Upadek - Fragment I

Rozdział I: Przedsionek

ON

 Chciałbym usłyszeć melodię. Pomyślałem spoglądając przez witraż na szybujące w przestrzeni płatki popiołu.
            Choć pragnienie to uświadomiłem sobie dopiero teraz, czułem, iż tliło się we mnie od kiedy… Właśnie. Od kiedy co? Umarłem? Czułem się na to zbyt żywy. Miejsce, w którym się znajdowałem było tak obce od tego, które doświadczałem od urodzenia. Zarazem wydawało się niebywale znajome. Może trwałem w jakimś półstanie? Na krawędzi życia i śmierci. Może któraś religia miała rację? Może wszystko było tylko projekcją mego umysłu. Może też dopiero co się narodziłem w tym dziwnym świecie i zadręczałem się pytaniami, które z czasem miałem zapomnieć?
            Ostatnie co pamiętam to ciemność. Miarowe dudnienie ogarniające całą przestrzeń. Potem zimno. Ból. Tęsknotę. Pragnienie niemożliwego powrotu.
            Obudziłem się na pokrytej popiołem ulicy. Ociężały i bezsilny. W przestrzeni ogarniętej półmrokiem i niezakłóconą ciszą. Ciało me było półprzeźroczystą powłoką, w której biło słabe, pobliźnione serce.
            Byłem sam i prawdę powiedziawszy nie miałem ochoty nikogo spotkać. Podniosłem się ciężko i rozejrzałem wkoło. Gdyby mnie ktoś zapytał, powiedziałbym, iż jestem w domu. Wszystko bowiem było takie… Nostalgiczne. Bliskie. Najbardziej zaś rezonował ze mną kościół, znajdujący się obok. Zaintrygowany, ruszyłem ku niemu i otworzywszy mosiężne drzwi na oścież, wkroczyłem do pustego wnętrza.
            Wtedy zaczął padać popiół. Szaro-czarne płatki poczęły szybować z przesłoniętego szarymi chmurami nieba. Postanowiwszy to przeczekać, zamknąłem wejście do świątyni. Następnie usiadłem na jednym z parapetów i oparłszy głowę o wymyślny witraż, począłem obserwować.


*****

Spis treści

Fragment II

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Zjawa - Fragment XI

  Szum liści targany delikatnym wiatrem rozbrzmiał w przestrzeni, wyciągając detektywa z objęć snu. Ten zdezorientowany podniósł telefon i ujrzawszy godzinę szóstą, wyłączył budzik. W pokoju nastała cisza. Nie mogąc sobie przypomnieć jak trafił do łóżka, usiadł na jego skraju. Powalczywszy chwilę z pragnieniem wypicia kawy, wstał i skierował kroki do kuchni. Po drodze rzucił okiem na zaległy na podłodze koło wieszaka płaszcz, przypominając sobie, iż wykonał wczoraj kopię klucza Remigiusza. Znalazłszy się na miejscu, zabrał się za przygotowywanie gorzkiego naparu. Czekając zaś, aż woda skończy się gotować, zbliżył się do okna. Promienie poranka rozgrzewały zarzucone rosą podwórko, po którym kręcili się wybywający do pracy sąsiedzi. Westchnął na to ciężko, zdając sobie sprawę, iż jego też dziś czeka praca. Kolejno zalał zagotowaną wodą ciemny proszek. Wygrzebał z szafki wielkiego sztangla i udał się do salonu, gdzie zasiadł na kanapie i zjadł śniadanie. Skończywszy, zbliżył się do dz...
Czytaj więcej

Zapalniczka Króla Zła

Ukradłem zapalniczkę Diabłu Niewielki przedmiot zdolny zniszczyć świat Płonącą ogniem potępieńców, Ich grzechów, cierpienia i wad  Grałem o nią w karty na rozdrożu  Tam gdzie posążek Boga stał Przegrywałem w grę o duszę Każdy śmiertelnik by się bał  Choć mogłem jeszcze się wycofać W życiu nie zbawienia było mi brak  Wtem gniew anielski, Jak meteor z nieba spadł  Uciekłem z nią, by w gwieździstą noc Poprzez wydreptany kroczyć szlak  Nieść potęgę  Możliwość, by narody padły, Na dłoni delikatny znak  Choć wahałem się co chwila Czy by nie spopielić swej osoby?  Może zabrać Cię ze sobą Może… Zgładzić cały świat  Kto w końcu jest bez grzechu? Kto z nas jest bez wad?  Spotkałem wtem człowieka Siedział w trawie Patrzył w Niebo Widział wszystko to co ja, Acz inną interpretacje w głowie miał  Na me zapytanie  Człeku. Jak ci mija czas? Rzekł „Powoli” I zachęcił, abym zaraz z nim też siadł  W wymowności milczenia, Spędziliśmy wsp...
Czytaj więcej

Zjawa - Fragment VI

– Gdzie teraz? – zapytał detektyw, wychodząc z komisariatu.             – Zawieź mnie do domu. – Wypowiedziany przez lekko bladą Annę rozkaz, zagrał mu na nerwach.             Dlaczego bowiem miał robić za jej szofera. Już miał je więc coś odpowiedzieć, gdy nagle dotarło do niego, iż ją tu przywiózł i w zasadzie powinien ją odwieźć.  Westchnął więc i ruszył do auta.             Przez całą drogę Anna ani razu się nie odezwała. Wcześniej nie podała również żadnego adresu. Gapiła się tylko przez okno na mijany krajobraz. Przyjechał więc pod swój blok z myślą, iż jeśli przyszła do niego rano, to powinna mieć gdzieś tutaj samochód. Po zaparkowaniu i opuszczeniu pojazdu, udał się do swojej klatki, całkowicie zapominając o pożegnaniu się. Powodem tego, było zadowolenie, iż będzie mógł odpocząć od tej kobiety.   ...
Czytaj więcej