Paczka dziennie

Znudzenie budzi w człowieku twórczość odtwórczą. Zmęczony umysł pragnie tworzyć, choć nie do końca może. Szuka więc weny. Znajduje ją stosunkowo szybko. Pośród niemiłosiernie drażniącego nozdrza zapachu szamponu i szelestu papieru, dostrzega wspomnienie wiersza. Tu nasuwa mu się pytanie: "Ile ich jest w paczce?". Dowiedziawszy się od złotowłosej panny, iż dwadzieścia, myśli rozpoczynają swój odtwórczy pęd, który buduje wyliczanie. Nudzi się ono jednak przy liczbie siedem i stwierdza, iż nie ma sensu się tak bawić. Miast jednak porzucić twórczość, umysł akceptuje to zdarzenie jako część artystycznego zamysłu i kontynuuje. Tak powstaje wiersz, który choć miał być dla nikogo, uzyskał swoje przeznaczenie, swojego odbiorcę.

"Pierwszy... 
Grzech nie ulżyć sobie z rana 
Przy kawie, czy 
Herbacie 
Gasi ból oddychania 

Drugi... 
Pora zjeść śniadanie 
Niechęć w gardle 
Gdy nic nie zjesz, 
Nic przecież się nie stanie 

Trzeci... 
W ciągu godziny to przesada 
Tak mówi znajomy 
Tak twierdzi mama 

Czwarty... 
Na stres co łapie 
Przed wydarzeniem, 
Umysł uspokaja, 
Pewność daje 

Piąty... 
Przerwa w wykładzie 
Zimno już w dłonie 
Pora go zgasić na balustradzie 

Szósty... 
Dla towarzystwa 
Kto by inaczej, 
Przy takiej rozmowie wystał? 

Siódmy... 
Początek imprezy 
Od teraz już leci, 
Bez Twojej wiedzy 

Powrót... 
Puste mieszkanie 
Po tylu godzinach, 
Pora na spanie 

Dwudziesty... 
Na dobry sen 
Paczka do śmieci 
Ogień trawi tlen 

Witaj... 
Twój nowy dzień 
Szelest przeźroczystej folii 
Znów pierwszy płonie... 
Znów kaszlu dźwięk..."


*****

Szary Wolumin

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Zjawa - Fragment XI

  Szum liści targany delikatnym wiatrem rozbrzmiał w przestrzeni, wyciągając detektywa z objęć snu. Ten zdezorientowany podniósł telefon i ujrzawszy godzinę szóstą, wyłączył budzik. W pokoju nastała cisza. Nie mogąc sobie przypomnieć jak trafił do łóżka, usiadł na jego skraju. Powalczywszy chwilę z pragnieniem wypicia kawy, wstał i skierował kroki do kuchni. Po drodze rzucił okiem na zaległy na podłodze koło wieszaka płaszcz, przypominając sobie, iż wykonał wczoraj kopię klucza Remigiusza. Znalazłszy się na miejscu, zabrał się za przygotowywanie gorzkiego naparu. Czekając zaś, aż woda skończy się gotować, zbliżył się do okna. Promienie poranka rozgrzewały zarzucone rosą podwórko, po którym kręcili się wybywający do pracy sąsiedzi. Westchnął na to ciężko, zdając sobie sprawę, iż jego też dziś czeka praca. Kolejno zalał zagotowaną wodą ciemny proszek. Wygrzebał z szafki wielkiego sztangla i udał się do salonu, gdzie zasiadł na kanapie i zjadł śniadanie. Skończywszy, zbliżył się do dz...
Czytaj więcej

Zapalniczka Króla Zła

Ukradłem zapalniczkę Diabłu Niewielki przedmiot zdolny zniszczyć świat Płonącą ogniem potępieńców, Ich grzechów, cierpienia i wad  Grałem o nią w karty na rozdrożu  Tam gdzie posążek Boga stał Przegrywałem w grę o duszę Każdy śmiertelnik by się bał  Choć mogłem jeszcze się wycofać W życiu nie zbawienia było mi brak  Wtem gniew anielski, Jak meteor z nieba spadł  Uciekłem z nią, by w gwieździstą noc Poprzez wydreptany kroczyć szlak  Nieść potęgę  Możliwość, by narody padły, Na dłoni delikatny znak  Choć wahałem się co chwila Czy by nie spopielić swej osoby?  Może zabrać Cię ze sobą Może… Zgładzić cały świat  Kto w końcu jest bez grzechu? Kto z nas jest bez wad?  Spotkałem wtem człowieka Siedział w trawie Patrzył w Niebo Widział wszystko to co ja, Acz inną interpretacje w głowie miał  Na me zapytanie  Człeku. Jak ci mija czas? Rzekł „Powoli” I zachęcił, abym zaraz z nim też siadł  W wymowności milczenia, Spędziliśmy wsp...
Czytaj więcej

Zjawa - Fragment VI

– Gdzie teraz? – zapytał detektyw, wychodząc z komisariatu.             – Zawieź mnie do domu. – Wypowiedziany przez lekko bladą Annę rozkaz, zagrał mu na nerwach.             Dlaczego bowiem miał robić za jej szofera. Już miał je więc coś odpowiedzieć, gdy nagle dotarło do niego, iż ją tu przywiózł i w zasadzie powinien ją odwieźć.  Westchnął więc i ruszył do auta.             Przez całą drogę Anna ani razu się nie odezwała. Wcześniej nie podała również żadnego adresu. Gapiła się tylko przez okno na mijany krajobraz. Przyjechał więc pod swój blok z myślą, iż jeśli przyszła do niego rano, to powinna mieć gdzieś tutaj samochód. Po zaparkowaniu i opuszczeniu pojazdu, udał się do swojej klatki, całkowicie zapominając o pożegnaniu się. Powodem tego, było zadowolenie, iż będzie mógł odpocząć od tej kobiety.   ...
Czytaj więcej