Upadek - Fragment IV

Nie chcę umierać. Nie chcę umierać. Nie chcę umierać. Nie chcę umierać. Nie chcę umierać. Nie chcę umierać.
            Paniczne myśli zapętliły się w mej głowie niczym zacięta płyta, gdy próbowałem osłonić oczy przed otulającym mnie rozkosznym ciepłem żółtym światłem. Gdy się obudziłem, park zaczął się nim wypełniać. Moja podświadomość szybko zaś przywołała przerażający obraz, który oglądałem z wnętrza kościoła. Wiedziałem, iż nie dam rady się oprzeć. W zasadzie moje ciało już wychodziło z wnęki drzewa. Czekał mnie sromotny koniec. Tak przynajmniej mi się wydawało, gdyż do tej pory nie miałem pojęcia, do czego byłbym zdolny pod wpływem takiej presji. Wraz z bezgłośnym krzykiem rysującym się na mym obliczu, wcisnąłem kciuki do oczodołów i wydłubałem sobie oczy, by następnie odrzucić je w pokrywający ziemię popiół. Na moment zalała mnie ciemność. Może zemdlałem. Szybko jednak szary świat ponownie ukazał mi się w żółtej barwie. Zrezygnowanie objęło mój umysł, pozwalając pogodzić się ze śmiercią. Coś jednak było nie tak. Brak bowiem było ciepła i kuszenia. Miałem nad sobą pełną władzę. Nie do końca to pojmując, schowałem się na powrót do wnęki w drzewie. Siedziałem tam w oczekiwaniu, aż potwory odejdą. W niedługim czasie nastąpił błysk bieli, który objął przestrzeń i w końcu żółte światło poczęło słabnąć, pozostawiając mnie w narastającej ciemności.


Nigdy nie bałem się mroku. Sam w sobie nie był bowiem szkodliwy. Lękałem się jednak koszmarów, które mój umysł umieszczał w ciemności. Głownie były one karykaturami tego co ujrzałem w świetle dnia. Jedna mara była niestety inna. Nieokreślona. Przyciągała mnie ona do siebie siłą, której nie potrafiłem się przeciwstawić. Mogłem tylko bezskutecznie walczyć paniką, zatapiającą we mnie swe szpony w raz z gęstniejącym mrokiem. Na szczęście zawsze się budziłem. Otwierałem oczy na promienie poranka, jakby nigdy nic się nie wydarzyło. Szkoda, iż teraz też nie mogłem wyrwać się z ciemności jak ze złego snu. Pozostawało mi tylko siedzieć we wnęce drzewa i mieć nadzieję, iż moje koszmary mnie tu nie odnajdą.


*****

Fragment III

Spis treści

Fragment V

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Zjawa - Fragment XI

  Szum liści targany delikatnym wiatrem rozbrzmiał w przestrzeni, wyciągając detektywa z objęć snu. Ten zdezorientowany podniósł telefon i ujrzawszy godzinę szóstą, wyłączył budzik. W pokoju nastała cisza. Nie mogąc sobie przypomnieć jak trafił do łóżka, usiadł na jego skraju. Powalczywszy chwilę z pragnieniem wypicia kawy, wstał i skierował kroki do kuchni. Po drodze rzucił okiem na zaległy na podłodze koło wieszaka płaszcz, przypominając sobie, iż wykonał wczoraj kopię klucza Remigiusza. Znalazłszy się na miejscu, zabrał się za przygotowywanie gorzkiego naparu. Czekając zaś, aż woda skończy się gotować, zbliżył się do okna. Promienie poranka rozgrzewały zarzucone rosą podwórko, po którym kręcili się wybywający do pracy sąsiedzi. Westchnął na to ciężko, zdając sobie sprawę, iż jego też dziś czeka praca. Kolejno zalał zagotowaną wodą ciemny proszek. Wygrzebał z szafki wielkiego sztangla i udał się do salonu, gdzie zasiadł na kanapie i zjadł śniadanie. Skończywszy, zbliżył się do dz...
Czytaj więcej

Zapalniczka Króla Zła

Ukradłem zapalniczkę Diabłu Niewielki przedmiot zdolny zniszczyć świat Płonącą ogniem potępieńców, Ich grzechów, cierpienia i wad  Grałem o nią w karty na rozdrożu  Tam gdzie posążek Boga stał Przegrywałem w grę o duszę Każdy śmiertelnik by się bał  Choć mogłem jeszcze się wycofać W życiu nie zbawienia było mi brak  Wtem gniew anielski, Jak meteor z nieba spadł  Uciekłem z nią, by w gwieździstą noc Poprzez wydreptany kroczyć szlak  Nieść potęgę  Możliwość, by narody padły, Na dłoni delikatny znak  Choć wahałem się co chwila Czy by nie spopielić swej osoby?  Może zabrać Cię ze sobą Może… Zgładzić cały świat  Kto w końcu jest bez grzechu? Kto z nas jest bez wad?  Spotkałem wtem człowieka Siedział w trawie Patrzył w Niebo Widział wszystko to co ja, Acz inną interpretacje w głowie miał  Na me zapytanie  Człeku. Jak ci mija czas? Rzekł „Powoli” I zachęcił, abym zaraz z nim też siadł  W wymowności milczenia, Spędziliśmy wsp...
Czytaj więcej

Zjawa - Fragment VI

– Gdzie teraz? – zapytał detektyw, wychodząc z komisariatu.             – Zawieź mnie do domu. – Wypowiedziany przez lekko bladą Annę rozkaz, zagrał mu na nerwach.             Dlaczego bowiem miał robić za jej szofera. Już miał je więc coś odpowiedzieć, gdy nagle dotarło do niego, iż ją tu przywiózł i w zasadzie powinien ją odwieźć.  Westchnął więc i ruszył do auta.             Przez całą drogę Anna ani razu się nie odezwała. Wcześniej nie podała również żadnego adresu. Gapiła się tylko przez okno na mijany krajobraz. Przyjechał więc pod swój blok z myślą, iż jeśli przyszła do niego rano, to powinna mieć gdzieś tutaj samochód. Po zaparkowaniu i opuszczeniu pojazdu, udał się do swojej klatki, całkowicie zapominając o pożegnaniu się. Powodem tego, było zadowolenie, iż będzie mógł odpocząć od tej kobiety.   ...
Czytaj więcej