Wąpierzyca - Fragment IV

Pośród ogarniającej rzeczywistość ciemności odzywał się odległy odgłos uderzeń siekiery o drewno. Wybrzmiewał on na tyle cicho i równomiernie, iż łatwo dało się pomylić go z dźwiękami kroków, niesionymi echem przez obszerne korytarze. Błąd ten dodatkowo nasilał odzyskujący świadomość umysł, który nadal tkwił w pełnym cierpienia zamku. Reakcja była więc szybka. Powieki zostały uniesione, a ciało z impetem wyrwane z łóżka. Kończyny dolne od razu zechciały rzucić się w bieg, jednak były na to zbyt słabe i zdrętwiałe. Powłóczyły z tego powodu, niemal doprowadzając do upadku. Przed tym na szczęście ratowały ręce, które łapiąc się czego popadnie, próbowały utrzymać równowagę.
     Mimo usilnych prób ucieczki odgłosy kroków, wybrzmiewające między kośćmi czaszki, stawały się coraz głośniejsze i złowrogie. Potęgowało to panikę i doprowadzało do prób przyśpieszenia kroku, które każdorazowo kończyły się spotkaniem z podłogą.
     Sytuacja wyglądała tragicznie. Na szczęście błądzące wkoło oczy zdołały dostrzec drzwi, przez które prześwitywały promienie słońca. Działający odruchowo umysł skierował ku nim dziewczynę i kiedy dotarła na miejsce, zmusił ją do rzucenia się na nie z impetem. W wyniku tego wypadła na zewnątrz i stoczywszy się kilku schodków, upadła na ziemię. Nie zaległa na niej zbyt długo, gdyż paniczny strach momentalnie poderwał ją na nogi i mimo skręconej kostki, nakłonił do chwiejnego truchtu.
     Trwał to kilka chwil, póki otumaniona dziewczyna nie poczęła dochodzić do zmysłów. Odzyskawszy świadomość zatrzymała się i osunęła na podłoże. Mimo, iż podświadomość próbowała zmusić ją do dalszej ucieczki, przypominając o zbliżających się krokach, ona nie słyszała nic prócz dźwięków wydawanych przez świerszcze, ptaki i inne stworzenia, które można znaleźć na wsi. Nigdzie nie mogła też dostrzec zamkowych ścian, czy murów, gdyż jej wzrok zalewał obraz rozległych zielono-żółtych, pagórkowatych pól, skąpanych w promieniach południowego słońca.
     Czy tak wygląda śmierć? Zadała sobie w myślach naiwne pytanie, próbując wyjaśnić rzeczywistość, której nie rozumiała.
     – Co tu robisz? – odezwał się niespodziewanie łagodny, choć karcący głos. – Nie powinnaś jeszcze wychodzić z łóżka.
     Wraz z tymi słowami, poczuła szorstkie ręce łapiące ją pod kolanami i za plecami, które następnie uniosły ją w górę.
     – Dam ci coś na uspokojenie – obiecał nieznajomy, kierując się w stronę stojącej niedaleko, drewnianej chaty.
     Zbyt zdezorientowana, aby reagować, nie opierała się. Dlatego też w kilka chwil znalazła się w pościeli, gdzie potulnie wypiła ciepły płyn o smaku mleka i miodu, po którym poczuła ogromną senność.


                                                                             *****

Wąpierzyca - Fragment III                            Wyrwane Strony                       Wąpierzyca - Fragment V

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Zjawa - Fragment XI

  Szum liści targany delikatnym wiatrem rozbrzmiał w przestrzeni, wyciągając detektywa z objęć snu. Ten zdezorientowany podniósł telefon i ujrzawszy godzinę szóstą, wyłączył budzik. W pokoju nastała cisza. Nie mogąc sobie przypomnieć jak trafił do łóżka, usiadł na jego skraju. Powalczywszy chwilę z pragnieniem wypicia kawy, wstał i skierował kroki do kuchni. Po drodze rzucił okiem na zaległy na podłodze koło wieszaka płaszcz, przypominając sobie, iż wykonał wczoraj kopię klucza Remigiusza. Znalazłszy się na miejscu, zabrał się za przygotowywanie gorzkiego naparu. Czekając zaś, aż woda skończy się gotować, zbliżył się do okna. Promienie poranka rozgrzewały zarzucone rosą podwórko, po którym kręcili się wybywający do pracy sąsiedzi. Westchnął na to ciężko, zdając sobie sprawę, iż jego też dziś czeka praca. Kolejno zalał zagotowaną wodą ciemny proszek. Wygrzebał z szafki wielkiego sztangla i udał się do salonu, gdzie zasiadł na kanapie i zjadł śniadanie. Skończywszy, zbliżył się do dz...
Czytaj więcej

Zapalniczka Króla Zła

Ukradłem zapalniczkę Diabłu Niewielki przedmiot zdolny zniszczyć świat Płonącą ogniem potępieńców, Ich grzechów, cierpienia i wad  Grałem o nią w karty na rozdrożu  Tam gdzie posążek Boga stał Przegrywałem w grę o duszę Każdy śmiertelnik by się bał  Choć mogłem jeszcze się wycofać W życiu nie zbawienia było mi brak  Wtem gniew anielski, Jak meteor z nieba spadł  Uciekłem z nią, by w gwieździstą noc Poprzez wydreptany kroczyć szlak  Nieść potęgę  Możliwość, by narody padły, Na dłoni delikatny znak  Choć wahałem się co chwila Czy by nie spopielić swej osoby?  Może zabrać Cię ze sobą Może… Zgładzić cały świat  Kto w końcu jest bez grzechu? Kto z nas jest bez wad?  Spotkałem wtem człowieka Siedział w trawie Patrzył w Niebo Widział wszystko to co ja, Acz inną interpretacje w głowie miał  Na me zapytanie  Człeku. Jak ci mija czas? Rzekł „Powoli” I zachęcił, abym zaraz z nim też siadł  W wymowności milczenia, Spędziliśmy wsp...
Czytaj więcej

Zjawa - Fragment VI

– Gdzie teraz? – zapytał detektyw, wychodząc z komisariatu.             – Zawieź mnie do domu. – Wypowiedziany przez lekko bladą Annę rozkaz, zagrał mu na nerwach.             Dlaczego bowiem miał robić za jej szofera. Już miał je więc coś odpowiedzieć, gdy nagle dotarło do niego, iż ją tu przywiózł i w zasadzie powinien ją odwieźć.  Westchnął więc i ruszył do auta.             Przez całą drogę Anna ani razu się nie odezwała. Wcześniej nie podała również żadnego adresu. Gapiła się tylko przez okno na mijany krajobraz. Przyjechał więc pod swój blok z myślą, iż jeśli przyszła do niego rano, to powinna mieć gdzieś tutaj samochód. Po zaparkowaniu i opuszczeniu pojazdu, udał się do swojej klatki, całkowicie zapominając o pożegnaniu się. Powodem tego, było zadowolenie, iż będzie mógł odpocząć od tej kobiety.   ...
Czytaj więcej