Sprawa Żaka - Fragment XL

 Nie wiem jak mogłem spoglądać na jej oblicze. Chociaż nawet nie wiedziałem, czy naprawdę to robię. Na pewno obraz, na który patrzyły me oczy, trafiał w ich głąb i był przerabiany na potencjał czynnościowy neuronów. Czy jednak nie gubił się gdzieś po drodze do odpowiednich ośrodków? Któż mógł to wiedzieć? Na pewno nie ja, gdyż stałem jak słup soli, mieląc w głowie pustkę. Ktoś coś chyba do mnie mówił. Tylko ja nic nie słyszałem. W zasadzie nie wiem, czy nawet oddychałem, gdyż nie dość iż kręciło mi się w głowie, to jeszcze czułem okropne pieczenie w klatce.
           – Przepraszam… – wyrzuciłem z siebie, po czym rzucając białemu kotu spojrzenie pełne niezrozumienia opuściłem prosektorium.
            Krocząc przez dobrze oświetlony, biały korytarz starałem się znaleźć klatkę schodową. Tej jednak nigdzie nie było. Zamiast tego ciągle mijałem windy. Zrezygnowany przystanąłem przy jednej i po chwili zastanowienia wkroczyłem do wnętrza. Czyniąc to, ujrzałem czarnego kota stojącego w kącie i poczułem dziwne ciepło, które ewidentnie odcinało się od zimna, reszty przestrzeni. Zignorowałem to wszystko i wcisnąłem odpowiedni przycisk, aby po chwili znaleźć się na dachu. Silny wiatr bił w moje ciało jakby próbował mnie z niego zwiać. Ignorując go, zacząłem zbliżać się do krawędzi. Stanąwszy na niej, spojrzałem w dół. Moim oczom ukazał się obraz spokojnego oceanu chmur. Zafascynowany nim, wahałem się, czy nie skoczyć. Dziwne ciepło, które przeszywało me ciało, podpowiadało mi, ażebym poddał się swym pragnieniom. Przesunąłem się więc do przodu tak, iż moje stopy tylko w połowie znajdowały się na dachu.
            – Kochanie… – Cichy szept, który zimnym powiewem przebiegł po mym karku sprawił, iż zapragnąłem się gwałtownie odwrócić.
            Nagłe poczucie, iż spadam zmusiło mnie do zaciśnięcia dłoni. Odczuwszy nagłe zahamowanie, otworzyłem oczy. Serce waliło mi jak oszalałe, a ja nie rozumiałem co się dzieje. Dopiero po chwili dotarło do mnie, iż zasnąłem na stojąco. Spojrzałem więc na swoje mizerne odbicie w lustrze. Tak trudno było mi się z nim teraz zidentyfikować. Czując jak pobudzenie zaczyna się rozpływać, ustępując miejsca zmęczeniu, przetarłem twarz i ruszyłem do sypialni. Znalazłszy się tam zbliżyłem się do nakastlika, z którego wyciągnąłem jakieś leki nasenne i niewiele myśląc, łyknąłem dwie tabletki. Po tym momentalnie rzuciłem się na łóżko, zasypiając już w trakcie upadku.

*****


Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Zjawa - Fragment XI

  Szum liści targany delikatnym wiatrem rozbrzmiał w przestrzeni, wyciągając detektywa z objęć snu. Ten zdezorientowany podniósł telefon i ujrzawszy godzinę szóstą, wyłączył budzik. W pokoju nastała cisza. Nie mogąc sobie przypomnieć jak trafił do łóżka, usiadł na jego skraju. Powalczywszy chwilę z pragnieniem wypicia kawy, wstał i skierował kroki do kuchni. Po drodze rzucił okiem na zaległy na podłodze koło wieszaka płaszcz, przypominając sobie, iż wykonał wczoraj kopię klucza Remigiusza. Znalazłszy się na miejscu, zabrał się za przygotowywanie gorzkiego naparu. Czekając zaś, aż woda skończy się gotować, zbliżył się do okna. Promienie poranka rozgrzewały zarzucone rosą podwórko, po którym kręcili się wybywający do pracy sąsiedzi. Westchnął na to ciężko, zdając sobie sprawę, iż jego też dziś czeka praca. Kolejno zalał zagotowaną wodą ciemny proszek. Wygrzebał z szafki wielkiego sztangla i udał się do salonu, gdzie zasiadł na kanapie i zjadł śniadanie. Skończywszy, zbliżył się do dz...
Czytaj więcej

Zapalniczka Króla Zła

Ukradłem zapalniczkę Diabłu Niewielki przedmiot zdolny zniszczyć świat Płonącą ogniem potępieńców, Ich grzechów, cierpienia i wad  Grałem o nią w karty na rozdrożu  Tam gdzie posążek Boga stał Przegrywałem w grę o duszę Każdy śmiertelnik by się bał  Choć mogłem jeszcze się wycofać W życiu nie zbawienia było mi brak  Wtem gniew anielski, Jak meteor z nieba spadł  Uciekłem z nią, by w gwieździstą noc Poprzez wydreptany kroczyć szlak  Nieść potęgę  Możliwość, by narody padły, Na dłoni delikatny znak  Choć wahałem się co chwila Czy by nie spopielić swej osoby?  Może zabrać Cię ze sobą Może… Zgładzić cały świat  Kto w końcu jest bez grzechu? Kto z nas jest bez wad?  Spotkałem wtem człowieka Siedział w trawie Patrzył w Niebo Widział wszystko to co ja, Acz inną interpretacje w głowie miał  Na me zapytanie  Człeku. Jak ci mija czas? Rzekł „Powoli” I zachęcił, abym zaraz z nim też siadł  W wymowności milczenia, Spędziliśmy wsp...
Czytaj więcej

Zjawa - Fragment VI

– Gdzie teraz? – zapytał detektyw, wychodząc z komisariatu.             – Zawieź mnie do domu. – Wypowiedziany przez lekko bladą Annę rozkaz, zagrał mu na nerwach.             Dlaczego bowiem miał robić za jej szofera. Już miał je więc coś odpowiedzieć, gdy nagle dotarło do niego, iż ją tu przywiózł i w zasadzie powinien ją odwieźć.  Westchnął więc i ruszył do auta.             Przez całą drogę Anna ani razu się nie odezwała. Wcześniej nie podała również żadnego adresu. Gapiła się tylko przez okno na mijany krajobraz. Przyjechał więc pod swój blok z myślą, iż jeśli przyszła do niego rano, to powinna mieć gdzieś tutaj samochód. Po zaparkowaniu i opuszczeniu pojazdu, udał się do swojej klatki, całkowicie zapominając o pożegnaniu się. Powodem tego, było zadowolenie, iż będzie mógł odpocząć od tej kobiety.   ...
Czytaj więcej