Upadek - Fragment II

 Powolne, acz silne skurcze komór i przedsionków odliczały czas niczym tykanie zegara. Popiół już dawno przestał sypać z nieba. Wszystko było takie szare. Takie nijakie. Bezsensowne… Nie miałem żadnego powodu, aby wykonać choć najmniejszy ruch. Nie dręczył mnie głód. Nie rozpraszały emocje. Nie dopadało znużenie. Mogłem tak trwać w nieskończoność.
            To też czyniłem, póki drętwej szarości nie rozproszyło żółte światło, które otuliło me ciało kojącym ciepłem. Namiastka przyjemności, którą doznałem pobudziła me zmysły, sprawiając iż bezmyślnie położyłem dłoń na witrażu, chcąc sięgnąć po więcej. Zahipnotyzowany, w ogóle nie zwróciłem uwagi na krępego, humanoidalnego potwora, niosącego źródło tego światła w postaci lampy, zawieszonej na drewnianym kosturze. Jedyne co mnie przejmowało to nasilające się ciepło i obietnica błogości. Wstałem więc czym prędzej i ruszyłem ku wyjściu. Nim jednak do niego dotarłem, bezlitosne otrzeźwiło mój umysł. Straciłem bowiem światło z oczu. Stałem chwilę z pustką w głowie, aż pragnienie przyjemności, nie pchnęło mnie do uchylenia drzwi. Przez niewielką szczelinę me oko momentalnie otulone zostało ciepłem, które poczęło rozchodzić się powoli po całym ciele. Chłód skąpanego w półmroku kościoła nie pozwalał mu się jednak rozpanoszyć i znów mnie otumanić. Przez to zwróciłem większą uwagę na pokrytą czarną jakby skorupą, krępą postać, która szponiastym palcem, rozcinała klatkę piersiową jednego z kilkunastu otaczających ją, półprzeźroczystych ludzi bez twarzy. Przerażony spoglądałem, jak powoli wyciągała pobliźnione serce i delektowała się nim, podczas kiedy jej ofiara kompletnie znikała.
            Ogarnięty strachem i smagany zimnem, które nie zostało jeszcze pokonane przez promienie światła wpadające prze me oko, zamknąłem drzwi i upadłem wycieńczony na kolana.
            Nie chcę umierać… Załkałem bezgłośnie.


*****

Fragment I

Spis treści

Fragment III

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Zjawa - Fragment XI

  Szum liści targany delikatnym wiatrem rozbrzmiał w przestrzeni, wyciągając detektywa z objęć snu. Ten zdezorientowany podniósł telefon i ujrzawszy godzinę szóstą, wyłączył budzik. W pokoju nastała cisza. Nie mogąc sobie przypomnieć jak trafił do łóżka, usiadł na jego skraju. Powalczywszy chwilę z pragnieniem wypicia kawy, wstał i skierował kroki do kuchni. Po drodze rzucił okiem na zaległy na podłodze koło wieszaka płaszcz, przypominając sobie, iż wykonał wczoraj kopię klucza Remigiusza. Znalazłszy się na miejscu, zabrał się za przygotowywanie gorzkiego naparu. Czekając zaś, aż woda skończy się gotować, zbliżył się do okna. Promienie poranka rozgrzewały zarzucone rosą podwórko, po którym kręcili się wybywający do pracy sąsiedzi. Westchnął na to ciężko, zdając sobie sprawę, iż jego też dziś czeka praca. Kolejno zalał zagotowaną wodą ciemny proszek. Wygrzebał z szafki wielkiego sztangla i udał się do salonu, gdzie zasiadł na kanapie i zjadł śniadanie. Skończywszy, zbliżył się do dz...
Czytaj więcej

Zapalniczka Króla Zła

Ukradłem zapalniczkę Diabłu Niewielki przedmiot zdolny zniszczyć świat Płonącą ogniem potępieńców, Ich grzechów, cierpienia i wad  Grałem o nią w karty na rozdrożu  Tam gdzie posążek Boga stał Przegrywałem w grę o duszę Każdy śmiertelnik by się bał  Choć mogłem jeszcze się wycofać W życiu nie zbawienia było mi brak  Wtem gniew anielski, Jak meteor z nieba spadł  Uciekłem z nią, by w gwieździstą noc Poprzez wydreptany kroczyć szlak  Nieść potęgę  Możliwość, by narody padły, Na dłoni delikatny znak  Choć wahałem się co chwila Czy by nie spopielić swej osoby?  Może zabrać Cię ze sobą Może… Zgładzić cały świat  Kto w końcu jest bez grzechu? Kto z nas jest bez wad?  Spotkałem wtem człowieka Siedział w trawie Patrzył w Niebo Widział wszystko to co ja, Acz inną interpretacje w głowie miał  Na me zapytanie  Człeku. Jak ci mija czas? Rzekł „Powoli” I zachęcił, abym zaraz z nim też siadł  W wymowności milczenia, Spędziliśmy wsp...
Czytaj więcej

Zjawa - Fragment VI

– Gdzie teraz? – zapytał detektyw, wychodząc z komisariatu.             – Zawieź mnie do domu. – Wypowiedziany przez lekko bladą Annę rozkaz, zagrał mu na nerwach.             Dlaczego bowiem miał robić za jej szofera. Już miał je więc coś odpowiedzieć, gdy nagle dotarło do niego, iż ją tu przywiózł i w zasadzie powinien ją odwieźć.  Westchnął więc i ruszył do auta.             Przez całą drogę Anna ani razu się nie odezwała. Wcześniej nie podała również żadnego adresu. Gapiła się tylko przez okno na mijany krajobraz. Przyjechał więc pod swój blok z myślą, iż jeśli przyszła do niego rano, to powinna mieć gdzieś tutaj samochód. Po zaparkowaniu i opuszczeniu pojazdu, udał się do swojej klatki, całkowicie zapominając o pożegnaniu się. Powodem tego, było zadowolenie, iż będzie mógł odpocząć od tej kobiety.   ...
Czytaj więcej