Upadek: Bez Wyjścia

Głodny… 
            Okropne pragnienie rozpływało się po mym ciele irytującym uczuciem, którego nie byłem w stanie określić. W celu zwalczenia tego nieprzyjemnego doświadczenia, wygnałem swe ciało w najdziwniejsze pozy i pozostawałem w nich, póki wydawało mi się, iż głód łagodnieje. Od czasu do czasu, nie mogąc już wytrzymać, zaczynałem wgryzać się w swe kończyny. Odgryzając kawałki siebie i przeżuwając je z odrazą, traciłem zmysły, gdyż rozjuszałem tym tylko dręczące mnie pragnienie.
            Miałem dość. Musiałem zjeść choć jedno serce. Zatopić w nim swe kły i napoić się czarną mazią, z niego wypływającą. Potrzebowałem tego… Ale nie mogłem. Gdybym znów zaczął wędrować i jeść, wróciłbym do punktu wyjścia. Na powrót straciłbym zmysły i stał się ociężałym stworem.
            Tylko czy miałem inne wyjście? Jeśli tak, to głód nie pozwalał mi go dojrzeć. Musiałem więc ponownie zmienić pozycję. Wyginając swe ciało, usłyszałem dzwonienie posiadanego przeze mnie owocu.
            A może by go zjeść? Pytanie to wydawało się jak najbardziej logiczne. Po spożyciu tego owocu mógłbym spróbować odnaleźć tamto miejsce pełne światła. Może dostałbym ich więcej.
            Pomysł zdawał się być idealny. Niestety na samą myśl o wsadzeniu sobie do ust tej dzwoniącej rzeczy, wzdrygnąłem się. Dodatkowo przeszyło mnie uczucie podobne do tego, przez które wcześniej nie mogłem wkroczyć do kościoła.
            Na tym cały plan spłonął. Potrzebowałem innego rozwiązania. Czegoś co zaspokoi mój głód i nie pozwoli mi stać się bezmyślnym stworem. Na szczęście miałem mnóstwo czasu, aby się nad tym zastanowić, gdyż ziejąca z mej klatki piersiowej rana, jakby na złość, zasklepiała się nad wyraz powoli.

*****

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Zjawa - Fragment XI

  Szum liści targany delikatnym wiatrem rozbrzmiał w przestrzeni, wyciągając detektywa z objęć snu. Ten zdezorientowany podniósł telefon i ujrzawszy godzinę szóstą, wyłączył budzik. W pokoju nastała cisza. Nie mogąc sobie przypomnieć jak trafił do łóżka, usiadł na jego skraju. Powalczywszy chwilę z pragnieniem wypicia kawy, wstał i skierował kroki do kuchni. Po drodze rzucił okiem na zaległy na podłodze koło wieszaka płaszcz, przypominając sobie, iż wykonał wczoraj kopię klucza Remigiusza. Znalazłszy się na miejscu, zabrał się za przygotowywanie gorzkiego naparu. Czekając zaś, aż woda skończy się gotować, zbliżył się do okna. Promienie poranka rozgrzewały zarzucone rosą podwórko, po którym kręcili się wybywający do pracy sąsiedzi. Westchnął na to ciężko, zdając sobie sprawę, iż jego też dziś czeka praca. Kolejno zalał zagotowaną wodą ciemny proszek. Wygrzebał z szafki wielkiego sztangla i udał się do salonu, gdzie zasiadł na kanapie i zjadł śniadanie. Skończywszy, zbliżył się do dz...
Czytaj więcej

Zapalniczka Króla Zła

Ukradłem zapalniczkę Diabłu Niewielki przedmiot zdolny zniszczyć świat Płonącą ogniem potępieńców, Ich grzechów, cierpienia i wad  Grałem o nią w karty na rozdrożu  Tam gdzie posążek Boga stał Przegrywałem w grę o duszę Każdy śmiertelnik by się bał  Choć mogłem jeszcze się wycofać W życiu nie zbawienia było mi brak  Wtem gniew anielski, Jak meteor z nieba spadł  Uciekłem z nią, by w gwieździstą noc Poprzez wydreptany kroczyć szlak  Nieść potęgę  Możliwość, by narody padły, Na dłoni delikatny znak  Choć wahałem się co chwila Czy by nie spopielić swej osoby?  Może zabrać Cię ze sobą Może… Zgładzić cały świat  Kto w końcu jest bez grzechu? Kto z nas jest bez wad?  Spotkałem wtem człowieka Siedział w trawie Patrzył w Niebo Widział wszystko to co ja, Acz inną interpretacje w głowie miał  Na me zapytanie  Człeku. Jak ci mija czas? Rzekł „Powoli” I zachęcił, abym zaraz z nim też siadł  W wymowności milczenia, Spędziliśmy wsp...
Czytaj więcej

Zjawa - Fragment VI

– Gdzie teraz? – zapytał detektyw, wychodząc z komisariatu.             – Zawieź mnie do domu. – Wypowiedziany przez lekko bladą Annę rozkaz, zagrał mu na nerwach.             Dlaczego bowiem miał robić za jej szofera. Już miał je więc coś odpowiedzieć, gdy nagle dotarło do niego, iż ją tu przywiózł i w zasadzie powinien ją odwieźć.  Westchnął więc i ruszył do auta.             Przez całą drogę Anna ani razu się nie odezwała. Wcześniej nie podała również żadnego adresu. Gapiła się tylko przez okno na mijany krajobraz. Przyjechał więc pod swój blok z myślą, iż jeśli przyszła do niego rano, to powinna mieć gdzieś tutaj samochód. Po zaparkowaniu i opuszczeniu pojazdu, udał się do swojej klatki, całkowicie zapominając o pożegnaniu się. Powodem tego, było zadowolenie, iż będzie mógł odpocząć od tej kobiety.   ...
Czytaj więcej