Upadek: Najgłębszy Strach

 W życiu otrzymałem wiele ran. Z resztą nie ja jedyny. Każdy został kiedyś zraniony. Psychicznie, czy fizycznie. Mniej, czy bardziej. Każdy musiał te obrażenia zaleczyć lub wyleczyć. Chociaż musiał to ciężkie słowo. Istniało bowiem zawsze jeszcze jedno wyjście. Pozwolić ranie stać się śmiertelną. To jednak było zbyt głupie. Przynajmniej dla mnie.
            Nie mogę powiedzieć, iż w ciągu swego życia wybitnie cierpiałem. Rzekłbym, iż poziom mego cierpienia był typowy. Jak każdy ileś razy oberwałem od rodziców, znajomych i przypadkowych ludzi na ulicy. Jak każdy doświadczyłem bólu przegranej, zdrady, śmierci, rozstania, czy czegokolwiek podobnego. Nie przypominam sobie żadnych złamań, choć kilka razy coś sobie wybiłem. Za to trochę więcej miałem ran ciętych. Ogólnie rzecz biorąc nic nadzwyczajnego. Jak każdy również chorowałem. Może na trochę inne choroby, ale jednak.
            Większość obrażeń zadanych memu ciału goiło się samoistnie. Niestety z ranami psychicznymi nie było tak łatwo. Z tymi musiałem zacięcie walczyć przez wiele lat, tylko po to, by móc je jedynie zaleczyć. Właśnie… zaleczyć. Niestety pewnych rzeczy nie mogłem się wyzbyć nie ważne jak bardzo bym pragnął.
            Pośród wszystkich zadanych mi przez los ran, jedna krwawiła bez ustanku. Jej cień podążył za mną nawet do tego pozbawionego wyrazu świata. To ona sprawiała, iż zaszyty w kącie jakiegoś budynku, wpatrywałem się w żółto-pomarańczowy płomień lamy i konając z głodu, czekałem aż czarna maź, pompowana przez me sczezłe serce, zasklepi dziurę w mej klatce piersiowej.
            Raną tą był strach. Nie jednak taki zwykły. Paniczny strach przed śmiercią, który w nocy nie pozwalał mi spać, a w dzień uniemożliwiał normalne funkcjonowanie. Nie wiem kiedy i dlaczego się go nabawiłem. Pamiętam tylko, iż towarzyszył mi już od dziecka i określał sposób w jaki odbierałem rzeczywistość. Pamiętam, iż chciałem, by ktoś pomógł. Niestety szybko przekonałem się, nikt nie był w stanie tego zrobić. Dlatego też walczyłem z nim sam. Cierpiąc przy każdej porażce, nie mogłem modlić się o koniec, gdyż właśnie on był tym, czego się bałem.
            Ostatecznie nigdy nie wygrałem. Nauczyłem się jedynie nie wpadać w spiralę przerażenia, która nawet teraz próbowała mnie pochłonąć.

*****

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Zjawa - Fragment XI

  Szum liści targany delikatnym wiatrem rozbrzmiał w przestrzeni, wyciągając detektywa z objęć snu. Ten zdezorientowany podniósł telefon i ujrzawszy godzinę szóstą, wyłączył budzik. W pokoju nastała cisza. Nie mogąc sobie przypomnieć jak trafił do łóżka, usiadł na jego skraju. Powalczywszy chwilę z pragnieniem wypicia kawy, wstał i skierował kroki do kuchni. Po drodze rzucił okiem na zaległy na podłodze koło wieszaka płaszcz, przypominając sobie, iż wykonał wczoraj kopię klucza Remigiusza. Znalazłszy się na miejscu, zabrał się za przygotowywanie gorzkiego naparu. Czekając zaś, aż woda skończy się gotować, zbliżył się do okna. Promienie poranka rozgrzewały zarzucone rosą podwórko, po którym kręcili się wybywający do pracy sąsiedzi. Westchnął na to ciężko, zdając sobie sprawę, iż jego też dziś czeka praca. Kolejno zalał zagotowaną wodą ciemny proszek. Wygrzebał z szafki wielkiego sztangla i udał się do salonu, gdzie zasiadł na kanapie i zjadł śniadanie. Skończywszy, zbliżył się do dz...
Czytaj więcej

Zapalniczka Króla Zła

Ukradłem zapalniczkę Diabłu Niewielki przedmiot zdolny zniszczyć świat Płonącą ogniem potępieńców, Ich grzechów, cierpienia i wad  Grałem o nią w karty na rozdrożu  Tam gdzie posążek Boga stał Przegrywałem w grę o duszę Każdy śmiertelnik by się bał  Choć mogłem jeszcze się wycofać W życiu nie zbawienia było mi brak  Wtem gniew anielski, Jak meteor z nieba spadł  Uciekłem z nią, by w gwieździstą noc Poprzez wydreptany kroczyć szlak  Nieść potęgę  Możliwość, by narody padły, Na dłoni delikatny znak  Choć wahałem się co chwila Czy by nie spopielić swej osoby?  Może zabrać Cię ze sobą Może… Zgładzić cały świat  Kto w końcu jest bez grzechu? Kto z nas jest bez wad?  Spotkałem wtem człowieka Siedział w trawie Patrzył w Niebo Widział wszystko to co ja, Acz inną interpretacje w głowie miał  Na me zapytanie  Człeku. Jak ci mija czas? Rzekł „Powoli” I zachęcił, abym zaraz z nim też siadł  W wymowności milczenia, Spędziliśmy wsp...
Czytaj więcej

Zjawa - Fragment VI

– Gdzie teraz? – zapytał detektyw, wychodząc z komisariatu.             – Zawieź mnie do domu. – Wypowiedziany przez lekko bladą Annę rozkaz, zagrał mu na nerwach.             Dlaczego bowiem miał robić za jej szofera. Już miał je więc coś odpowiedzieć, gdy nagle dotarło do niego, iż ją tu przywiózł i w zasadzie powinien ją odwieźć.  Westchnął więc i ruszył do auta.             Przez całą drogę Anna ani razu się nie odezwała. Wcześniej nie podała również żadnego adresu. Gapiła się tylko przez okno na mijany krajobraz. Przyjechał więc pod swój blok z myślą, iż jeśli przyszła do niego rano, to powinna mieć gdzieś tutaj samochód. Po zaparkowaniu i opuszczeniu pojazdu, udał się do swojej klatki, całkowicie zapominając o pożegnaniu się. Powodem tego, było zadowolenie, iż będzie mógł odpocząć od tej kobiety.   ...
Czytaj więcej