie światło bijące od ognia, płonącego w pokoju, tworzyło romantyczną atmosferę. Z otwartego na oścież balkonu wzierało do wnętrza, przyjemne zimno. Blask dwóch, pierwszych księżyców oświetlał czarne, mahoniowe biurko, którego wierzch pokrywała cienka warstwa szkła lapis luna...

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Zjawa - Fragment XI

  Szum liści targany delikatnym wiatrem rozbrzmiał w przestrzeni, wyciągając detektywa z objęć snu. Ten zdezorientowany podniósł telefon i ujrzawszy godzinę szóstą, wyłączył budzik. W pokoju nastała cisza. Nie mogąc sobie przypomnieć jak trafił do łóżka, usiadł na jego skraju. Powalczywszy chwilę z pragnieniem wypicia kawy, wstał i skierował kroki do kuchni. Po drodze rzucił okiem na zaległy na podłodze koło wieszaka płaszcz, przypominając sobie, iż wykonał wczoraj kopię klucza Remigiusza. Znalazłszy się na miejscu, zabrał się za przygotowywanie gorzkiego naparu. Czekając zaś, aż woda skończy się gotować, zbliżył się do okna. Promienie poranka rozgrzewały zarzucone rosą podwórko, po którym kręcili się wybywający do pracy sąsiedzi. Westchnął na to ciężko, zdając sobie sprawę, iż jego też dziś czeka praca. Kolejno zalał zagotowaną wodą ciemny proszek. Wygrzebał z szafki wielkiego sztangla i udał się do salonu, gdzie zasiadł na kanapie i zjadł śniadanie. Skończywszy, zbliżył się do dz...
Czytaj więcej

Zapalniczka Króla Zła

Ukradłem zapalniczkę Diabłu Niewielki przedmiot zdolny zniszczyć świat Płonącą ogniem potępieńców, Ich grzechów, cierpienia i wad  Grałem o nią w karty na rozdrożu  Tam gdzie posążek Boga stał Przegrywałem w grę o duszę Każdy śmiertelnik by się bał  Choć mogłem jeszcze się wycofać W życiu nie zbawienia było mi brak  Wtem gniew anielski, Jak meteor z nieba spadł  Uciekłem z nią, by w gwieździstą noc Poprzez wydreptany kroczyć szlak  Nieść potęgę  Możliwość, by narody padły, Na dłoni delikatny znak  Choć wahałem się co chwila Czy by nie spopielić swej osoby?  Może zabrać Cię ze sobą Może… Zgładzić cały świat  Kto w końcu jest bez grzechu? Kto z nas jest bez wad?  Spotkałem wtem człowieka Siedział w trawie Patrzył w Niebo Widział wszystko to co ja, Acz inną interpretacje w głowie miał  Na me zapytanie  Człeku. Jak ci mija czas? Rzekł „Powoli” I zachęcił, abym zaraz z nim też siadł  W wymowności milczenia, Spędziliśmy wsp...
Czytaj więcej

Zjawa - Fragment VI

– Gdzie teraz? – zapytał detektyw, wychodząc z komisariatu.             – Zawieź mnie do domu. – Wypowiedziany przez lekko bladą Annę rozkaz, zagrał mu na nerwach.             Dlaczego bowiem miał robić za jej szofera. Już miał je więc coś odpowiedzieć, gdy nagle dotarło do niego, iż ją tu przywiózł i w zasadzie powinien ją odwieźć.  Westchnął więc i ruszył do auta.             Przez całą drogę Anna ani razu się nie odezwała. Wcześniej nie podała również żadnego adresu. Gapiła się tylko przez okno na mijany krajobraz. Przyjechał więc pod swój blok z myślą, iż jeśli przyszła do niego rano, to powinna mieć gdzieś tutaj samochód. Po zaparkowaniu i opuszczeniu pojazdu, udał się do swojej klatki, całkowicie zapominając o pożegnaniu się. Powodem tego, było zadowolenie, iż będzie mógł odpocząć od tej kobiety.   ...
Czytaj więcej