Demon: Fragment 8

– Co myślisz o mojej córce? – pada niespodziewane pytanie, na które w twym umyśle urzeczywistnia się totalna pustka.

– Jest dobrym lekarzem. – rzucasz z braku pomysłu.

– A prywatnie? – kobieta drąży temat.

– Prywatnie? – zapytujesz sam siebie, chcąc dać sobie nieco czasu, a podczas tego spoglądasz przez okno na zewnątrz – Urodziwa z niej i inteligentna dziewczyna. Opiekuńcza i… kochana. Wydaje się być dobrym materiałem na żonę. Chociaż praca pochłania większość jej czasu.

     Zdając sobie sprawę, iż mógłbyś to powiedzieć o kimkolwiek i nadal mieć racje, poszukujesz w umyśle jakiejś informacji, którą mógłbyś spersonalizować.

– Jakiś lekarz się za nią ugania. Albo to rezydent? Młody tak, czy siak. Patrząc na jej zachowanie raczej nie jest w jej typie. – mówisz zadowolony w z siebie w duchu.

– A ty? – pytanie zbija cię z tropu.

– Co ja? ­– rzucasz jedynie w myślach, a gdy chcesz to wypowiedzieć, dostajesz sprostowanie.

– Jesteś w jej typie?

– Nie sądzę. – odrzekasz prędko – Jak już to się przejęła mną jako pacjentem.

– Dlatego tak na ciebie patrzy? – głośne uderzenia noża o deskę do krojenia, zagłuszają nieco to zdanie.

     Nie odpowiadasz. Miast tego zaczynasz żałować, iż jednak nie wyszedłeś z tego pomieszczenia. Nie masz ochoty na rozmowę na ten temat. Głównie dlatego, iż twoje zainteresowanie leczącą cię kobietą jest niezwykle nikłe. Mimo to musisz wybrnąć z sytuacji, w której się znalazłeś.

– Znam swoją córkę i widzę co jej chodzi po myśli. – stwierdza rozmówczyni, a następnie odwraca się do ciebie i wskazując cię nożem dodaje – Nie chciałabym, aby ktoś ją skrzywdził.

– Ja również. – odpowiadasz odruchowo.

– Cieszę się, iż się rozumiemy. – oświadczyła z uśmiechem, wracając do swego zajęcia.

– Ja także się raduję… – rzucasz chcąc wstać, gdy nagle znajomy głos zadaje pytanie.

– Z czego?

     Błyskawicznie obracasz głowę w stronę, z której ono dochodzi i dostrzegasz opartą o framugę drzwi blondynkę w dresach i za dużej koszulce.

– Z pobytu tutaj. Cudowne miejsce. – odpowiadasz jej tak płynnie, jakbyś planował to od roku.

– W takim razie ja też się cieszę. – rzuca radośnie.

     W tym momencie zapada chwila ciszy. Uznajesz to za dobry moment i wreszcie podnosisz się z krzesła. Następnie ruszasz ku wyjściu, gdy nagle łapie cię okropny ból w mostku. Zginasz się nieco i wydajesz z siebie wyraźne stęknięcie.

– Nic ci nie jest? – zaniepokojona lekarka, zbliża się do ciebie.

– Nie. Tylko trochę boli. – mówisz, wracając do pionu.

– Bierzesz leki, które ci dałam? – dostajesz zapytanie okraszone odpowiednim tonem.

– Oczywiście. – rzucasz, nie mając pojęcia o jakie leki może chodzić – Tylko dziś zapomniałem. Pójdę po nie do pokoju.

     Po tym stwierdzeniu, zaczynasz iść w zamierzonym kierunku, pozostawiając swoje rozmówczynie same ze sobą. Dotarłszy do pokoju, zaczynasz przetrząsać swe bagaże, gdzie znajdujesz kieszeń z różnymi medykamentami. Spoglądając na ich nazwy starasz się przypomnieć sobie, który jest tym w tej chwili istotnym. Nie mogąc do tego dojść, bierzesz którykolwiek i zażywasz jedną tabletkę. Następnie siadasz na podłodze i wzdychasz ciężko. Ból zaczyna przechodzić. Zaczynasz więc myśleć nad swoim życiem i podczas tego wpadasz na pomysł, aby przejść się na spacer. Uznając, iż i tak nie masz nic lepszego do roboty, podnosisz się na proste nogi i zaczynasz kierować się ku wyjściu z domostwa.