Nocne gdybanie

Gdyby słońce górowało na niebie
Gdyby wiatr wiał w plecy
I niósł od duchoty orzeźwienie
Gdyby po niebie płynęły chmury białe
I gdybym ja nie mówił ciągle od rzeczy
Uwierz mi moja droga…
Nie pisałbym teraz do Ciebie

Gdyby smak czekolady nigdy się nie nudził
I gdyby każdy napój pragnienie studził
Gdyby każdy posiłek wyglądał ładnie
Uwierz mi moja droga…
Nie brzmiałbym teraz tak powabnie

Gdyby wszystko przychodziło lekko
Gdyby nikt się niczym nie trudził
A ciężar życia nie łamał kości
Uwierz mi ma droga…
Nie zaznałabyś mojej złości

Gdyby emocje były kwestią oddechu
Gdyby myśli były nieme
I nieistotny był każdy szczegół
Gdyby nie istniały niedorzeczności wcale
I gdybym miał trochę większą tremę
Uwierz mi moja droga…
Nie dopuściłbym się z Tobą grzechu

Gdyby litery nie składały się w słowa
I te następnie w wiersze
Gdyby nie było formy przekazu
Gdyby nie było w tym mnie jeszcze
Uwierz mi ma droga…
Byłabyś dla mnie niczym powietrze

Gdyby gdybanie było opcją
Gdybym mógł zmienić je z rzeczywistością
I gdybym mógł tylko pstryknąć palcami
Uwierz mi moja droga…
Nie karmiłbym Cię teraz poematami

Gdybym nie nienawidził Cię całym ciałem
Gdybym nie kochał umysłem
I abstrakcyjnym duszy stanem
Gdybyś Ty była przelotnym wspomnieniem
Uwierz mi moja droga…
Nawet byś nie wiedziała, iż ja istnieję

Gdyby w tym były wyższe pragnienia
Gdyby nie był to efekt zwykłego popędu
Gdybym był elementem natury błędu
I gdybym to robił zupełnie bez celu
Uwierz mi ma droga…
Nie byłabyś świadkiem mego roztargnienia

Choć może nie lubisz gdybania
Choć może obchodzi mnie tylko jedno
Choć może mógłbym otoczyć nas sensem
Pozwól mi ma droga
Zakończę to bez rymu wersem

Czy czasem czujesz to samo?


*****

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Zjawa - Fragment XI

  Szum liści targany delikatnym wiatrem rozbrzmiał w przestrzeni, wyciągając detektywa z objęć snu. Ten zdezorientowany podniósł telefon i ujrzawszy godzinę szóstą, wyłączył budzik. W pokoju nastała cisza. Nie mogąc sobie przypomnieć jak trafił do łóżka, usiadł na jego skraju. Powalczywszy chwilę z pragnieniem wypicia kawy, wstał i skierował kroki do kuchni. Po drodze rzucił okiem na zaległy na podłodze koło wieszaka płaszcz, przypominając sobie, iż wykonał wczoraj kopię klucza Remigiusza. Znalazłszy się na miejscu, zabrał się za przygotowywanie gorzkiego naparu. Czekając zaś, aż woda skończy się gotować, zbliżył się do okna. Promienie poranka rozgrzewały zarzucone rosą podwórko, po którym kręcili się wybywający do pracy sąsiedzi. Westchnął na to ciężko, zdając sobie sprawę, iż jego też dziś czeka praca. Kolejno zalał zagotowaną wodą ciemny proszek. Wygrzebał z szafki wielkiego sztangla i udał się do salonu, gdzie zasiadł na kanapie i zjadł śniadanie. Skończywszy, zbliżył się do dz...
Czytaj więcej

Zapalniczka Króla Zła

Ukradłem zapalniczkę Diabłu Niewielki przedmiot zdolny zniszczyć świat Płonącą ogniem potępieńców, Ich grzechów, cierpienia i wad  Grałem o nią w karty na rozdrożu  Tam gdzie posążek Boga stał Przegrywałem w grę o duszę Każdy śmiertelnik by się bał  Choć mogłem jeszcze się wycofać W życiu nie zbawienia było mi brak  Wtem gniew anielski, Jak meteor z nieba spadł  Uciekłem z nią, by w gwieździstą noc Poprzez wydreptany kroczyć szlak  Nieść potęgę  Możliwość, by narody padły, Na dłoni delikatny znak  Choć wahałem się co chwila Czy by nie spopielić swej osoby?  Może zabrać Cię ze sobą Może… Zgładzić cały świat  Kto w końcu jest bez grzechu? Kto z nas jest bez wad?  Spotkałem wtem człowieka Siedział w trawie Patrzył w Niebo Widział wszystko to co ja, Acz inną interpretacje w głowie miał  Na me zapytanie  Człeku. Jak ci mija czas? Rzekł „Powoli” I zachęcił, abym zaraz z nim też siadł  W wymowności milczenia, Spędziliśmy wsp...
Czytaj więcej

Zjawa - Fragment VI

– Gdzie teraz? – zapytał detektyw, wychodząc z komisariatu.             – Zawieź mnie do domu. – Wypowiedziany przez lekko bladą Annę rozkaz, zagrał mu na nerwach.             Dlaczego bowiem miał robić za jej szofera. Już miał je więc coś odpowiedzieć, gdy nagle dotarło do niego, iż ją tu przywiózł i w zasadzie powinien ją odwieźć.  Westchnął więc i ruszył do auta.             Przez całą drogę Anna ani razu się nie odezwała. Wcześniej nie podała również żadnego adresu. Gapiła się tylko przez okno na mijany krajobraz. Przyjechał więc pod swój blok z myślą, iż jeśli przyszła do niego rano, to powinna mieć gdzieś tutaj samochód. Po zaparkowaniu i opuszczeniu pojazdu, udał się do swojej klatki, całkowicie zapominając o pożegnaniu się. Powodem tego, było zadowolenie, iż będzie mógł odpocząć od tej kobiety.   ...
Czytaj więcej