Zjawa - Fragment I

 – Druzgocące informacje. Ciało niedawno zaginionego redaktora naszego radia Remigiusza R. zostało dzisiejszego ranka odnalezione w Parku Wolności. Nieoficjalnie wiemy, iż był on kolejną ofiarą…
           Nagłe wydarcie się jakiegoś niemowlaka zagłuszyło i tak ledwo słyszalne wiadomości, wydobywające się z autobusowych głośników. Przy okazji rozbudziło usypiającego na stojąco detektywa. Tak zaatakowany, mężczyzna mruknął z grymasem bólu na obliczu i otworzył oczy w poszukiwaniu ucieczki. Na szczęście autobus właśnie zajeżdżał do zatoki. Gdy więc tylko się zatrzymał i otworzył swe drzwi w akompaniamencie kolejnego denerwującego dźwięku, detektyw rozpoczął przeciskanie się między znajdującymi się w pojeździe ludźmi. Dotarłszy do wyjścia musiał jeszcze przebić się przez tłum równie wielce chcący wsiąść, co pragnący nie pozwolić wysiąść innym i w końcu znalazł się na zewnątrz. Tu niestety nie było lepiej, niż w zatłoczonym autobusie. Przestrzeń przejmował bowiem lejący z nieba żar i gwar samochodów stojących w korku. Ze względu na brak innej opcji detektyw zebrał się w sobie i rozejrzał się, by ustalić gdzie jest. Posiadłszy tę informację ruszył skierował się w odpowiednim kierunku i ruszył nieśpiesznym krokiem.
            Dotarcie do zamkniętego przez służby porządkowe parku, a następnie przebicie się przez tłum dziennikarzy i gapiów, nie zajęło mu zbyt wiele czasu.
            – Jak tam? – zagaił do otwierającego przed nim bramę, młodego policjanta.
            – Dramat.
            – Złotowłosa jest?
            – Jak mogłoby jej nie być? – zapytał retorycznie, zamykając przejście, by zamknąć drogę wpychającym się już dziennikarzom.
            Po tej krótkiej wymianie zdań, detektyw skierował swe kroki ku fontannie w centrum parku, gdzie pomimo zabezpieczenia ciała i zbadania okolicy wciąż krzątali się technicy.
            – Chciałaś pracować przy tej sprawie, to masz. Pracujesz – rzucił do pijącej kawę blondynki, która z konsternacją wpatrywała się w miejsce zbrodni.
            – To nie jest śmieszne – odparła, nie odwracając wzroku, jakby nie chciała zgubić myśli.
            – Czy ja się śmieję? – westchnął. – Co mamy?
            – Sześćdziesięcioczteroletni mężczyzna. Redaktor miejscowego radia. Torturowany. Oskórowany. Ubrany w spodnie i koszulę z skóry poprzedniej ofiary. Powieszony na fontannie. Oczywiście czole wyszyte słowo Zjawa.
            – Oczywiście. Kto znalazł ciało?
            – Jakaś dziewczyna na porannym biegu. Policja już ją zabrała.
            – Cudownie. Tylko jak się nasz redaktor wiąże z poprzednimi ofiarami?
            – To już twoja broszka – Złotowłosa oddała detektywowi niedopitą kawę. – Ja idę zbadać ciało.
            – Baw się dobrze.
            – Ty też – rzuciła odchodząc.
            Zostawszy sam, wziął łyk zimnego napoju i rozejrzał się wkoło. Ewidentnie nie miał tu już niczego szukać, aczkolwiek potrzebował chwili, aby stworzyć plan działania.
            – No nic… ­– westchnął, dopijając kawę.
            Po tym opuścił teren parku i udał się do domu, by przed rozpoczęciem pracy, zjeść jakieś śniadanie i przebrać się z wczorajszych ciuchów.


*****

Spis treści

Fragment II

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Zjawa - Fragment XI

  Szum liści targany delikatnym wiatrem rozbrzmiał w przestrzeni, wyciągając detektywa z objęć snu. Ten zdezorientowany podniósł telefon i ujrzawszy godzinę szóstą, wyłączył budzik. W pokoju nastała cisza. Nie mogąc sobie przypomnieć jak trafił do łóżka, usiadł na jego skraju. Powalczywszy chwilę z pragnieniem wypicia kawy, wstał i skierował kroki do kuchni. Po drodze rzucił okiem na zaległy na podłodze koło wieszaka płaszcz, przypominając sobie, iż wykonał wczoraj kopię klucza Remigiusza. Znalazłszy się na miejscu, zabrał się za przygotowywanie gorzkiego naparu. Czekając zaś, aż woda skończy się gotować, zbliżył się do okna. Promienie poranka rozgrzewały zarzucone rosą podwórko, po którym kręcili się wybywający do pracy sąsiedzi. Westchnął na to ciężko, zdając sobie sprawę, iż jego też dziś czeka praca. Kolejno zalał zagotowaną wodą ciemny proszek. Wygrzebał z szafki wielkiego sztangla i udał się do salonu, gdzie zasiadł na kanapie i zjadł śniadanie. Skończywszy, zbliżył się do dz...
Czytaj więcej

Zapalniczka Króla Zła

Ukradłem zapalniczkę Diabłu Niewielki przedmiot zdolny zniszczyć świat Płonącą ogniem potępieńców, Ich grzechów, cierpienia i wad  Grałem o nią w karty na rozdrożu  Tam gdzie posążek Boga stał Przegrywałem w grę o duszę Każdy śmiertelnik by się bał  Choć mogłem jeszcze się wycofać W życiu nie zbawienia było mi brak  Wtem gniew anielski, Jak meteor z nieba spadł  Uciekłem z nią, by w gwieździstą noc Poprzez wydreptany kroczyć szlak  Nieść potęgę  Możliwość, by narody padły, Na dłoni delikatny znak  Choć wahałem się co chwila Czy by nie spopielić swej osoby?  Może zabrać Cię ze sobą Może… Zgładzić cały świat  Kto w końcu jest bez grzechu? Kto z nas jest bez wad?  Spotkałem wtem człowieka Siedział w trawie Patrzył w Niebo Widział wszystko to co ja, Acz inną interpretacje w głowie miał  Na me zapytanie  Człeku. Jak ci mija czas? Rzekł „Powoli” I zachęcił, abym zaraz z nim też siadł  W wymowności milczenia, Spędziliśmy wsp...
Czytaj więcej

Zjawa - Fragment VI

– Gdzie teraz? – zapytał detektyw, wychodząc z komisariatu.             – Zawieź mnie do domu. – Wypowiedziany przez lekko bladą Annę rozkaz, zagrał mu na nerwach.             Dlaczego bowiem miał robić za jej szofera. Już miał je więc coś odpowiedzieć, gdy nagle dotarło do niego, iż ją tu przywiózł i w zasadzie powinien ją odwieźć.  Westchnął więc i ruszył do auta.             Przez całą drogę Anna ani razu się nie odezwała. Wcześniej nie podała również żadnego adresu. Gapiła się tylko przez okno na mijany krajobraz. Przyjechał więc pod swój blok z myślą, iż jeśli przyszła do niego rano, to powinna mieć gdzieś tutaj samochód. Po zaparkowaniu i opuszczeniu pojazdu, udał się do swojej klatki, całkowicie zapominając o pożegnaniu się. Powodem tego, było zadowolenie, iż będzie mógł odpocząć od tej kobiety.   ...
Czytaj więcej