Wąpierzyca - Fragment V

Drażniona przebijającą się przez powieki jasnością dziewczyna, wybudziła się ze snu. W pierwszym odruchu przesłoniła przedramieniem oblicze i otworzyła oczy. Źrenice szybko dostosowały swą szerokość do panujących warunków, dzięki czemu mogła rozeznać się w otoczeniu. Przykryta kremową pościelą leżała na dość wygodnym, acz skromnym łóżku z jasnego drewna. Za głową miała ścianę z niewielkim oknem, zaś przed sobą i po bokach białe zasłony. Nie wiedząc gdzie jest i co się dzieje, zapragnęła wybadać otoczenie. Dźwignęła się więc i usiadła na skraju łóżka. Uczyniwszy to uświadomiła sobie, iż nie posiada zbyt wielkiego zapasu sił w zanadrzu. Mimo to, opierając się o ramę łóżka, zmusiła się do wstania. Przeczekawszy wirowanie w głowie i mroczki przed oczami, poprawiła swą postawę. Następnie podeszła do zasłon i odsłoniła je delikatnie. Zrobiwszy to, dojrzała w miarę duże pomieszczenie, w którym znajdowało się pięć stanowisk wyglądających zupełnie jak to, przy którym stała. Oprócz tego nie był tu nic wartego uwagi. Ruszyła więc ku znajdującym się po jej prawej drzwiom. Przekroczywszy ich próg, znalazła się w niewielkim przedpokoju, zwierającym szafki i półki z pościelami, bandażami, narzędziami, a także jakimiś ubraniami. Znajdował się tu także niewielki stolik z szaflikiem wypełnionym wodą. Nad nim wisiało zaś proste, niczym nie ozdobione lustro. Uznając, iż nie ma tu nic ciekawego, postanowiła przejść do kolejnego pomieszczenia. Nie uczyniła tego jednak, gdyż idąc ku niemu, dostrzegła kątem oka swe odbicie, z którym ewidentnie było coś nie tak. Stwierdziwszy, iż musi to zbadać, zbliżyła się do zwierciadła. W nim dostrzegła szczupłą postać w białej halce, która na pierwszy rzut oka w ogóle jej nie przypominała. Dopiero po dokładnym przyjrzeniu się, rozpoznała w nieznajomej samą siebie. Wpierw uznała, iż była to kwestia dość mocno zmienionych rysów twarzy, czy praktycznie popielatych włosów, które powinny być kruczoczarne. Jednakowoż po chwili namysłu doszła do wniosku, iż to nie to. Przypatrując się obcemu obliczu, wywnioskowała, iż szkopuł tkwił w niegdyś krwistoczerwonym kolorze oczu, na miejscu którego znajdował się teraz bardzo intensywny chabrowy. To on sprawiał, iż tak trudno było jej rozpoznać samą siebie. W natłoku tych zmian jedynym, co wydawało się pozostać bez zmian, była bladość skóry.
     Długo nie mogła napatrzeć się na swoje nowe ja. Była tym tak pochłonięta, iż nie dostrzegła starszego mężczyzny, który niemal bezszelestnie wkroczył do pomieszczenia.
     – Jak się czujesz? – zapytał łagodnie.
     Słysząc jego głos, podskoczyła z zaskoczenia.
     – Dobrze – odparła szeptem, nie rozpoznając przy tym barwy swego głosu.
     – Powinnaś odpoczywać – oświadczył. – W ciągu kilku dni odzyskasz pełnię sił.
     Po tych słowach, zaprowadził ją z powrotem do łóżka, gdzie po raz kolejny podał jej do wypicia ciepły płyn o smaku mleka i miodu.


                                                                             *****

Wąpierzyca - Fragment IV                            Wyrwane Strony                      Wąpierzyca - Fragment VI

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Zjawa - Fragment XI

  Szum liści targany delikatnym wiatrem rozbrzmiał w przestrzeni, wyciągając detektywa z objęć snu. Ten zdezorientowany podniósł telefon i ujrzawszy godzinę szóstą, wyłączył budzik. W pokoju nastała cisza. Nie mogąc sobie przypomnieć jak trafił do łóżka, usiadł na jego skraju. Powalczywszy chwilę z pragnieniem wypicia kawy, wstał i skierował kroki do kuchni. Po drodze rzucił okiem na zaległy na podłodze koło wieszaka płaszcz, przypominając sobie, iż wykonał wczoraj kopię klucza Remigiusza. Znalazłszy się na miejscu, zabrał się za przygotowywanie gorzkiego naparu. Czekając zaś, aż woda skończy się gotować, zbliżył się do okna. Promienie poranka rozgrzewały zarzucone rosą podwórko, po którym kręcili się wybywający do pracy sąsiedzi. Westchnął na to ciężko, zdając sobie sprawę, iż jego też dziś czeka praca. Kolejno zalał zagotowaną wodą ciemny proszek. Wygrzebał z szafki wielkiego sztangla i udał się do salonu, gdzie zasiadł na kanapie i zjadł śniadanie. Skończywszy, zbliżył się do dz...
Czytaj więcej

Zapalniczka Króla Zła

Ukradłem zapalniczkę Diabłu Niewielki przedmiot zdolny zniszczyć świat Płonącą ogniem potępieńców, Ich grzechów, cierpienia i wad  Grałem o nią w karty na rozdrożu  Tam gdzie posążek Boga stał Przegrywałem w grę o duszę Każdy śmiertelnik by się bał  Choć mogłem jeszcze się wycofać W życiu nie zbawienia było mi brak  Wtem gniew anielski, Jak meteor z nieba spadł  Uciekłem z nią, by w gwieździstą noc Poprzez wydreptany kroczyć szlak  Nieść potęgę  Możliwość, by narody padły, Na dłoni delikatny znak  Choć wahałem się co chwila Czy by nie spopielić swej osoby?  Może zabrać Cię ze sobą Może… Zgładzić cały świat  Kto w końcu jest bez grzechu? Kto z nas jest bez wad?  Spotkałem wtem człowieka Siedział w trawie Patrzył w Niebo Widział wszystko to co ja, Acz inną interpretacje w głowie miał  Na me zapytanie  Człeku. Jak ci mija czas? Rzekł „Powoli” I zachęcił, abym zaraz z nim też siadł  W wymowności milczenia, Spędziliśmy wsp...
Czytaj więcej

Zjawa - Fragment VI

– Gdzie teraz? – zapytał detektyw, wychodząc z komisariatu.             – Zawieź mnie do domu. – Wypowiedziany przez lekko bladą Annę rozkaz, zagrał mu na nerwach.             Dlaczego bowiem miał robić za jej szofera. Już miał je więc coś odpowiedzieć, gdy nagle dotarło do niego, iż ją tu przywiózł i w zasadzie powinien ją odwieźć.  Westchnął więc i ruszył do auta.             Przez całą drogę Anna ani razu się nie odezwała. Wcześniej nie podała również żadnego adresu. Gapiła się tylko przez okno na mijany krajobraz. Przyjechał więc pod swój blok z myślą, iż jeśli przyszła do niego rano, to powinna mieć gdzieś tutaj samochód. Po zaparkowaniu i opuszczeniu pojazdu, udał się do swojej klatki, całkowicie zapominając o pożegnaniu się. Powodem tego, było zadowolenie, iż będzie mógł odpocząć od tej kobiety.   ...
Czytaj więcej