Upadek: Ja

Symfonia kroków, uderzeń kostura, skrzypienia lampy i dzwonienia przedziwnego owocu jak zawsze przeszywały przestrzeń. Tym razem ich melodia miała zdecydowanie wolniejsze tempo. Wydawało się jakby z każdą chwilą coraz bardziej zbliżała się ku swemu końcowi. Zupełnie jak ledwo tlący się płomień, nie mający już siły wytworzyć nic, poza niewielkim okręgiem światła.
            Nadal nic a nic nie martwiło to istoty, snującej się w poszukiwaniu serc, mogących na moment zaspokoić okropny głód, który ją męczył. Pochłonięta nim w ogóle nie zauważała, iż ciągłe ich pożeranie, coraz bardziej zamieniało ją w taki sam posąg jakim były jej ofiary.
            Oczywiście w końcu by się o tym przekonała, gdyby nie ostrze miecza, które niespodziewanie cięło powietrze, a z nim jej ciało. To wydarzenie momentalnie zwaliło ją z nóg. Leżąc na ziemi i obserwując jak płomień jej lampy bezpowrotnie gaśnie, wsłuchiwała się w odgłos bijącego serca, wydzieranego z jej piersi. Przy jego wyciąganiu czuła, jakby ściągany z niej był okropny ciężar, z którym znikało również zamglenie umysłu. To zaś pozwoliło na powrót dawno zagubionej świadomości.
            To ja. Nagle to do mnie dotarło.
            To ja byłem tym potworem snującym się po świecie w celu zaspokojenia głodu. To ja teraz zalegałem z rozległą raną na ziemi, wsłuchując się w dźwięki pożerania jednego z moich serc.
            Czyżby to mój koniec? Przebiegło mi przez głowę. Jeśli tak, to byłem pechowcem, iż właśnie w tym momencie wybudziłem się z ogarniającego mnie marazmu.
            Nie mogłem się jednak bardziej mylić, gdyż w chwili, gdy me serce zostało pożarte, przestrzeń rozświetlił niebieski płomień, którego cząstka powędrowała do zaległej niedaleko, zgaszonej lampy, by wypełnić ją żółto-pomarańczowym światłem. To wszystko pozwoliło mi dostrzec wijącą się po podłożu mgłę, która z wolna znikała. Naraz uświadomiłem sobie co się stało. Postać o wielkiej kruczej czaszce odnalazła mnie i pożarła jedno z moich serc. Tylko dlaczego?
            Bardzo pragnąłem poznać odpowiedź na to pytanie, lecz wiedziałem, iż mimo zadanej mi rany, muszę się podnieść i znaleźć sobie jakąś kryjówkę. Inaczej narażony byłem na czarny śnieg i istoty, które chciałyby wykorzystać moją słabość.

*****

Komentarze

  1. Anonimowy12 września 2020 06:37

    Piszesz ciekawie, ale bardzo krótkie są te części. Pisz dłuższe. I zmień wygląd, bo to czarne tło zniechęca i utrudnia czytanie, pozdrawiam

    blog youtube

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Zjawa - Fragment XI

  Szum liści targany delikatnym wiatrem rozbrzmiał w przestrzeni, wyciągając detektywa z objęć snu. Ten zdezorientowany podniósł telefon i ujrzawszy godzinę szóstą, wyłączył budzik. W pokoju nastała cisza. Nie mogąc sobie przypomnieć jak trafił do łóżka, usiadł na jego skraju. Powalczywszy chwilę z pragnieniem wypicia kawy, wstał i skierował kroki do kuchni. Po drodze rzucił okiem na zaległy na podłodze koło wieszaka płaszcz, przypominając sobie, iż wykonał wczoraj kopię klucza Remigiusza. Znalazłszy się na miejscu, zabrał się za przygotowywanie gorzkiego naparu. Czekając zaś, aż woda skończy się gotować, zbliżył się do okna. Promienie poranka rozgrzewały zarzucone rosą podwórko, po którym kręcili się wybywający do pracy sąsiedzi. Westchnął na to ciężko, zdając sobie sprawę, iż jego też dziś czeka praca. Kolejno zalał zagotowaną wodą ciemny proszek. Wygrzebał z szafki wielkiego sztangla i udał się do salonu, gdzie zasiadł na kanapie i zjadł śniadanie. Skończywszy, zbliżył się do dz...
Czytaj więcej

Zapalniczka Króla Zła

Ukradłem zapalniczkę Diabłu Niewielki przedmiot zdolny zniszczyć świat Płonącą ogniem potępieńców, Ich grzechów, cierpienia i wad  Grałem o nią w karty na rozdrożu  Tam gdzie posążek Boga stał Przegrywałem w grę o duszę Każdy śmiertelnik by się bał  Choć mogłem jeszcze się wycofać W życiu nie zbawienia było mi brak  Wtem gniew anielski, Jak meteor z nieba spadł  Uciekłem z nią, by w gwieździstą noc Poprzez wydreptany kroczyć szlak  Nieść potęgę  Możliwość, by narody padły, Na dłoni delikatny znak  Choć wahałem się co chwila Czy by nie spopielić swej osoby?  Może zabrać Cię ze sobą Może… Zgładzić cały świat  Kto w końcu jest bez grzechu? Kto z nas jest bez wad?  Spotkałem wtem człowieka Siedział w trawie Patrzył w Niebo Widział wszystko to co ja, Acz inną interpretacje w głowie miał  Na me zapytanie  Człeku. Jak ci mija czas? Rzekł „Powoli” I zachęcił, abym zaraz z nim też siadł  W wymowności milczenia, Spędziliśmy wsp...
Czytaj więcej

Zjawa - Fragment VI

– Gdzie teraz? – zapytał detektyw, wychodząc z komisariatu.             – Zawieź mnie do domu. – Wypowiedziany przez lekko bladą Annę rozkaz, zagrał mu na nerwach.             Dlaczego bowiem miał robić za jej szofera. Już miał je więc coś odpowiedzieć, gdy nagle dotarło do niego, iż ją tu przywiózł i w zasadzie powinien ją odwieźć.  Westchnął więc i ruszył do auta.             Przez całą drogę Anna ani razu się nie odezwała. Wcześniej nie podała również żadnego adresu. Gapiła się tylko przez okno na mijany krajobraz. Przyjechał więc pod swój blok z myślą, iż jeśli przyszła do niego rano, to powinna mieć gdzieś tutaj samochód. Po zaparkowaniu i opuszczeniu pojazdu, udał się do swojej klatki, całkowicie zapominając o pożegnaniu się. Powodem tego, było zadowolenie, iż będzie mógł odpocząć od tej kobiety.   ...
Czytaj więcej