Sprawa Żaka - Fragment XXXVIII

Taniec szybujących w czerwieni płatków śniegu hipnotyzował mój umysł, utrzymując go w niebycie. Nic nie zdawało się mieć chęci mu w tym przeszkodzić. Wszystko jednak do czasu.
            – Zimno…
            Skrzypiące odgłosy kroków zaczęły sprowadzać mego ducha do zdrętwiałego ciała. Mimo mych usilnych prób zawalczenia z nimi, nie mogłem się im przeciwstawić. Zamknąłem więc oczy, czując jak po raz kolejny zostaję zamknięty w dogorywającym truchle. Wszystko było ciężkie i lekkie za razem. Unosiłem się w powietrzu, mimo iż nigdy nie oderwałem się od ziemi. Po chwili wpłynąłem w rzeczywistość pełną dźwięków i świateł.
            – Zimno…
            Jak inaczej mogłoby mi być? Ciepło nie istniało. Nie w świecie, w którym byłem sam.  Mimo to ktoś próbował mnie ogrzać. Nie wiedziałem, czy była to herbata przepływająca przez me gardło, czy koc, który obtulał mnie z zewnątrz. Po prawdzie świadomość tego gdzie się znajduję, gdzieś mi się zapodziała.
            – Zimno… – westchnąłem, rozglądając się wkoło.
            Byłem już kiedyś w tym domu. Ściany, okna i meble. Wszystko wyglądało jakbym był u siebie, a jednak coś temu przeczyło.
            – Skąd się tu wziąłem? – zapytałem samego siebie, podnosząc się z kanapy i odkładając kubek z gorącym naparem na stolik.
            Skonsternowany zacząłem kroczyć w stronę drzwi. Coś było nie tak. To nie był mój sen.
            – Muszę wyjść – stwierdziłem, łapiąc za klamkę i otwierając przejście.
            Blask białego światła, który zalał me oczy, zmusił mnie do przesłonięcia ich dłonią.
            – Och! Przepraszam – odezwał się męski głos, usuwając źródło blasku.
            – Nie szkodzi – odparłem, czekając aż rozbłyski przeminą i w końcu będę mógł przejrzeć.
            – To nowa lampa – usłyszałem wyjaśnienie, dojrzawszy starszego jegomościa w kitlu.
            – Nie szkodzi – powtórzyłem raz jeszcze.
            Następnie spuściłem wzrok na ciało leżące przede mną i wstrzymałem oddech. Blada skóra i wypłowiałe włosy śpiącej wiecznym snem kobiety sprawiły, iż coś ścisnęło me wnętrzności.
            – Wymagana była dość duża rekonstrukcja, ale starałem się oddać wszystkie cechy jak najdokładniej – oświadczył rozmówca.
            – Dziękuję. – tylko tyle mogłem z siebie wydusić, nim dodałem – Przepraszam na moment.
            Po tych słowach zacząłem wychodzić na korytarz. W trakcie tego rzuciło mi się w oczy białe kocisko siedzące na jednym ze stołów prosektoryjnych. Wpatrywało się ono we mnie, machając wesoło ogonem. Miałem wrażenie, iż skądś je kojarzę,  ale nim zdążyłem się nad tym zastanowić, opuściłem pomieszczenie. Uczyniwszy to, oparłem się o ścianę i postarałem wezbrać nieco powietrza do płuc. Nie mogłem jednak nic wskórać i z każdą chwilą dusiłem się coraz bardziej. W końcu złapałem się za szyję i upadłem na kolana. Łzy ciekły mi po policzkach, które bladły, by zaraz zacząć sinieć. Nie mogłem. Chciałem się poddać. To więc zrobiłem i w mig padłem bezdechu, czy przytomności na zimne płytki.

*****


Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Zjawa - Fragment XI

  Szum liści targany delikatnym wiatrem rozbrzmiał w przestrzeni, wyciągając detektywa z objęć snu. Ten zdezorientowany podniósł telefon i ujrzawszy godzinę szóstą, wyłączył budzik. W pokoju nastała cisza. Nie mogąc sobie przypomnieć jak trafił do łóżka, usiadł na jego skraju. Powalczywszy chwilę z pragnieniem wypicia kawy, wstał i skierował kroki do kuchni. Po drodze rzucił okiem na zaległy na podłodze koło wieszaka płaszcz, przypominając sobie, iż wykonał wczoraj kopię klucza Remigiusza. Znalazłszy się na miejscu, zabrał się za przygotowywanie gorzkiego naparu. Czekając zaś, aż woda skończy się gotować, zbliżył się do okna. Promienie poranka rozgrzewały zarzucone rosą podwórko, po którym kręcili się wybywający do pracy sąsiedzi. Westchnął na to ciężko, zdając sobie sprawę, iż jego też dziś czeka praca. Kolejno zalał zagotowaną wodą ciemny proszek. Wygrzebał z szafki wielkiego sztangla i udał się do salonu, gdzie zasiadł na kanapie i zjadł śniadanie. Skończywszy, zbliżył się do dz...
Czytaj więcej

Zapalniczka Króla Zła

Ukradłem zapalniczkę Diabłu Niewielki przedmiot zdolny zniszczyć świat Płonącą ogniem potępieńców, Ich grzechów, cierpienia i wad  Grałem o nią w karty na rozdrożu  Tam gdzie posążek Boga stał Przegrywałem w grę o duszę Każdy śmiertelnik by się bał  Choć mogłem jeszcze się wycofać W życiu nie zbawienia było mi brak  Wtem gniew anielski, Jak meteor z nieba spadł  Uciekłem z nią, by w gwieździstą noc Poprzez wydreptany kroczyć szlak  Nieść potęgę  Możliwość, by narody padły, Na dłoni delikatny znak  Choć wahałem się co chwila Czy by nie spopielić swej osoby?  Może zabrać Cię ze sobą Może… Zgładzić cały świat  Kto w końcu jest bez grzechu? Kto z nas jest bez wad?  Spotkałem wtem człowieka Siedział w trawie Patrzył w Niebo Widział wszystko to co ja, Acz inną interpretacje w głowie miał  Na me zapytanie  Człeku. Jak ci mija czas? Rzekł „Powoli” I zachęcił, abym zaraz z nim też siadł  W wymowności milczenia, Spędziliśmy wsp...
Czytaj więcej

Zjawa - Fragment VI

– Gdzie teraz? – zapytał detektyw, wychodząc z komisariatu.             – Zawieź mnie do domu. – Wypowiedziany przez lekko bladą Annę rozkaz, zagrał mu na nerwach.             Dlaczego bowiem miał robić za jej szofera. Już miał je więc coś odpowiedzieć, gdy nagle dotarło do niego, iż ją tu przywiózł i w zasadzie powinien ją odwieźć.  Westchnął więc i ruszył do auta.             Przez całą drogę Anna ani razu się nie odezwała. Wcześniej nie podała również żadnego adresu. Gapiła się tylko przez okno na mijany krajobraz. Przyjechał więc pod swój blok z myślą, iż jeśli przyszła do niego rano, to powinna mieć gdzieś tutaj samochód. Po zaparkowaniu i opuszczeniu pojazdu, udał się do swojej klatki, całkowicie zapominając o pożegnaniu się. Powodem tego, było zadowolenie, iż będzie mógł odpocząć od tej kobiety.   ...
Czytaj więcej