Nie o Tobie


Poemat ten nie jest o Tobie

Gdyby był…
Moja droga, byś o tym wiedziała
Świadomość tego by Cię nie obeszła
Tak więc uprzejmie proszę
Nie schlebiaj sobie

Nie jest on też dla Ciebie

Gdyby był…
Otrzymała byś go w oprawce
Na brudnobiałej kartce
Jako prezent, czy
Jakkolwiek to nazwiesz

Inspiracją też jego nie jesteś

Nie jesteś muzą ponad muzy
Wierz mi
Poza tym w wypadku takim
Dostała byś go w wiadomości
Wiedząc, jak odpowiesz…
Nie uwzględniłbym żadnych uprzejmości

Podkreślę również
Wiersz ten nie ma nic do mnie

Gdyby miał…
Jutro by mnie nie było
W stanie nic opanować
Przed próbą rozkochania w sobie Twej osoby

W ogóle wiersz ten nie ma nic z Tobą wspólnego

Ależ jak to?
Gdybyś zdołała się o to oburzyć…

Zwracam się przecież do Ciebie
Oświadczam
Tłumaczę
I tak zaprzeczam sam sobie

Ech…
Prawda, iż piszę ku Tobie
Kim jednak Ty jesteś?
Hm?
Proste zapytanie
Spróbujmy na nie odpowiedzieć
Póki jesteśmy w stanie

Pomyślisz, iż jesteś kobietą
To jednak błędne założenie
Gdyż w rzeczywistości poezji
W mig i bez żadnych protestów
Uczynić Cię mogę mężczyzną

Inne pomysły?

Jesteś kimś z żywota autora

Ha!
Dziecino
Zaprawdę rozśmieszyć mnie potrafisz
W czasie mego nawet największego doła

Prawdę mówiąc sam nie wiem ktoś Ty
Tak więc jesteś nikim
Na potrzeby poezji
Abstrakcyjnym tworem

Tu łapie mnie myśl okropna
Przykro mi za tych
Którzy odnajdują się w zestawiony przeze mnie słowach

To byłby koniec
Byłoby wystarczająco
Na tyle

Gdyby nie fakt, iż muszę zwrócić się do źródła
Mej inspiracji

Pozdrawiam Cię więc
Dziś chylę przed Tobą czoło
A wiedzieć będziesz, iż do Ciebie me pozdrowienia
Gdyż Ci ten wierszyk wyślę
Nim udostępnię go wszem i wkoło
*****

Szary Wolumin

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Zjawa - Fragment XI

  Szum liści targany delikatnym wiatrem rozbrzmiał w przestrzeni, wyciągając detektywa z objęć snu. Ten zdezorientowany podniósł telefon i ujrzawszy godzinę szóstą, wyłączył budzik. W pokoju nastała cisza. Nie mogąc sobie przypomnieć jak trafił do łóżka, usiadł na jego skraju. Powalczywszy chwilę z pragnieniem wypicia kawy, wstał i skierował kroki do kuchni. Po drodze rzucił okiem na zaległy na podłodze koło wieszaka płaszcz, przypominając sobie, iż wykonał wczoraj kopię klucza Remigiusza. Znalazłszy się na miejscu, zabrał się za przygotowywanie gorzkiego naparu. Czekając zaś, aż woda skończy się gotować, zbliżył się do okna. Promienie poranka rozgrzewały zarzucone rosą podwórko, po którym kręcili się wybywający do pracy sąsiedzi. Westchnął na to ciężko, zdając sobie sprawę, iż jego też dziś czeka praca. Kolejno zalał zagotowaną wodą ciemny proszek. Wygrzebał z szafki wielkiego sztangla i udał się do salonu, gdzie zasiadł na kanapie i zjadł śniadanie. Skończywszy, zbliżył się do dz...
Czytaj więcej

Zapalniczka Króla Zła

Ukradłem zapalniczkę Diabłu Niewielki przedmiot zdolny zniszczyć świat Płonącą ogniem potępieńców, Ich grzechów, cierpienia i wad  Grałem o nią w karty na rozdrożu  Tam gdzie posążek Boga stał Przegrywałem w grę o duszę Każdy śmiertelnik by się bał  Choć mogłem jeszcze się wycofać W życiu nie zbawienia było mi brak  Wtem gniew anielski, Jak meteor z nieba spadł  Uciekłem z nią, by w gwieździstą noc Poprzez wydreptany kroczyć szlak  Nieść potęgę  Możliwość, by narody padły, Na dłoni delikatny znak  Choć wahałem się co chwila Czy by nie spopielić swej osoby?  Może zabrać Cię ze sobą Może… Zgładzić cały świat  Kto w końcu jest bez grzechu? Kto z nas jest bez wad?  Spotkałem wtem człowieka Siedział w trawie Patrzył w Niebo Widział wszystko to co ja, Acz inną interpretacje w głowie miał  Na me zapytanie  Człeku. Jak ci mija czas? Rzekł „Powoli” I zachęcił, abym zaraz z nim też siadł  W wymowności milczenia, Spędziliśmy wsp...
Czytaj więcej

Zjawa - Fragment VI

– Gdzie teraz? – zapytał detektyw, wychodząc z komisariatu.             – Zawieź mnie do domu. – Wypowiedziany przez lekko bladą Annę rozkaz, zagrał mu na nerwach.             Dlaczego bowiem miał robić za jej szofera. Już miał je więc coś odpowiedzieć, gdy nagle dotarło do niego, iż ją tu przywiózł i w zasadzie powinien ją odwieźć.  Westchnął więc i ruszył do auta.             Przez całą drogę Anna ani razu się nie odezwała. Wcześniej nie podała również żadnego adresu. Gapiła się tylko przez okno na mijany krajobraz. Przyjechał więc pod swój blok z myślą, iż jeśli przyszła do niego rano, to powinna mieć gdzieś tutaj samochód. Po zaparkowaniu i opuszczeniu pojazdu, udał się do swojej klatki, całkowicie zapominając o pożegnaniu się. Powodem tego, było zadowolenie, iż będzie mógł odpocząć od tej kobiety.   ...
Czytaj więcej